490 resultaten.
de dood is bruin en kaneel
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
616 het landschap verandert door zijn blik
het gras wordt grijzer
de bomen wiegen slomer
het kabbelen van de beek wordt een zucht
het kreupelhout kraakt nog net iets harder dan
stramme gewrichten in een oude schommelstoel
zijn pijp ligt doelloos in zijn jaszak
de tabak uitgedroogd en lucifers zijn op
geen vlammetje meer te vinden
in dit monotone…
Veilige thuishaven.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
650 Daar hoort zij de deur die in het
slot valt en hoe een enkele tree
van de trap vertrouwelijk kraakt.
Dan komt hij de kamer binnen, terwijl
zij een zucht van verlichting slaakt.…
S.O.S.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
825 De wereld is in rep en roer
Hij kraakt aan alle randen
De krakers lagen op de loer
En breken nu de wanden
De aarde is op zijn retour
De bol begint te stranden
Een kaper lijkt er aan het roer
Geeft hij het nog uit handen?…
Houdt stand
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
474 Het kraakt en piept
enkel en alleen
het ritme van
ons leven,
voor wie luistert en
wil weten,
hoe stormen te verduren
die wanhoop waaien,
mettertijd,
en hoe te bestaan
achterstevoren.
Hier drupt alleen hoop
en vang ik fonkeling,
welke ik plant
in ogen,
die hun flikkering
verloren.…
Slaande ruzie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
402 ik zag
het rollen
van ogen
vingers die
wringend
kraakten
begeleid door
kreten uit
mond en kaken
in de
oplaaiende
stampende
drift was het ikke
volledig zoek
toen agressie
procesgetrouw
de slaande ruzie
ging verstikken
het ging
om niks waar
stilte viel
won rust
terrein
kreeg gezond
verstand
langzaam weer
de overhand…
Op een kier
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
1.879 een tocht die als van ver
langs koude beenderen strijkt
de toeschouwer ongewild
met verschrikte blik verrijkt
de leuning kraakt gespannen
benen uitgestrekt in rust
een rilling neemt gedachten mee
kleine haartjes panieken onbewust
een bijna leeg vertrek verhaalt
niets meer dan een half woord
van binnen schreeuwt de angst
maar niemand die…
Journaal
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.670 Sneeuw werd zwijgend afgeklopt;
beeldspraak kraakte even oud.
Ze verloor haar onderkinnen,
raakte tobbend afgeknopt,
schudde min of meer naar binnen,
om een wereld goed te praten.
Buiten kou bewogen kwalen
kon haar wiegen doden minnen.…
De vijfde zomerdag
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
713 Ik baar
Ik baar zoute meren
En kijk hoe het gras opgaat
In krommend riet dat op maat
Zwaait naar zwanenveren
De rimpelende boom buigt en kraakt
Knielt zijn takken het water in
Eeuwig drinkend, alleen zijn kin
Het water dat de bladeren maakt…
Een nieuwe dag
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
2.493 een houten bed uit grootmoe´s tijd
dat op zijn oude poten kraakt
verse jus bij het ontbijt
mijn vochtig lichaam naakt
de zon die door de ramen straalt
een nieuwe dag begint
jij die sterke koffie haalt
een vogeltje dat zingt
kom nog even hier bij mij
kruip dicht tegen me aan
voel passie als ik met je vrij
pas dan laat ik je…
Het verleden erkennen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
931 Ik dwaal door een lege gang
Beplakt met afbladerend behang
De vloer kraakt zacht onder mijn voeten
Alsof het hout mijn aanwezigheid wil begroeten
Gelige schilderijen in een hoek
Vind ik wanneer ik naar mijn jeugd zoek
Verdwenen beelden van weleer
Ik herinner me niet alles meer
Oude schriften en een sportschoen
Ruiken nog altijd een beetje…
Veinst gewetensvol
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
512 de zolder ademt
al reeds lang verbruikte lucht
kraakt en kreunt in iedere zucht
door verstoring van zijn rust
en evenwicht schrikt hij op
uit lethargie en jarenlang gepeins
veinst gewetensvol
zijn schatten te bewaken onder stof
en afgedekt met smoezelige lakens
toen later het kale peertje knapte
en licht slechts door het luikje kierde…
Heimwee naar een tijd voor mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
452 Door schimmen van optimisme omringd
en de triestheid van gele tegels
ik mis de schijn van nieuw en fris
en de rust van duidelijke regels
weer even beleef ik
de schoonheid van de na-oorlog
nog voor het dromen werd bedrogen
eerst een plaat, dan klak naar beneden
de naald danst er zachtjes op
en de muziek kraakt door het stof van de radio-versterker…
Muren van niet thuis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 zag de grauwe vensters
in muren van niet thuis
een straatlantaarn
donkerde de chaos in
schijnbaar verlaten huis
toch klop ik aan
in licht verwachten
de voordeur kraakte
in het openen na
zoveel stille nachten
je blik weerkaatste
in de schemer van de trap
ik had de eerste stap gezet
jij wist mijn gevoel jouw hand
vond feilloos snel…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Het kent maar kraakt
haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt
altijd einde aan bezweren van kwaad.
Het weeft een donker deken en het haakt
haar kroon van alg en rag van mensendraad.…
LAIS CXCI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 De steden die de heren beheren,
zijn steden die de heren verteren,
en de dames die de heren vereren
gaan als letters met elkaar verzweren:
het krast en het kraakt in ’t vuur der heren.
Het heeft hun wereld al verbeurd verklaard:
hun tijd zit strop, het is in haar bedaard.…
Carpe diem
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
1.806 vereeuwigd en bevangen met het oog
en de soepelheid van kleuren zien
schoonheid proeven de mens ontroeren
lijnen volgen in ontdekkingsreis en er is
nog zoveel meer nog zoveel meer te doen
mijn leunstoel kraakt jasmijn neemt jaren
terug wat een hart tentoon spreidde
de dag licht in elke voelspriet lippen bevoelen
kreukels in de zomer is geborgenheid…
Memo
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.008 al herhaalt
de stilte steeds méér
van alle doden blijf ik het langst bij jou
en bij mijn eigen dood
kopieer ik wel jouw zwijgen; mijn lichaam
scheefbuikig, bloedt toch immers leeg
het schreeuwt : stil toch
je weet dat de aarde kraakt
in kelen van dronkaards
en dat zelfs de glazen broeikas
buiten blijft staan
ik sterf gewoon…
Dat herfstige
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
558 jij hebt
dat herfstige
in vale kleuren
de volle zomertinten
verschralen naar het grijs
intense van een verre horizon
je lach trotseert
de elementen en is
de lage zon al gepasseerd
je pas mist
het joyeuze voorzichtig
stappend op het nevelige pad
nog oogsten
lange schemeruren
de laatste kleur van het seizoen
maar winter kraakt…
In een zee van dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
534 ik hoorde
woorden verdrinken
in stemmen die zongen
over wanhoop en pijn
het lied van de zwemmers
met stilte als repeterend refrein
de barstende lippen
van droogte en kou
memoreerden hun vlucht
voor angst en barbaar
in een regen van kogels
als minachtend gebaar
zij hebben vrijheid
voor even gezien
het benedendek kraakte
maakte snel…
Krakende tak
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.152 Springerig geknikte tak,
hangend daar al jaar na jaar,
dor kraakt hij daar in de wind
zijn beverig lied,
zonder blad, zonder schors,
maar kaal en vaal
van een lang uitgerekt leven.
Stervensmoe.
Rasperig en taai klinkt zijn
eentonige zang,
koppig ook, doch vooral toch
heimelijk bang.…
Komt allen te samen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.397 hij dirigeert
koor en orkest in
komt allen te samen
kent stemmen en namen
maar in de bak
kraakt vals soms een noot
de trompet schreeuwt
kan ook zachtjes huilen
pruilen in eigen gelijk
zacht strijkt
de eerste viool in vele talen
de moeder van alle verhalen
zijn muzikale hand
brengt in harmonisch verband
allen te samen…
geluk overvalt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
545 geluk overvalt
als een havik
boven de canyon
cirkelt aftakelende
moederbomen
andere bomen
beschermen zolang
ze kunnen
twaalf ransuilen
samen wachten
op de schemer
het dichtgevroren
ijs kreunend kraakt
koperwieken en
ganzen overvliegen
de geur van een
regenbui na een
droge zomerdag
we gebutst en lachend
in een weiland…
ALS JE SLECHT GESLAPEN HEBT!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
313 Als je slecht geslapen hebt
braakt de nacht je dag
je kraakt aan alle kanten
je geeuwt, je zucht verveelt, voel je mat, je bent het zat
al n de morgen, dan nog de middag, ook nog een avond lang
de, je hele Godganselijke dag door
je voelt je een wrak
je hebt het gehad
en dat laatste is nou net niet waar
je hebt juist geen goede nachtrust…
Schoonheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
851 Als zware deken
hangt geluidloos de nacht
wikkelt stille vormen
in haar ravenzwarte vacht
Myriaden sterren
kristallen van licht
maken de hemelboog
een goddelijk gezicht
Het meer bespeelt de volle maan
het spiegelbeeld kraakt
rimpels in haar zilver
als water haar raakt
Lopend in de nacht
één met zoveel luister
mijn blik reikt omhoog…
Waterspiegeling
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
969 Een wilde storm
raast
en blaast
door woeste golven:
en al wie
tegen hem kraakt
raakt
op slag bedolven.
Hout versplintert
valt ten prooi
aan waterzooi
in ’t grote bad;
laatste ding
een rimpeling
strijkt de plooien glad.…
Beslagen adem
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 de laatste blaadjes
als gebedsmolentjes
aan hun steel
in groene zomer
mantra’s moe
geruizeld kleuren
zij met herfst mee
donkere vennen
weerspiegelen
nog strak de lage
zonnestand in zwart
het warmrijpe
is verdwenen ook
schraalhans heeft de
staart tussen de benen
dan tocht het bos
open plekken stralen
koude uit wind kraakt…
zondagsmens
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
1.200 hij luimt zich loom
zijn arm over haar dij
zij deint zachtjes weg
naar het andere eind
van het ledikant
ergens loopt een mens
met een wens, wie weet
sleept de dag zich voort
eindeloos, betekenisloos
een dozijnen dag als anders
kraakt een veer gespannen
in antwoord op het gekreun
van een vermoeide zondagman
die zijn arm te lam bevindt…
in het bos
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
676 in ‘t bos
ging het er
flink op los
takken kraakten
stammen braken
heel veel geweld
het bos geveld
niet langer vertikaal
maar horizontaal
liggende stammen
hierop groeien zwammen
de stormschade groot
maar het bos
is toch niet dood
inzending expositie "in het bos" van stichting cultuurpassie
van 12-8 t/m 14-9 in bibliotheek…
De rode zomerjurk
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
812 nog zie ik aan de wand
een verschoten beeld
van het meisje met de
rode zomerjurk
was ik weer kind
ik sloot mijn ogen
duizendmaal
telde de treden die
steeds luider kraakten
oorverdovend
dan stil
alleen
de zwijgende boom
die met koude handen
wonden groef
ijzig, zoals
het laatste licht
door mijn vingers glipte
ik voelde…
de deur kantelt
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
480 strijken met de moed die de wind
vervaagt in strepen zonder eind, het
gelach is de hoon die me raakt
maar niet in eeuwigheid bezwijkt
de deur kantelt in een kier van regen
het kraakt zoals het mos laaft
aan water zonder smaak, wie me verblijdt
zal de schaduw wezen die me verrijkt
niets is meer dan het eind waar het stopt
al draaft…