3044 resultaten.
Krakende tak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.152 Springerig geknikte tak,
hangend daar al jaar na jaar,
dor kraakt hij daar in de wind
zijn beverig lied,
zonder blad, zonder schors,
maar kaal en vaal
van een lang uitgerekt leven.
Stervensmoe.
Rasperig en taai klinkt zijn
eentonige zang,
koppig ook, doch vooral toch
heimelijk bang.
Nog een zomer misschien,
en dan slechts één winter lang…
Mei maakt nog geen zomer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
619 waarom warrelt wind
in niet aflatend tijdverdrijf
gedurig rond haar lijf
is ’t de winter die verzint
ijskoud door te breken
en het broze lentelied
te doden tussen ’t riet
de vliezen te verbleken
van ogen die klaarden
wanneer het zacht gezang
‘t kleine kind bedaarde
dat heistert in haar hoofd
zo koud, zo bang, zo bang
dat winter mei…
Een tweede leven
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
571 ben aan het verschimmen
alleen de schijn blijkt nog
wat werkelijkheid te zijn
bleek en kleurloos
dwaal ik rond in een leven
dat lijkt te verstommen
maar diep van binnen
is in hoekjes en luwte
de lente voorzichtig begonnen
op onontgonnen gronden
ontkiemt reserve zaad
dat voor een tweede leven gaat
aan mij de eer
om later als herboren…
Ziekenhuis
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.831 Van zorgen kan ik deze nacht niet slapen.
Ik staar door 't venster doelloos voor mij uit...
Werd zó de wereld van eerstaf geschapen
Met maan en wolken, zonder een geluid
En zonder licht? Waar ik vanmorgen zag
De bomen met hun gele en groene verven
Raad ik het ziekenhuis, waar dag aan dag
Gemartelden in duizend angsten sterven.
't…
Huilt het alleen zijn
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
713 dagen tellen niet meer
de stukjes ontbreken
waarmee zij tot weken
worden geregen
niemand puzzelt er nog
foto’s verkleuren
de echtheid van het gebeuren
is slechts herinnering
toch schrijnt het gemis
huilt het alleen zijn
nog bittere tranen om
de hand die er niet meer is…
Verwoestend voorteken
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
822 Het waarom nog daargelaten, blijven vragen
knagen als dikke rupsen in mijn binnentuin.
Het jongste blad verliezend aan deze blagen,
verbloeit het aangevreten groen tot donkerbruin.
Vanaf wanneer begon het verdomd te dagen
dat overwoekerde beelden vervielen tot puin
en chaos verscheen uit de donkerste lagen
van klamme kelders onder m'n warrige…
Het witte laken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
599 gedachten vlokken
jagen zonder
het serene wit
haken tot obstakels
hoge duinen
waar geen uitweg is
warrelwinden kolken
draaien horendol
de geest op hol
in uitgeraasd
herneemt de rust
vermoeid haar stilte
strakke orde
en geen vlokken meer
het witte laken doet zo zeer…
Al aangeslagen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
627 nooit heb jij
de scherpte van het mes gevoeld
waarmee dag en nacht gescheiden wordt
lijkt een vloeiend overgaan
waarbij donker en het licht
elkaar in schemering verstaan
hoe bot is het ontwaken
als de werkelijkheid
jou met zijn scheermes snijdt
en jij al aangeslagen
de dag moet gaan verdragen
schrijnend over heel het lijf…
Gezichten zonder ogen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
601 ik mis de oogcontacten
kijk bij het wachten
de mensen altijd aan
maar iedereen is bezig
zijn leven op die plaats
een eigen vorm te geven
als planten op een rij
de stengels wat gebogen
met gezichten zonder ogen
totdat het bijtje zoemt
een naampje noemt
het knopje open gaat en ons verlaat…
Geen gevecht
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
550 heb mijn leven
in het zand geschreven
maar iedere vloed
wiste de woorden
het voelde niet goed
zond mijn gebeden
in verlangen omhoog
zag in het kringelen
van wierook en wind
dat de wensen vervlogen
heb de lijnen omgebogen
ga met positieve krachten
in op wat ik kan verwachten
er is geen gevecht want in buigen
en meegaan kom ik weer…
Overgang
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
798 Laat me nog even naar je kijken
want de nacht nadert nu snel
het einde is niet meer te stuiten
straks zul jij mijn ogen sluiten
teer in een voorgoed vaarwel
ik neem je dromend met me mee
de verste reis zal ons niet scheiden
voor eeuwig wil ik naast je staan
hoever ik ook van hier moet gaan
mijn liefde blijft jou begeleiden
het duister…
Vergeten te leven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
836 Hij staart achter zijn ogen
waar geen antwoord wacht
alleen van buitenaf is beweging
zij trekt de riem wat steviger
hoe vreemd kunnen ogen kijken
splijt hun wereld uiteen
hij loopt naar de verkeerde kant
het kind wrijft aan zijn kin
de man stamelt “oude gewoonte”
geeft hij zijn naam aan haar in herinnering.…
Zonder vleugels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
640 vlieg langs hoge toppen
door de lichte lucht
zonder vleugels
in gedachtevlucht
op de offerbank
van dood en leven
wordt zonder lijden
goed en kwaad gescheiden
ik kantel en keer terug
naar mijn fysieke entiteit
die op zijn rug ontwakend
weer pure schoonheid ademt…
Tot het mes zal snijden
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 mensen wuiven
warmte en zon
maar schaduw blijft hangen
gevangen in
ondoordringbare spinsels
van angst en stress
tot het mes
zal snijden
kwaad en goed gaat scheiden
er wordt gebeden
op het scherp van de snede
als salomon zijn oordeel velt
in herstel zal het leven
weer toekomst
zonder schaduw kunnen geven…
Stille getuigen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
510 fietsen als stille getuigen
evenals een jas op de grond
patronen raakten benen
verwardheid overmeesterde
en zette om in een daad
welke onomkeerbaar bleek…
Voordat zij duiken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
536 ik zie de vogels gaan
zacht ruisen hun vleugels
rust en vertrouwen
een enkeling lijkt
even stil te blijven staan
om daarna te duiken
in volle snelheid
kwaadaardig te fluiten
het is met jou gedaan
nog sta ik
met lege handen
wieken zij in vlucht voorbij…
Lot en toeval
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
670 is mijn geweten gesust
als ik berust
het toeval accepteer
ook al maakt dat
mijn leven kapot
het lot
dat mij is beschoren
ontkent de vrije wil
in het bestaan om
een eigen weg te gaan
toch zal ik strijden
lot en toeval
zijn niet te benijden
voor hun nederlagen
ga ik mijn leven wagen…
Een duidelijk gezicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
745 heb slechts de kleuren
wit zwart gebruikt
wilde de verf
verdunnen met tijd
op groot paneel
schilderde ik het toneel
van mijn dagelijks leven
kon de scene geen diepte geven
werkte met
schaduw en licht
maar aan de personen
ontbrak een duidelijk gezicht
profileerde emoties
met scherpe contrasten
mijn grootste kwasten
kwamen niet…
Een tweede kans
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
601 ik heb
stenen geraapt
tot heden de wegen gemaakt
de toekomst ingevuld
met overleg en geduld
mijn keuzes gedaan tot vandaag
ineens is daar
dat gapende gat
de diepe kloof zonder pad
met de brandende vraag
hoe overleef ik de breuk
als er geen morgen bestaat
gids me mag ik jouw hand
alleen perspectief geeft mij
nog hoop op een tweede…
De draak...
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.434 De draak heeft zijn vuur uitgespuwd
in de diepste lagen van mijn vrouwelijkheid
Verwoest zijn de rondingen van mijn karkas
Niets dan een krater gevuld met leegheid
Alle waaroms zijn in een mist verzopen
en de antwoorden verteerd door het drakenvuur
Helse pijnen vinden blarend een weg
De draak zal worden bestreden met een gifkuur
De draak…
De zoveelste ronde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
608 vingers priegelen
met een touwtje
je hoofd zwaait heen en weer
je sloft
de zoveelste ronde
wilt u een koekje meneer
maar de trommel is leeg
je ogen en lach zijn
een schaduw van wat is geweest
zacht dansen
de stofjes in de
reepjes middagzon
je slaat
naar een bromvlieg
die je zelf verzon
ik kus je tot een volgende keer
hulpeloos…
Kracht.
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
960 Ik heb zoveel om voor te leven
Maar ik mis de kracht om door te gaan
Ik zou alles willen geven
Maar ik kan het niet meer aan.
Als ik m’n kinderen zie probeer ik vrolijk te zijn
Want zij zijn de reden van mijn bestaan
Maar de gedachten doen me zo'n pijn
Dat zij zonder mij verder moeten gaan
De pijn en verdriet zie ik soms in hun ogen
Dan…
Zee dagend leven
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
847 Zelf de zee zijn, een donker bed
waarin de pijn zich keer op keer
verheft als een golf en ingebed
het zand bedekt met rimpels
rimpels die vraagtekens trekken
achter vragen van hoe het gaat
op een gelaat waar je jaren leest
een levensboek zonder woorden
zeldzame woorden strompelend
uit dromen van de nacht,
als vuursteen je gebeente splijten…
Stil
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
866 Vandaag stond mijn wereld stil
Ik raasde door door door maar
Bewoog niet
Niemand die het deelde
Nog geen seconde stond de wereld
Stil
Niet van ‘zeg wat ik moet doen, ik ben er om je te helpen’
Niet van ‘Ik zal er altijd voor je zijn’
Zij gingen gewoon
Dan ineens dat moment van
Helderheid
Verdriet, dat is gewoon hetzelfde als eenzaamheid…
Curriculum Vitae
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
792 Doornroosje
zoals ze reeds een poosje
is.
Laat de dageraad passeren
laat uit de veren
en
steeds mooi moe
haar steengroengrijze oogjes toe.
Gemis
van wat haar leven vertransporteert
door al dat slapen en gegeneerd
CVS-en.
Zingen enkel het refrein
zonder dat anderen
beseffen hoe ze bidt
en hoe ze smeekt
om haar prins te kussen
en…
Gemekker
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.232 Het leven was voor hem vaak lijden.
Een pijntje hier, een steekje daar.
En ieder pijntje nam hij zwaar.
Hij was beslist niet te benijden.
Hij stierf, een lijk heeft niets te vrezen.
Zij dacht: het is voorgoed voorbij,
de lijdensweg. Die man van mij
is dood, maar ook totaal genezen.
Ze bleef er veel te vaak aan denken,
aan het gemekker…
Spelen met de tijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 jij ziet wolken
maar het weer
kun je niet duiden
bos kent voor jou
geen bomen meer
je kon ze allemaal dromen
zit te spelen met de tijd
terwijl vandaag
al door je vingers glijdt
nog ben je vriendelijk
maar de achtergrond
donkert onzekerheid
wij zijn vrienden
ook al weet je onze namen niet
blijven bij je voor altijd…
Jouw naam
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
777 In de stilte
van mijn slaapvertrek
met Wie ons schiep
in diep gesprek
noem ik jouw naam
Hij kent je en
weet als geen ander
wat je hebt
Niets hoef ik
uit te leggen
alleen je naam
en alles is gezegd.
Ik denk aan jou
en je veelzeggende
gedichten en vraag
of Hij je ziek-zijn
wil verlichten
Ook denk ik aan
genezing die ons wacht
waar…
Een jeugd zonder eind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
595 jij zong nooit
maar vertelt je pijn en verdriet
als ballade
sonoor schets je
zijn leven
de blijdschap van het begin
het groeien
de eerste bloemen
in een jeugd zonder eind
zacht klinkt verbazing
over de lente die blijft
een lied vol beginnend verdriet
van de zomer
die nooit zal komen
verstopt in een wereld vol dromen
je zingt…
Het koude staal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
600 weer was er
die omslag in je stem
na het stilstaan van de tijd
jij ging jezelf voorbij
wilde terug de warmte in
maar de messen waren geslepen
het koude staal
sneed in scherpzinnigheid
de vriendschapsbanden door
legde waarheid bloot
van wankele pijlers
waarop het samen rustte
relaties stierven
door de kou die nodeloos
naar binnen…