4852 resultaten.
Mislukte mens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Al armpjes, beentjes, een buik
De navel een hongerend strekken
Ogen gesloten, eeuwig
Ronddrijvend in het tijdloze
Verdikte water van behoud
De flikkerende buizen, duimel
Een blinkende vloer vol waterspoel
Alles één pennestreek weg van de chaos
Een in het halflicht vertekend oog
Dat door anders brekend glas
Je duister impertinent aankijkt…
Donker in duplo
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
845 de man op de bank ziet de man van de bank
hij staat daar achter het raam
naar buiten te turen, en ziet de man op de bank
beiden drinken wat, beiden staren wat
de man in de schoudervulling rookt een spriet
de man in de zwammenjas rookt wiet
het licht gaat uit, de aktetassenman verdwijnt
de man op de bank zwaait
naar de man in de zwarte sedan…
Glazen bol,
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
685 Achter glas
vertekend de pijn zich in tijd,
de teruggekeerde rust dekt met
stilte dit tafereeltje toe,
draait de aarde door in de
palmen van volwassen handen
om die te openen in de lente.
"De herinnering is een
kerkhof dat bloesemt."
Johan Daisne…
Zonder jou
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
540 Verhaal me
Vertaal me naar iets nieuws
Naar verhalen die verwoorden
Wie ik
Praat me
Aan elkaar
En laat me horen
Hoe ik klink
Zonder jou
Galm door mij
Luister en
Verteken mij
Bereken de kansen dat ik
Jou bij mij optel
Beklink mijn woorden
Bezink in mijn stem
Als ik je zeg
Aanhoor mijn denken
Als ik zachtjes fluister
Wie ik…
Doorlichters
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
315 Ik onttrek donderwolken aan bladen
handgeschreven en onverwacht voor
door weeromstuit gedreven woorden
van de chagrijnige ivorentorenheren
die de geschiedenis vertekend weten.…
Melancholie
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
587 Het leven van een vrouw bestaat uit wachten
Om nu en dan waar nodig in te grijpen
Verlangend naar de tijd van vóór het rijpen
De kindertijd, zwemmend in droomgedachten
En in een zee van tijd en fantasieën
Verkaveld niet, compleet nog, androgyn
Nog niet geplaagd door hoe zij wordt gezien
Door mannen en hun ideologieën
Vasalis voelde al haar…
Eenzaam en wanhopig
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
432 Als in de zeventiende eeuw
De schepen naar de Oost vertrokken Werden de zeelui geitenbokken
Die paren wilden en hun schreeuw
Werd half gesmoord tegen de borst
Van haar, de 'Dame de Voyage'
Een stoffen pop, zij was een rage
Die heel wat lieden heeft getorst
Pygmalion had één van hout
Parijs had rubberexemplaren
Daarmee was het geweldig…
angst
netgedicht
3.9 met 39 stemmen
2.685 je ruikt mij in je zweet
mijn naam is angst
stil wurgend
en vretend aan
je uitgeholde kracht
inwendig woedend
heb ik je in mijn macht
gebruik ik wat ik weet
mijn naam is angst
vrijwillig
geketend aan
je sneller kloppend hart
onzichtbaar bloedend
heb ik deel, heb ik part
in je hulpeloze kreet
mijn naam is angst
moedwillig
verteken…
Zeemeermin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
515 Even vlug
trok jij een ander plan
zwom aan land
rekte je uit
toen de zon
haar warmte en licht
aan je gaf
jij glinsterend
mooie water fee
het zoute water
droop van je af
maar de golven
wenkten je terug
je riep nog kom
het kan
ik liep met je mee
maar bleef op het strand
en dacht was ik maar
een zeemeerman…
Schemerduster
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
2.687 Streellicht vonkelt mondjesmaat
puilt zijn zuchten langs de tocht die
nog zijdelings om ronding schuilt
naadloos neemt het nauwelijks deel
Flinter maanlicht raakt verstrikt
maast zich tussen schaduw door
schoort onthulling rank van waas
likkend glans aan scheuten zinder
Wadend in fluweel vertekend
aan wellend wasem amper damp
sleept de…
Herfstgloed in sonnet
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
908 dekmantel werd afgenomen
zonnestralen verkleuren zonder schromen
de blaad’ren naar een zachte geelgouden
gloed die nog even kan worden behouden
tot rijp de randen langzaam zal omzomen
maar slechts na twee nachten vorst aan de grond
ontsteekt de herfst enthousiast zijn vreugdevuur
en dwarrelt het goudgele blad al knisperend rond
deze vertekende…
het spiegelmeisje
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
567 Het meisje voor mij zat stil te staren
de ander praatte in haar mobiel
in de zon was het of ze dezelfde waren
in de tunnels verdween de sprekende ziel
In mijn ogen vormden ze een geheel
iets dat ze beiden niet wisten
het leek een illusie en was toch reëel
een vrouw die gaf wat de andere miste
Het was de stem bij het beeld
het meisje dat…
Zonsondergang aan zee.
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
570 Ruimte en vrijheid
bij zonsondergang aan zee.
Golven die ruisen.…
Internet dating
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.640 ego-streling
Sommigen puur uit spanning
een enkeling uit verveling
Het lijkt allemaal zo ideaal
daten met een "voor-selectie"
Ieder naar zijn of haar smaak
zoekt een partner met perfectie
Uiteindelijk maar één ding
wat na bezinning echt blijkt
Bij het hele internet-dating
is niets echt wat het lijkt
Verjaarde foto's en info
en een vertekend…
sneeuw in de zomer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
575 morgen valt de sneeuw in de zomer
is de ochtend het laatste moment voor
ik ga slapen de wereld draait door en
verder zelfs op zijn kop lijkt alles dichtbij
door perspectief vertekend braakt de uil
haar maaginhoud in chaos sneller
dan ik denken kan volgt de dag de nacht
de nacht de dag wordt
eikel boom waaronder kinderen
nietsvermoedend blindemannetje…
Boot vluchtelingen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
599 Ze waren uitverkocht en lagen als steile
doden op de levende have van het schip, drenkelingen
die het nog niet weten, voer voor de vissen, mest
voor de bodem van de zee
namen die vertekend op het dek liggen te verbleken
met ogen waarin de aarde niet bestaat, de geur van
een manke diesel markeert het spoor waar ze de wind
hadden geraapt uit…
Veelkoppig
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
673 Ongeschreven is de zin
verscholen in het vers
dat als een boreling te drogen ligt
eruptie van de geest wellicht
de boodschap in ’t verhaal
staccato neergekwakt
soms langzaam neergevloeid
er is met taal geknoeid
totdat een beeld geschetst
voor elk een ander…
Winter beelden
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.247 lucht en de wolken nijd
klitten samen tot het wit tapijt
git alomvattend wit getooid
met zwart dat contrasteert
totdat de zon het heeft ontdooid
en alles weer opnieuw onteerd
kraaien kreten schor vergeten
spreuken in de natte westenwind
hongerig in kliek getroept bezeten
de naakten worden wit verbeeld
werpen schaduw naar vergeten
beelden…
Beeld van Marmer
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.408 De klok drupt
en het bloed tikt op de loden plaat
dit kwijnende gezicht
en de kromming van mijn voet.
Het zal niet lang meer duren
voordat ik in tweeën splijt.
Ik betwijfel of je weet hebt
van mijn pijnen,
want ondanks mijn zichtbaar lijden
bid ik dat ik marmer schijn:
glad, bijna onbreekbaar,
nog de schaduw van een Sfinx
op deze loden…
Beelden storm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
891 Laten we liggen waar we
beelden willen zijn
die blijven liggen
als de stormen voorbij
zijn.…
De stilte sprak tot mij in beelden.
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
861 Als ik eens met mijn deur
in huis zou mogen vallen
Mijn leven rond de tafel
uit zou mogen stallen
Een boom zou mogen planten
uit mijn zieletuin
Wat zou het water van
mijn zee glashelder zijn.
Als ik mijn hemel eens
op aarde kon verspreiden
Mijn goede vruchten werden
smaakvol onderscheiden
Ik zou schoon gekleed…
rusteloos
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
535 in de nacht
komen de beelden
van geweld
gesloten ogen
kleverige vlieg
op je vel
sla ze weg
vind labyrint
naar overdag
daar komen beelden
met open ogen
ontduik geweld
vlucht in dromen…
de speerwerper van Polykleitos
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
718 mooi, dit olijfolie glanzend lichaam,
blinkend wit, uit marmer gehouwen,
zo soepel, in verleidelijke torsies,
onderhuids, sterk en krachtig zijn
de soepele, gespannen spieren
van zijn geheven rechterarm, die trots
de bronzen, scherp gepunte speer draagt,
hier en nu, mijn beeld, is het moment,
nu, vlak voordat de bronzen speer jouw
sterke…
voorgespiegeld
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
669 de strak geknoopte das
twee woorden per uitdrukking
noch de dure polsen geur
verbergen ook maar iets
van de man
elke ingekorte nagel
afgebeten zin noch ooggeknipper
er staat een verhaal dat
niemand kan ontwijken
net zo min een pas gedoopte
het water kan vergeten
nog blinkend op het hoofd
hij zet een ontzette pas
achteruit, geen afwerend…
Stenen Kerst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
3.412 stal
van stro en hout
boetseerden dieren
en een voederbak
een ster die klaar
in lichten openbrak
versierden dennentakken
rood en goud
toen vleiden ze
een kleine schattebout
- die lieve handjes blij
naar buiten stak -
in de kribbe
wijl de sneeuw op 't dak
zo kunstig liggen bleef
MAAR IJZIG KOUD BEKLIJFDE
NET ZOALS EEN STENEN BEELD…
Stenen kerstsonnet
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
3.569 Toen vleiden ze een kleine schattebout
-die lieve handjes blij naar buiten stak-
in de kribbe, wijl de sneeuw op 't dak
zo kunstig liggen bleef, maar ijzig koud
beklijfde net zoals een stenen beeld.
Dus brandden ze een kaarsje, lekker knus,
de kerstgeschenken werden uitgedeeld.…
Beeld scherm
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
714 Het blauwe gif
geeft inkt
haar zijden gloed
vloeibaar drenkt
een schaduwvlek
zich in immer
geheelde taal
brakend schuilen
letters onder
een volgende aanval
gebukt vangt ze
de laatste druppels
op het scherm
terwijl zij de paraplu
zijdelings laat liggen
leest zij nogmaals…
Panorama
gedicht
2.5 met 126 stemmen
26.959 de avond hangt stil boven de stad
bewegingloos als op een foto,
een filter van lila schemer
verkorrelt het panorama,
dringt erin door
als losse thee
in kokend water
en verkleurt het leven
zoals de dingen
op een oude polaroid
die mij nog later,
wanneer ik hoop te vergeten,
zal herinneren
aan verliefdheidsvlagen
waarin…
Ansicht
gedicht
3.1 met 26 stemmen
8.891 Ik geloof niet dat ik mij te goed voel
om te toeven tussen oorzaak en gevolg,
maar ik kan slecht zonder wonderen van gratie,
zon die meer mag maken
dan van beton na marmer goud,
onverdiende glans in den blinde,
overvloed die de adem neemt
en over de eeuwen stuwt.
onder klokgelui ligt een tuin verscholen
waarin een hovenier heimwee wekt.…
prozac
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 met zachte mist bedekt
de beelden in mijn hoofd
scherpe pijn vervangen
zo werd het me beloofd
weemoed kleurt geheugen
vergetelheid verzacht
slikt u maar, mevrouwtje
per dag een stuk of acht
het wandelen in nevelen
geprogrammeerd gevoel
wat kan ik nog geloven
zelfs ogen tranen koel…