655 resultaten.
Woestijnwater
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
2.137 Staand in de woestijn
met niets
dan twee handen vol water
en jou, waar ik naar dorst
in mijn uitgedroogde hoofd
Als de trillende lucht je loslaat
zie ik mijn lege handen
Weer een dag vergaan
ongemerkt
in het gulzig hete zand…
Scirocco
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
858 Op de kade van Tarifa,
waar wij met onrustige handen
ons staren bedekken,
dwarrelt zacht
de vluchtige woestijn.
Vanavond zullen de vuren
aromatische geuren
en licht verspreiden
terwijl wij oude verhalen
van kruisridders en Saracenen vergeten.…
Desierto de Almeria
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
895 De wind draait pirouetten
op de vlakte van Almeria,
in zijn spoor volgen
dansende luchtspiegelingen:
door een sluier van zand
zijn kamelen te herkennen.
Van ver over zee klinkt
het zingen van minaretten,
hier, in de Pueblo,
slaat een eenzame klok.…
ploert nu koper
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
508 je woestijnt weer
na ons paradijzen
groen wordt geel
verzandt geheel ik dacht
dat jij de weg zou wijzen
jouw zon scheen zacht
maar ploert nu koper
aan een verre horizon
jij was mijn meertje en oaasde
schitterend in kleurenpracht
ik versjok het kale land
jouw hand heb ik verloren
nog spiegel je mij fata's voor
maar de morgana's…
ster uit afrika
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
608 ster uit afrika, zullen we samen dansen?
leg je zwoele nachtkleed om me heen
we zullen zweven, dansen
tot de dageraad
als de eerste woestijnbloemen
onze liefde verbeelden…
Baas in eigen (Neder)land !
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
685 Geert Wilders vreest dat zijn Nederland
straks tot een berberwoestijn verzandt.
Hij wil het niet delen
met wufte kamelen
maar prikt rond zich als een cactus-plant.…
Leunend tegen hete wind
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
510 woordloos spreekt
de boom verlatenheid
leunend tegen hete wind
en zand uit de woestijn
zijn kroon is in
verdrogen kaalgeschoren
tot het laatste leven
in een dorp dat niet mag zijn
muren dwars gebarsten
in generatieslang bestaan
kapotte daken fluisteren
nachts hun troosteloos vergaan
zand rukt op met lange duinen
in vorm en kleur…
Bassikounou
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
659 Hun dorp is aan de grens gelegen
van leefbaarheid en voor hun staat
bestaan ze niet, er zijn geen wegen,
het is woestijn waardoor men waadt.
De regen heeft hen doodgezwegen,
de hitte brandmerkt hun gelaat,
maar één van ons is hen genegen:
het hart, het plan, de steun, de daad.…
Het groen van de oase
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
522 hij hapte zand
in de woestijn
liet toen zijn kamelen
de toeristen dragen
beantwoordde
hun vragen
over piramides
en de koningsgraven
maar even verderop
staat op de rots
zijn nieuwe huis
in het groen van de oase
zijn kamelen zien geen
onderscheid alle mensen
zijn gelijk hij hapt zand
met dollars in zijn hand…
de zondebok
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
474 toen ook voor hem,
zoals voor iedereen,
het onvoorzien einde
langzaamaan
kwam naderen,
werd hij als zondebok
de woestijn der vergetelheid
in gejaagd.
geen kat keek daar nog naar hem om,
moederziel alleen
is hij zoals een hond gestorven.
zoiets is erger nog dan
god geklaagd.…
In een duinpan
gedicht
2.8 met 18 stemmen
6.723 Wat moet ik op dit eiland met het woord
'woestijn'? Op een zandplaat ligt het
voor de hand maar hier in deze duinpan
waarin ik Jesaja lees? Ah, het welig
bloeien van de narcis! Jaloezie steekt
de kop op want ik ben dor land.…
HOE LOOPT DE WEG DOOR DE WOESTIJN ?
poëzie
2.6 met 8 stemmen
2.722 Hoe loopt de weg door de woestijn
naar Uw Beloofde Landen?
Er is veel dorst, er is veel pijn,
maar weinig troost voorhanden.
Wij kwamen in 't begin der wegen
de kloeke druivendragers tegen,
en vroegen toen reeds: Is 't nog ver ?
Zij wezen met kort duimgebaar,
alsof het nog een boogscheut waar,
naar d' Avondster.…
Je perkamenten huid
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
592 pas als de woestijn
zijn vlammen uitstoot
oases in de zinderende
hitte trillend breken
kom ik spelen met je geest
wordt zand
het vloeibaar goud
waarop herinneringen
weer tot het leven komen
dat zij hadden in je dromen
ik goochel met je zinnen
als woorden watervlug
toch sterven van de dorst
en het verhaal van droogte op je
perkamenten…
Zijn ware aard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 ik wil oogsten
maar de velden zijn leeg
in schraalheid nog restanten
venijnig stuift
de droge wind
het zand op duinenrijen
het groen
dat welig tierde is al
decennia lang aan het verdwijnen
als het oog van een orkaan
is de woestijn ontstaan
zijn strijd woedt op de flanken
als het stof is neergedaald
toont het eindelijk zijn…
heil
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
963 het niet kan tellen
handenvol bergen
te veel om op te noemen
een onoverzichtelijke heuvel
een miljoenenoceaan
zuigende korrelstromen
stortvloeden gulden regen
glinsterende rivieren
zilverberkenwouden
slikken zilverreigers
bronnen bubbelplassen
moerassen goudplevieren
fonkelvalleien
rollende gletsjers
klinkende massieven
en een woestijn…
Het volk roept uit de woestijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
468 Het volk roept uit de woestijn en
gaat zijn weg door het dorre zand.
Een satanische slang siddert in Mozes
hand en wordt de staf die wijst naar
het beloofde land. Mozes gaat tot de berg
naar het Al en brengt het woord te tafel
dat eens spreken zal.…
Nog hangt de waas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
482 ik heb het zand
en de rotsen van
eonen geleden gezien
de diepe kleuren
spraken mij aan
in een zinderend heden
nog hangt de waas
van hun gebeden en
leven over het land
gevangen in
onherbergzame oorden
waar zij de tijd trotseren
proberen te ontsnappen
uit generaties inteelt
door een nomadenbestaan
hun magie is verloren
in het…
De nieuwe tijding
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.264 Drie wijzen reden op hun kamelen
door een woeste zandwoestijn
met een onbekende ster als teken
dat moest de nieuwe tijding zijn
die vreemde magiërs uit ‘t Oosten
wisten die ster schijnt niet gewoon
en konden haar glans alleen verwoorden
met de komst van een koningszoon
zij hielden halt in de stad Jeruzalem
Herodes sprak hen toe in…
Stille Hoop
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
862 de late kou brengt me nog geen lente-gloren
ik mis het groene lover aan de kale bomen
geen ochtendlied van de merel wekt mij op
alleen tegen het raam spat een trieste regendrop
toch ben ik in de woestijn van mijn gedachten
diep verbonden met Hem die ik mag verwachten
nog houdt Hij zich in het naakte hout verborgen
maar bij d' eerste knop…
Wolkenzamelaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
438 De wind, voortdurend onderweg
Komt even neergestreken
En spreidt een sluier
van woestijnzand
Uit de atmosfeer
Meegevoerd van tussen rotsen
Half geërodeerd
Wolkenzamelaar van fijnstof
Onder ozondeken
De tuin, door bij en wesp genaakt
Blijft nimmer meer dezelfde
Niets bestaat dat niet eerst
Door iets anders is geraakt…
Zal helledood zijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
541 verdwenen in
duinen die al de
benen hebben genomen
hier brokkelt
alles af dat
zachter is dan rots
tot ruïnes van muren
die eens de
winden keerden
bescherming boden
aan de kleine oase
nog vegeteren de
laatste bomen tussen
overlevend struikgewas
rond de plas die er was
er komt geen water
uit de kurkdroge lucht
de verdorde woestijn…
Lieflijke oases
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
457 er is een
nieuwe orde
in de maak
jouw lach heeft
al piramides in
de woestijnen
zachtjes geraakt
geïrrigeerd
door beloken
ogen die
de dood met
warme tranen tot
wederopstanding
hebben bewogen
waar zand
weer groent
tot een schitterend
nieuw paradijs
dat in lieflijke
oases tussen eufraat
en tigris gedijt
nog schuurt
hete wind…
Rood zand
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
481 er wordt zand
gestrooid in
ogen die
willen kijken
rood zand
dat het intense
lijden uit de
woestijnen kleurt
waar botten
slechts tijdelijk
de plaats markeren
als dood passeert
het duint
stormachtig in de
wandelgangen van
megatheater natuur
schrikbarend schrijven
statistieken de tijd die
nog door kamelen en
nomaden wordt…
Stof opwerpend
netgedicht
3.8 met 142 stemmen
405 nog is de tijd
niet opgeschud
als een kudde
kamelen stof
opwerpend het
rit aanneemt
een plaatje
is de uitloop
in het hitte
zinderend puin
dat zich al bijna
begraven weet
donkere ogen
in een gebronsd
gezicht beschouwen
deze vitaliteit in
evenwicht met de
saaie toeristen rit
woorden dragen
nooit venijn
als gebaren al
voldoende…
De diamenten dauw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
445 uit schrale handen
spuiten geen fonteinen
zij koesteren het
vloeibaar goud voor
zinderende woestijnen
irrigeren in het
stille ochtenduur
de diamanten dauw
die door kou tot koele
druppels condenseert
zij zijn watergeesten
die nog wat nevelen
in de vruchtbaarste
seconden van iedere
eindeloze zonnedag
witte flarden zweven
al oplossend…
Nachtelijke Woestijntocht
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
988 Dagen en nachten ging ik door
het ondoordringbare zwart
van mijn rouwend hart…
geen streepje licht
geen vonkje hoop
geen greintje verlangen
Het dal van de dood
Waar alleen angsten en tranen
mijn metgezel waren
op die nachtelijke woestijntocht
waar schimmen dwaalden
die me deden huiveren
en ineenkrimpen van schrik
en mij isoleerden…
JETRO
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 Mozes' schoonvader houdt in woestijnland
zijn kudde van steeds zwervende schapen,
zoekt met vrouw, dochters en beschermend wapen
een waterput, loopt door meedogenloos zand.
Bij een groep struiken houdt het gezin stand.
Zijn hier misschien vruchten te rapen?
Ja, de nacht belooft verzadigd inslapen,
rustig gewiegd door Goddelijke hand.
De…
Geurde bloed
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
463 ik ranselde
de stam
schudde de
takken
van de olijf
tot de pijn
bloederig
rood striemde
langs mijn handen
waar ook
vorige jaren
zand kleurde
geurde bloed
in netten die
vingen waar
vrouwen zongen
bij de oogst
voordrongen
het was geen
wedijver om meer
die uit de ogen
bliksemde
maar wel het
diepgewortelde
gevoel van samen…
Kampvuurrood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
417 zacht
verdwaalde
het laatste
kampvuurrood
nog klonk
de droge tik
van een tak
wolkte
vettig geel licht
opkleurend
naar de wind
het had gesmaakt
was eerst verdiend
in een honger krijgend
gevoel door de
exotische specerijen
in het natuurlijk garen
nam ieder zijn deel
elkaar bedankend
voor net iets teveel
het oogstfeest…
Gaia's taiga
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
496 Ooit in een ondenkbaar ver infinitum onder gaia's
taiga in galactica
dwarrelden microscopische nonspecies van darwin en crusoë
in de wereldzeeën
wortelden zich als outcast vast
in miljardenvoudige neuronen
in de spermatozoïdenrijke tussenwervelschijven der gigantomammo's, in het mineralenrijk der algen
in ongenaakbare toppen der…