2600 resultaten.
Vervagen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
623 Ik dacht zojuist aan jou
net zoals gisteren
en elke dag sinds het gemis begon
hoe kon ik weten
dat verdriet de leegte dieper maakt
zoals het water traag
de bedding schuurt van een rivier
niemand heeft me ooit verteld
waarheen een zwarte zwaluw vliegt
als tijd de horizon vervaagt
zoals ook jij me niet vertellen kon waarheen
je zei…
Tussendoor koffie en cake
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
530 liefde opgedragen aan Hennie
Dagenlang had ik je hand vastgehouden,
Om je tot in de eeuwigheid niet meer los te laten
- Ik weet, het was tegen beter weten in,
Zoals je weet geeft liefde niet zoveel
Om het verstand -
Want bij het ingaan van de vijfde dag
Moest ik je loslaten, je toch laten gaan,
Naar je eigen horizon…
Stilzwijgend verstommen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
608 Het stille vertrek van lente
in afscheid van een droom
zou jij willen meemaken
valt te begrijpen uit jouw brief
terwijl je met woorden aan de haal gaat
alsof samen zijn slechthorend is
ontneem je het geloof haar natuurlijke charme
en het vragen blijft verzwegen
achter de horizon van jouw geluk
verschuilt de maan zich in jouw stilte…
Mededragen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
445 Ruimte die je nu ervaren mag,
tot voorbij onze horizon.
Voor de priesterlijke vriendschap,
die je altijd hebt geschonken,
dank ik je van harte.
Namens alle kostbare mensen,
die je in al hun kwetsbaarheid,
trouw hebt bijgestaan.
Mijn moeder en mijn vader,
en ook mij.
Jouw cirkel is nu getekend.
Zo komt en gaat ons leven.…
Bakkeleien in de galeien
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
647 riemen
het bakkeleien
in de galeien
de striemen als
je minder deed
altijd onderdeks
als slaven aan
de ketting weggezet
roeien op bevel
zij sloegen mij
hun ritme wel
ben gegaan heb
de oorlogsvlag gehesen
in het want
waar wij nooit
mochten wezen de
messen blikkerden alom
gesprongen naar de
vrijheid toe gezwommen
zag een horizon…
Speelt met licht
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
772 jij bent de lente aan mijn zij
in het verschiet de zomer
zacht trillend aan de horizon
weeft voor mij het groen
tot nieuwe struiken
vormt knoppen tot een bloem
speelt met licht het spel
tussen de bomen en weet hoe
nevels gaan ontkomen aan de zon
je tovert mos als
groene plekken in het bos waar
de insecten dansen na ontwaken
maar…
Gesluierd refrein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 De omtrek van jouw profiel
gaat met golven als een sluier
die mijn horizon grenzeloos tot dichtbij kan verkleinen.…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
826 De weidse gebaren van jouw golfstroom
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die heimwee
ben ik het kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
zeevriend, leen mij de weemoed in jouw ogen
laat het land van mijn hart jouw schip zijn
de…
pijn
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
485 De ondraaglijke pijn
het intense verdriet
is zo reëel
wordt soms teveel
het voelt niet goed
roept om warme gloed
Dan komt de ommekeer
verdwenen is het oude zeer
je ziet weer een horizon
wist niet dat het nog kon
er zal altijd weer licht gaan gloren
als een nieuwe dag wordt geboren
en de zon je weer verwarmt
die je wezen omarmt
dan…
Standard Mill
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
445 Langs de uitgestrekte horizon
staat de houten reus majestueus te zijn,
in het spel van de opkomende wind,
maken de houten raderen het meel weer fijn.…
Onzekerheden
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
492 Onzekere mensen wensen vaak
dat er in hun leven vroeg
of laat ooit iets van wat
houvast aan de horizon zal
ontwaken.
Iets van een helderheid aan
een nieuwe geest. Waaraan
men een onbevreesdheid voor
de toekomst afleest. Een mens
die in zijn goede voornemens
niet verstrikt behoeft te raken.…
verdwalend in niemand zijn land
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
721 schemering ruist
op een lichtende vleugel
dromen vervliegen
de nacht houdt
het licht weer apart
we vragen de wind
je te dragen
te koesteren als kind
we wieken
verdwalend in
niemand zijn land
we leggen
de hand op de
schat van vandaag
waar al onze
wensen liggen
te glanzen
in de zon die
we stelen
van morgen
de horizon…
Omlijst silhouet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
624 Op ontwaakt netvlies
gezien als het blauwe uur
met oranje gloed
ver weg aan de horizon
voelt jouw schilderij dichtbij.
Omlijst silhouet
spiegelt door dauw langs mijn wang
op het laatste doek
mijn emotie van de dag
blijvend in de schijnwerpers.…
Niets is oneindig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 dieper dan diep
in pijn en verdriet
zo intens
voor een mens
een hart bonkt
een raam lonkt
open is hopen
hoger dan hoog
zweef erheen
ontstijg en
stijg omhoog
de pijn en
verdriet
verdwijnen
maar niet
als vlinder
dartelend
verder dan ver
naar het buiten
bij het sluiten
van deze dag
in het rood
van de horizon
ontvouwt…
Groet in late avondlicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 Een dag een laatste groet
de horizon staat in brand
stil suddert nog het late licht
en in het binnenst van mijn hart
streelt mij een warm gevoel
dat woorden aan schoonheid paart
maar spreken mij belet
slechts tonen wondere zuiverheid
vanuit verten aangedragen
breken de stilte van ’t moment
vormen geluk dat aandacht vraagt
spelen zachte…
Warme dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 drukbezocht zomerterras
Zag ik levendig de slaap in alle ogen
Ieder vermaakte zich ongelogen
En viel samen met wat was
Bestuurbaar leek ons lot
Met tijd om te verdromen
Stilte verwoord om mee te komen
De cirkel ongecompliceerd als slot
Mijn ooglid knipperde even
Zo samenzijn werd afgetekend
Ons gesmoes bleef ongehoord
Zonlicht dat de horizon…
beloof geen galjoenen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
892 ik beloof geen galjoenen
geen vloot met duizend zoenen
maar laveer op je zee en
in tegenwind neem ik je mee
in blauwgroene golven
zie ik de koers die je
schuimkoppen volgen
maar mijn kiel is verbolgen
snijdt door het water
met het diepste gevoel
strandt een horizon later
in de chaos die ik voorvoel
niet met geweld
je bent niet geveld…
Oogcontact
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
371 beslaat
gevoel in ontijdigheid verpakt
waardoor een wederkerige
gevoelsmatigheid ontstaat,
ver van het fysieke ongemak
de perfectie van alleen het
visuele oogcontact tot zij
de wimpers sluit, vlinder
die haar vleugels vouwt
en droogt, gedragen in een
wederzijdse chemie en in de
stralen van de zon, dichtbij
of ver achter de horizon…
pas op de plaats
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
456 wat is de beste plek
om een datum vast te leggen
waar spreken we af
om te zwijgen
bestaat er wel een tijdstip
is er een hoogte in ruime zin
waarop zwaartekracht
en gewicht samenvallen
kijk uit, deze horizon is
met linten afgezet
dit landschap valt binnen
grenzen van luchtledig
soms houdt voortgang even in
en lijkt deze op weerzien…
Avondschemer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 Gelijk een grijs geweven deken
valt de avondschemer naar benee
Zwarte boomtakken als haarvaten
vormen netwerken
die ook in ons lichaam terug te vinden zijn
Ganzen vliegen aan de horizon
op weg naar verre oorden
Al vloeit de inkt wat ongelijk
een beeldrijk oneffen patroon onstaat
en laat zo de hemel van marmer lijken
Deze ets zal worden verfraaid…
Grensgebied
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
838 Onze schijnbaar eeuwenlange vriendschap
heeft een vreemde droom bevaren
het begint bij de onuitputtelijke bron
tussen heldere muren blijf jij gevangen:
Er is een horizon vol zwaartekracht
gestorven in dwaze zielgeruchten
uit een droomland in het grensgebied
op een plek tussen hemel en aarde
daar schat je alles op de juiste waarde
waar…
torens trillen krom
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
687 de zomer komt
het land verkennen
uit een koele zee
blauwe lucht en
zoele winden nemen
al haar geuren mee
ze zindert
richting horizon
kleurt weide geel
torens trillen krom
de warme lucht
wordt hen te veel
vogelkoren zijn verstomd
mensen worden mat
siësta biedt serene rust
er is niemand meer op pad
zon zal blijven stoven
tot…
ik orakel labyrinthen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
695 ik orakel labyrinthen
spoorloos zonder hinten
spreek alleen met zon
en wolken om me heen
de hemel is gesloten
de ruimte is te groot
maar ik ben vastbesloten
een weg te vinden uit de dood
handen reikten
trokken terug omdat de hitte
te intens was om te leven
ze keerden mij de rug
nog zie ik je lach,
ogend naar de horizon
herinner…
uit de zee van ons twee
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
795 wil je spelen
in gedachten
los van krachten
ver voorbij de horizon
jij, nee wij,
het vliegen verdween
met de lucht, niet op
de vlucht ergens heen
zonder mensen
zijn wij wensen
lenen tijd en bestaan
uit de zee van ons twee
de blik is ontmoeten
raken wordt maken
want aarden is weten
en ervaren van veel
los van krachten
de machten…
je zon bleek slechts te gast
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.194 beelden als
ik je niet meer voel
als je vertrokken
bent, je warme lijf
mijn koude nog niet kent
ik dwaal en roep de
schaduwen van samenzijn
waaruit de ziel vedwenen is
je straalde waar
ik nu in duister tast
je zon bleek slechts te gast
de verte is met jou
gevuld, ik weet de plaats
waar jij vandaag je rol vervult
mijn horizon…
de ochtend brandt tot middagvuur
netgedicht
2.5 met 44 stemmen
40.167 de horizon vervloeit
verrimpelt traag een
kerktoren in de verte
de stilte rust en
geeft geluid een kans
om zich te laten horen
herboren dansen de insecten
plaag voor plaag voorbij
potten rammelen voor etenstij
de warme wind verdwarrelt
zomer tot orkaantje en verjaagt
pardoes een soezend haantje
als de zon de ochtend brandt
tot…
Zomerwereld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
503 Soms,
die ziel snikkende heimwee
naar de warme zomerdagen
toen mijn ongekuiste jeugd
zijn eigen dromenvleugels kreeg
en ik als jongen om mij heen keek
vaak tijdens het ouder worden
het ontoereikende verlangen
naar die vrijheid zonder vragen
alleen, met ongevulde rugzak
en indianentooi op pad
naar een land zonder horizon
eenzaam dromend…
Modus vivendi
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
484 Affecties, ach, u weet
wat ik bedoel
Nou nee, dan maar een onsje werkelijkheid
Iets epistemisch, qua
realiteit
Niet soms, vermoedelijk of
naar het schijnt
Geen wou of zou maar puur noodwendigheid
Daar heb ik meer aan, qua modaliteit
Tenzij die ogenschijnlijk
weer verdwijnt
Achter de horizon van
plaats en tijd…
Voorbij het einde
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
540 kom
licht de
horizon op met
wat streepjes
ik wil
voorbij het
einde naar
beginnen kijken
donker
achter mij
laten en de
gaten vullen
die gevallen
zijn toen de
wereld in chaos
ontaardde
het holle gevoel
kwam waarin
zelfs echo de weg
kwijt was
mijn ziel in
kou gevangen
zijn einde
nabij wanhoopt
omdat contacten…
HERFST
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
584 's Morgens aan de horizon een rode gloed.
Door een onbekende schilder bedacht.
De natuur gaat in rust.
En wordt in de lente terug wakker gekust.…