10183 resultaten.
Ik was weer even psychotisch
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
369 Ik was weer even psychotisch
(en dat was helemaal oké)
Ik slik al jaren pillen
die mijn hoofd wat stiller maken,
een beetje dempen,
zodat de wereld niet zo hard binnenkomt.
Heel langzaam draaide ik de knop terug,
van 2 naar 1,
van 1 naar een halve milligram.
Op een winterdag dacht ik: nu durf ik verder.
Bij 0,4 merkte ik…
Het kunstwerk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
409 daar ligt het paneel
klaar en bewerkt
de onderlaag hechtend
als eerste belofte
alles lijkt bedacht
en onder controle
vorm zal volgen uit wil
inzicht en techniek
de blik van de maker
blijft hangen in perfectie
materialen liggen open
ruw, zacht breekbaar-
wachtend op richting
tot het moment komt
waarop denken te
strak wordt…
De koestering
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
369 Wanneer het daglicht langzaam dooft,
en goud de verre kimmen raakt.
Buig ik in stilte even het hoofd,
terwijl de avond over ons waakt.
Ik zie je niet, maar voel je kracht,
als zonneschijn na een koude regen.
De tederheid die jij mij bracht,
kom ik in elk vergezicht weer tegen.
Jij bent de echo in de wind,
een verre ster die mij de…
Ik heb Geleefd als een malle
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
294 Ik heb Geleefd als een malle
Ondanks al die beschadigingen
Zou ik het nooit over willen doen
Ik heb Geleefd als een malle
Ik hoef niet zo nodig terug naar toen
Tuurlijk blijf ik liever eeuwig jong
Ik heb maar 1 leven
Laat mijn teksten en Single.s dan maar verder zweven
Ik heb Geleefd als een malle
Doe hoe ik het wil doen
En laat het door…
De sprookjesjager
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
324 Hij verliest zich graag in dromerige verhalen,
waarin de zon de horizon verguldt.
Waar zachte woorden angsten vertalen,
tot het verlangen teder wordt vervuld.
Hij jaagt op sprookjes langs steile bergen,
dwaalt over stranden van blinkend goud.
Langs ruwe rotsen die draken verbergen,
terwijl elk ravijn een diep geheim ontvouwt.
Hij ziet…
Mot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
310 bij het ochtendgloren is het getrompetter
niet van de lucht, Canadezen voelen zich
buitengesloten, zwanen staan erom berucht
zodra een nestplaats is gevonden, vecht
pa zwaan hen uit de sloot, de kleintjes
mogen blijven, maar al dat groter is dan groot
zal er om moeten knokken, wie het sterkste is
van de twee, vandaar het droevige getrompetter…
Achter de duinen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
265 Toch huist er achter
het struikrovershelmgras
een vreselijk oorlog-en-
vredelievende mooie stad
achter Indische duinen
waarachter bezuiden
de grote rivieren
tompoucen in moppendozen
met pisangtaarten
zich vermommen als reuzen
in monumentale kathedralen
gelijk de nazaten
van djenghis khan
waar el kader atollah
benali zich king…
Maatschappelijke onvrede
snelsonnet
3.4 met 7 stemmen
313 Het Haagse hoofdkantoor van de partij
Werd eerder al belaagd door extremisten
Maatschappelijke onvrede blijft gisten
En blijkbaar past een vuurwerkbom daarbij
Maar denkt zo’n idioot nu eerlijk dat
Geweld een substituut is voor debat…
ode aan de waterjuffer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
84 In het riet langs stille meren,
waar de zachte bries kan keren,
Vliegt een sierlijk wezen klein,
de waterjuffer, zo fijn’.
Met vleugels als glas in zonneschijn,
Glanzend in kleuren, zo fijn,
Blauw en groen in harmonie,
dansend in een luchtige symfonie.
Langs het water, o zo snel,
zweeft ze als een dartel spel,
Met een vlucht, sierlijk…
Vagina, het nieuwe woord: Oorspongsbe(d)ding
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
484 Ik heb het nooit onder stoelen of banken gestoken
ik vind vrouwen mooi en aantrekkelijk en sterk
ik vond dat ik daarom niet mocht spotten met ze
ik kreeg van oorsprong de heren van de Here
ik val op mannen maar vrouwen bevallen me
ik heb de bevalling meegemaakt van mijn dochter
ik ben wel homo maar ik heb ook gewoon zaad
ik heb het gedoneerd…
Verbrande Schepen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
524 Oude schepen achter mij verbrand
rouwen is niet nodig
leren leven met jezelf
De meeste mensen in je leven zijn overbodig
Praten over oude pijn
maakt niet dat je je beter voelt
Niemand wil begrijpen wat je bedoelt
Holle opmerkingen en lege zinnen
hoef ik niet meer te horen
Ik richt mij liever op het ochtendgloren
Een nieuwe dag, vrede…
LAIS CCLV
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
591 Haar ogen zee die in zijn ogen strandt,
haar lippen wijn die om zijn lippen spoelt,
haar oren krullen krullend in zijn hand,
heur haren goud waarin het zonlicht joelt
en al dat stralen was voor het bedoeld.
Zij was een maan, het liet haar schijnend staan
tot al het licht van haar was heengegaan.
Het gunt u zicht, laat u lezen zelfs haar huid,…
Leven van stieren
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
687 Het stierenvechten is een gruweldaad
Een “sport” in dieronvriendelijke landen
Slechts mondjesmaat legt men het daar aan banden
Goddank dat zulks in Holland niet bestaat
Een stier hoort heel natuurlijk in de wei –
Maar dat is er bij ons haast nooit meer bij!…
Geenszins zonder zonde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Of je kunt ontsnappen aan je ver-
leden, blijft een eminente vraag
Ondoenlijk is het in mijn geval
Het kan werk'lijk noch snel noch traag
Het verleden heeft mijn geheugen
Gedronken met heel grote teugen
Echt mijn geluk, 'k ben een strijder
van mijn noodlot de bevrijder
Drie decennia verder in tijd
Gelukkig met vrouw, werk en hobby's
Reeds…
LAIS CCXXXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
499 LAIS is stil, haar klank is visueel:
het hoort haar met de snelheid van het licht.
Het ziet haar in de klank van het geheel.
De vingers typen haar, zij wordt gedicht.
In tijdloosheid maakt het haar speels en licht.
Als het haar voelt, raakt de tong aan kleuren,
en ’t schrijft haar neer in bloesemgeuren.
Het is haar lijf, zintuiglijk één met haar…
LAIS CCXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Niets. Het schrijft haar weg in de geschriften.
Geen pen met inkt krast door het perkament.
Zo’n scherm is een kleed om op te lichten.
Het typt het uit: is het zo’n nare vent?
‘Het lijf had lust’: is dat zijn testament?
Lyriek is nooit wat er geschreven staat.
LAIS is vrij zodra zij het verlaat.
Hebben kan hier niet, dus wil het geven.
Het telt…
LAIS CCLXXXIV
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
595 Het is haar het, van nietigheid heelal,
der stelsels sluier vliedend van het nu:
het is het, een niets en van niets het al.
De tijd is teken slechts, een residu,
want eeuwigheid is nu, niet continu.
Waarheid omarmt het als een warm gebeuren.
Schoonheid zweet en danst in zang en geuren.
Het is haar poort, van vrede het gebaar,
het is de code…
LAIS CCLVIII
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
548 Donker en rood en traag gaat alles dood
in dit stilmondig begrepen heelal.
Van rot vergeven en van nijd en nood
klemt de mens zich vast in eigen val,
gefnuikte lusten in een tranendal.
Zwart en zacht is de nacht, zonder kabaal:
er hoeft dan niet per woord gedacht. Is taal
de vriend niet die verraadt, en god vertaalt
tot rot dat met zijn woord…
LAIS CCLXXXIII
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
431 Een volte van eenvoud keert zich in haar.
Het licht verschuift, stralen dagen het uit.
Donkere tranen parelen gevaar
en schaduw glijdt dreigend af van haar huid.
Het git wordt wit, de kleuren breken uit,
hun weelde laait op lippen, vlammenzucht.
Handen doorwoelen een witte wolkenlucht,
de lijven wentelen van zij op zij.
De zang komt los, het…
LAIS CCLXXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Het is als ruimte buiten elk bereik.
Het is een vallen vallend zwart in zwart.
Het was gebaar, het smelt als sneeuw tot slijk.
Het is een woord dat niets tot lid verhardt.
Het wordt gezegd, gedicht: een het is hard.
Het wordt gebruikt als stoplap van bestaan.
Het regent, het gaat, het wordt niet gedaan.
Het zocht begin dat nooit begonnen was.…
LAIS CCXXIX
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
495 Het wil schoonheid schoonheid laten raken
wimpers zien langs lippen glijden, het oog
stormstil, het lichaam zee, de ziel een baken:
beweging wil bereiken dit betoog.
Zij is moment waarin het nu bewoog,
straal waarin het licht zichzelf betekent,
stroom die zich in de stroom vanzelf herkent,
parel in het wak van het verlangen,
geheim dat met een…
LAIS CCLXXVII
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
493 Badplaatspromenade, noorderwind. Schril
als de meeuwen krijst haar stem. Nijd brandt
haar zuur in de slokdarm. Het slikt haar wil
die met naaldhakken klakt. Het nijpt op zand
dat stuift uit de hand. De tijd is een wand
met tongen aan de andere kant. Niets
gaat nog open, dit licht is van kant. Iets
heeft de schoonheid als van papier verbrand.…
LAIS CCLXXVI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
584 'Dag jij', zegt het en het kust de parel
in de leugen die zich sluit. Het draait om
en om de eigen droom, een opstand, rel,
een vlechtpartij, het voelt zich heerlijk dom
en slecht want dit gaat naast de waarheid om.
Die ochtend dan. Zij blijkt ook echt te bestaan,
haar lach is goud, de zon blijft er in staan.
Er is de nevel van haar zijden kleed…
LAIS CCLXXV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 Als de dag sterft, in de klem van de nacht,
zal het als een ster verschijnen, minnaar
van haar al. Rood kleurt het haar wangen, zacht.
Het licht is jurk, glijdende zijde daar
waar haar oker zich onthult: huid, gebaar
van haar, één glimp ervan geeft het bescheid.
Het laat zich door haar leden leiden, scheidt
hemel van aarde, water van hel…
LAIS CCLXXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Er is geen god die slechts voor ons bestaat.
Er zijn geen wetten die ons leiden kunnen.
Er is geen vijand, geen duivel die ons haat.
Er zijn geen woorden die ons redden kunnen.
Er is leed dat wij met wrok verdunnen.
Er is nijd die nijpt in onze billen.
Er is weelde die wij blind verspillen.
Er is de schoonheid in de lelijkheid.
Er is een zucht…
LAIS CCLXXIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 De steen der wijzen is een dode klomp.
Een hart van goud dat sterft, wordt weer orgaan
dat in het lichaam klokt, slokt, blind en lomp.
De hemel is een dunne laag bestaan
in ’t leeg heelal dat ons is aangedaan.
De groene nijd bevrijdt met nijpend zuur
de winst uit onze lijven en elk uur
verschrijft men vast tot data in metaal.
De mens verkoopt…
LAIS CCLXXII
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 In de droom van de daden, de wilde
stroom van het echte, waren de dagen
nog vol zon en velden. Die verkilden
onder de wet van strakke wil, jagend
naar de hoogste winst, het nu verdagend
tot ooit, een hier of daar of dan maar nooit.
’t Verleden dat zichzelf nu droomt was ooit
daad die het vlak van nood en wet doorbrak.
De schim die nu met verlangen…
LAIS CCLXXI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 In het verdroogde oord van dit bestaan
horen mensen hun naam, en ze steken
een licht aan, jaren nog van hen vandaan:
gekromde stralen geven letter-bleke
schijn van wat nu handig wordt ontweken.
Die ster blijft staan, als eindelijk eens iets
echts in dit onwezenlijk verhaal. "Past
jouw hand niet in de handschoen van dat niets?".
"Is dit dan hoe…
LAIS CCLXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 December. Bomen staan naakt en bevrijd.
De huizen glimmen en de spin gaat dood.
De kale maan houdt niet van narigheid:
zij wil haar aarde echt en recht en bloot.
De zon loenst schuin, zijn gluren is van lood.
De mens loopt krom, kop in de kast en koud
zijn de gedachten, lelijk, dom en oud.
Niemand heeft haar licht gezien. Hier ging zij…
LAIS CCLXIX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 November. Verlangen werd gehunker.
Zwart zijn de wieken van het gedane.
De schriele gestalte in de bunker
vermaakt zich met wentelen in wanen.
Het is verdriet, maar dan zonder tranen,
bedrog als gevolg van de belofte,
doos voor het andermaal verkochte,
liefde verstrikt in het haten van toen,
lust met de wansmaak van het bezochte.
Hoe…