12116 resultaten.
Dichters hondenleven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
840 dees morgen
keek ik even
naar het witte laken
met poedersneeuw geweven
de zon
wellevend
deed de fragiele dons
wegwezen
na luttele seconden
zag ik
een hond
voorbij gezwegen
waar is mijn bril gebleven?
toen zag ik
er was een gedicht geschreven
koest liggen
af…
nu
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.371 letters
zwart en vol
schrijven
spelen met vuur
op de fragiele muur
tussen jou en mij
ik laat me drijven
in de vlammen
angst kan me niet
verlammen
als ik zacht
de sterren
van onze nacht
hoor zingen
stralend fel
kom lief
kom snel
we springen
nu…
De Wereld
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
589 Ik zoek de wereld achter de woorden,
Achter het bedrog, de schuld en haat
Ik zoek de wereld achter de gezichten
Achter het slechte, het vernietigende en
achter de leugens
Ik zoek die zachte, fragiele, breekbare wereld,
de wereld, die alleen uit vluchtige
momenten bestaat,
Dat is de wereld, die ik zoek…
Zo klein en toch:
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.590 Het is zo klein en zo fragiel
het is miniem en waar ik voor viel,
was het kiekje wat ik zag,
het is zo ongelooflijk klein
het is zo miniem
toch mag het er zijn,
het is er en het is er niet,
het zit er maar je ziet het niet,
het is zo klein en zo minutieus
het is er echt en het zit er heus,
het groeit en bloeit
das de bedoeling…
invitatie
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
159 weef met engelengeduld
poëtische draden uit
de zwartheid van het licht
laat taal uit het raamwerk breken
breng woorden van schoonheid en troost
zing met zachte stem teder en humaan
een lied op het onvoorspelbare ritme
van het water bevrijd de wenende
watergeest en alle fragiele hemelbewoners…
Bibliotheek...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
622 Ik ben zo juist
weer lid geworden
van de bibliotheek
Als een kind
op zoek
in een koektrommel
keek ik in het rond
en vond wat
Juweeltjes
Nu thuis
Aan de koffie
Heerlijk in mijn
Uitgezochte
schatjes
Aan het
Neuzen
Het maakt
Me blij
En het zonnetje
Schijnt weer
Binnen…
Veel geluk!
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.537 mijn handen deed ik samen
mijn laatste woord was amen
daar tussen klonk mijn wensje
voor dit lief, klein mensje
ik vroeg geen spel, geen speeltjes
geen kleurtjes of penseeltjes
ik vroeg voor jou met veel plezier
voor elke dag een klaver vier…
autisme versus wereld
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.086 Stukje aarde
drijvend op hoop
dobberend op water
zoekend, tastend
naar de juiste richting
zorgzaam gehuld
in wazige slierten
zon en dauw
klein sprietje gras
komt voorzichtig
tevoorschijn
plots
overwoekerd door de
schaduw van
vluchtig onbegrip
zonder mededogen,
in één oogwenk
verwoest
de aarde
nu
dor en korrelig
vertrappeld…
sterrenkroos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
630 traag ontneemt het
woekerend sterrenkroos
de ademhaling van
water dat gelaten
verdwijnt roerloos
wacht op
blootstelling aan
licht en lucht
was het kind
verwonderd toen het
in het water raakte en het
kroos zich eensgezind sloot
de handenwringende
tijd voordat iemand
kon bevatten wie
het kind verborgen
hield en toen de…
broos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
669 we wisten het
zeker:
jij zou voor
altijd duren
tot die lege
uitgestrekte
dag en het
onwezenlijk
stil werd in
onze straat
het licht
ebde weg
je kindertijd
was even
smal als
de doodskist
waarin wij
jouw broze
lijfje zachtjes
legden…
In volle schoonheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
696 In volle schoonheid weggenomen,
Van de plek die was gereserveerd,
Voor de liefste in pa en ma’s dromen,
Hun kind, dat nu hun hart verteert.
Weggerukt uit hun midden,
Nu gezeten aan Zijn rechterhand,
Kunnen zij slechts bidden,
Voor hun dierbaar aanverwant.
Moet ‘t lot het nu ontgelden?…
Het verdronken kind van Middelharnis
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
512 Het verdronken kind van Middelharnis
Nog altijd is het leed niet uitgewist
Zolang geleden
Al denken er nog mensen aan in het heden
Het verdronken kind van Middelharnis
Op de Flakkeese radio het gedicht voorgedragen
Het standbeeld mede onthuld
Maar er zijn nog zoveel vragen
Het verdronken kind van Middelharnis…
Weerzien...
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
2.062 Deze fragiele vleugels
die mij maar nét kunnen dragen
overwinnen de zwaartekracht
Ik wil en ik zal slagen
Ijle lucht tart mijn longen
het gevecht escaleert
Jij bent mijn verwachte redding
als je het tij keert
Jouw aanwezigheid
laat me groeien
geeft me kracht
Zo veel tijd
het blijft me boeien
Ik kus je zacht…
Onzichtbaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
664 Het zicht ontroofd
de muziek gedempt
Eenzaamheid
hangt als een klamme deken
om mij heen
Voetstappen verlaten
verdwijnen in de mist
bewimpelen onuitgesproken woorden
In dit van god verlaten land
loop ik in de wolken
met mijn gehele zijn
Versluierd voor elkeen
slechts vergezeld
door fragiele flarden
als stille getuigen…
dichten is knokken
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
607 soms is dichten
ledigheid verbergen
achter wollige woorden
dan weer is dichten
vertedering oogsten
in willige woorden
doch meestal blijkt dichten
kwetsbaarheid verbloemen
het met fragiele woorden
weerstand bieden...
maar voor de meeste dichters
blijft het knokken
voor elke strofe die met
wegstrepen wordt bedreigt…
Transparante scherpte
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
543 ik wist van glas
dat het doorzichtig was
fragiel en breekbaar
in al zijn componenten
heb je verwond
met transparante scherpte
die diepe sporen
in jouw kristal kerfde
er was geen schaduw
in doekjes voor het bloeden
voelde mijn onmacht
jou daarvoor te behoeden
dacht dat glans en glitter
zouden binden
maar de waarheid
liet zich niet…
In compositie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
515 heb je
de schoonheid
van glas laten zien
breekbaar fragiel
blinkend en
transparant als je ziel
geleerd
kleur en pigmenten
te mengen
in compositie
warmte en hart
tot leven te brengen
mag ik
je houwen uit het
eeuwenoude graniet
zal dit stuk rots
jouw trotse leven
ooit willen prijsgeven…
waarom voelt mijn hart...
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
761 waarom voelt mijn hart
zich steeds vaker zo slecht
waarom kleurt mijn ziel
zich in het rouwige zwart
mijn hart opent deuren
voor goedheid en vrede
maar weinigen luisteren
ze blijven maar zeuren
daarom heeft mijn ziel
een iets donkere kleur
en daarom voelt mijn hart
zich steeds vaker fragiel…
mijn kind mijn kind
netgedicht
2.9 met 17 stemmen
2.428 mijn kind mijn kind
ik ben zo trots
op alles wat je
zelf al kan
mijn kind mijn kind
ik huil met jou
om alles wat je
overkwam
mijn kind mijn kind
wat heb ik vaak
van jouw plezier
genoten
mijn kind mijn kind
spelenderwijs
liep je
in zeven sloten
mijn kind mijn kind
soms ben ik bang
hoe gaat het met je
morgen
mijn kind mijn…
Mijn kind, zijn kind...
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.478 Ik kan geen woorden vinden
Wat het met me doet
Zijn kind in mijn kinds armen
Maar 't voelt zo trots, zo goed
Beiden kan ik ze knuffelen
Beiden o zo lief
Woorden kan ik niet vinden
Ik houd van hen, zo intensief…
Kinderen voor kinderen
snelsonnet
2.4 met 18 stemmen
1.232 Ging je vroeger met de schoolreisbus naar huis
Dan kroop je met je klas onder de stoelen
Om op te springen en je gek te joelen
Zo kwam je dan weer opgetogen thuis
Nu sta jij als ouder trillend bij de poort
Heeft je kind misschien een eigen kind aan boord?…
Pools glas
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
674 bij een object van Katarzyna Karbownik
sensuele kunst
met de mond geblazen
dus het moet wel waar zijn
het tedere betasten
van het fragiele werk
wordt niet op prijs gesteld
breekbaar glas streel je
namelijk alleen met de ogen
wellicht uit piëteit
mooi is het wel
en een beetje ondeugend
maar juist dat maakt
het object zo begeerlijk…
Soms helderen je ogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
628 stofjes dansen
in de middagzon
met op de achtergrond
het ruisen van de populieren
handen in je schoot
vingers nog altijd snel
met hun onvermoeibaar
pluizen pakken spel
soms helderen je ogen
als herinneringen
in gebroken glas
hun scherven laten glinsteren
je zit zoals je was
sprankelend en transparant
maar nu fragiel
het zonnetje…
Virtuele vlinders
netgedicht
3.7 met 30 stemmen
5.796 's Nachts elkaar beminnen
als fragiele vlinders
op een passiebloem
in het virtuele bloembed
Letters in woord weven
met vurige draden
tot zinnelijk geheel
in een erotische silhouet
Toen je een luide roep
naar werkelijkheid deed,
vloog ik weg zonder belet
Eer de draden tussen ons
ontwikkelden tot leugens
in het verradelijke vangnet…
Alsof jij op mij wacht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.279 Klein fragiel
fladder jij door mijn tuin
op zoek naar de laatste bloem
in deze late septemberdag
alsof jij op mij wacht
pak ik mijn camera
vereeuwig jou daar
ik het zachte licht van de zon
en is jouw leven al lang vergaan
kijk ik nog steeds naar de kleuren
geportretteerd, vereeuwigd
blijf jij voor altijd bestaan…
Toekomst
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.028 een verzilverde vrijheid
verbreed mijn bewustzijn
in ademtochten
wandel ik door het theater
van het leven
brengt mij stapjes dichterbij
in wie ik ben
het verwijst mij naar tijden
waarin ik reis
zoals de lentezon bloemknoppen
doet ontluiken
in fragiele schoonheid
adem ik in weemoed
langs de vensters van mijn ramen
kijk met een verlangen…
kwetsbaar
hartenkreet
3.3 met 14 stemmen
1.447 Nog steeds dat gemis
naar jou mijn schat
Grote liefde van mij
alles wat ik met je had
Nog steeds dat gemis
snijdend in mijn ziel
Zo diep geworteld …
ben kwetsbaar fragiel
Nog steeds dat gemis
hoe kan ik vergeten
Mijn hart weer helen
dat uiteen is gereten
Nog steeds dat gemis
iedere dag elk moment
Gevoel van verlatenheid
nu jij er…
Geen ster...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
475 De aarde fragiel als een vlinder...
Mensen beven tussen grauwe wolken
en dor gras.
In het park geen rode rozen,
alleen dode gele.
En in vele ogen tranen zichtbaar
of verborgen in een tijd van wanhoop
en zorgen.…
voor altijd thuis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
528 zonnebloemen
in een aarden
vaas stilleven
in drie
tinten geel
vernislagen
vermengden zich
onlosmakelijk
met wie je van
origine bent
bewogen
over verre
grenzen
reizen uit de
comfortzone
het fragiele
overschrijdt niet
langer grenzen
het kostbare oude
verplant men niet
zonnebloemen in
een aarden vaas
stilleven…
het grote onbekende
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
405 Het voorjaar hing in de bomen
Het prille zonlicht maakte het leven lichter
De dingen hadden weinig gewicht
Zij liepen door de dagen heen
Toen de blauwe schemering
De lindeboom vond verdwaalden
Haar woorden in de takken
Wanhoop klonk zich vast in de beukenhaag
Tussen de zwijgende zerken
Het fragiele voortgaan over het pad…