3975 resultaten.
Gebed van een vader
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
651 mijn kind, verstrikt geraakt
in het zwarte loverwoud
kale armen omklemmen haar
het hoofd leeg, de ogen koud
mooie woordenfluisteraar
hij heeft haar meegezogen
met takken haar huid gekerfd
vilein zijn zinnen gelogen
help mij Heer, het pad te vinden
waarlangs zij is verdwenen
laat mij haar tranen drogen
stervend op de koude stenen…
Gebed van een vader
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
871 mijn kind, verstrikt geraakt
in het zwarte loverwoud
kale armen omklemmen haar
het hoofd leeg, de ogen koud
mooie woordenfluisteraar
hij heeft haar meegezogen
met takken haar huid gekerfd
vilein zijn zinnen gelogen
help mij Heer, het pad te vinden
waarlangs zij is verdwenen
laat mij haar tranen drogen
stervend op de koude stenen…
Zelfkennis
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
665 Door mij verleden te spiegelen
ontwaar ik een oneindige leegte
alwaar warmte van de ziel ontbreekt
verward vraag ik mij, ben ik dood
Dan laat de huid van mijn gelaat los
en zie in de oogkassen het onrecht
aangedaan tijdens mijn kort bestaan
jegens miljoenen stervelingen
Ik zag dus maar weerde het niet
ik berust in mijn dood zijn
Ik…
Sjaaltje
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.010 Ik heb
dat sjaaltje
meegenomen
dat je haast
nooit meer droeg
het ruikt nog
naar dat parfum
waar jij altijd
om vroeg
de geur
van je huid
draagt het
met zich mee
dat simpele sjaaltje
dat je jaren geleden
voor het laatst
droeg
jouw beeld verschijnt
je kijkt naar mij
ik lees een boek
je gebaren je stem
komen tot leven
kon ik nog…
Verlangend naar...
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
594 In naaktheid van schemering
blinkende zweetdruppeltjes op verhitte huid
tastende handen over heuvelland
versmeltend verheven naar andere stand.
Wegglijdend in ritmisch bewegen
verdwijnend als pasgeboren jongeling
in vochtig koesterende warmte.…
Schaar
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
822 Zo zou het moeten gaan
strelen van de wind op de huid
haren die lichtjes omhoog bewegen
Fluisteringen van een hart
tellen van het aantal slagen
zonder seconden te vergaren
Zich voorstellen hoe de pluisjes
zilverachtig verder zweven
vol verwachting van nieuw leven
Soms stopt men er een wens bij
een heildronk op beter weven…
Voor de ochtend kwam
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
580 Voor de ochtend kwam heb ik
je huid gestroopt, flarden ego
afgescheurd op zoek naar de
zin van het leven
diepere lagen stak ik af tot je
liefde in zicht, de nacht voorbij
sijpelde
druppelsgewijs heb ik het rood
gecheckt op zuiverheidsgehalte
tot mijn bekken vol
je vellen liet ik drogen met de
noorderzon, benieuwd naar wat
je straks…
Eens
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
504 eens is er de tijd
dat mijn huid het lijkwit baart
aan de dood gelijk
en onveranderlijk dan is van aard
nog steeds kleur ik naargelang
ik ruik en de ander mij proeft
of de ander kijkt
terwijl mijn geest
soms in een doolhof
vertoeft
de caleidoscoop
van de verandering
onvermijdelijk besloten
in mijn vlees
wordt voortdurend
vaak…
Zijn jas
gedicht
3.7 met 3 stemmen
12.687 Oud
en zwak zou ik worden, in deze
plooien zou mijn huid gaan hangen
om mijn knoken.
-----------------------------------------
uit: 'Het orgeltje van yesterday', 1968.…
Lezen uit de bron
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
559 Ik geniet van je woorden,
je lijvige bestaan
mijn vingers betreden
je broze huid
mijn aandacht
kriebelt je wezen
mijn adem blaast
als de wind
ik voel haast
je knisperend blad
zuchten
oude tijden herleven
de regen tikt een oerdans
de aarde omarmt onze voeten
ik voel me even verbonden
met de wijzen van de wereld.…
Ontwaken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.037 Nog voel ik
je eerste adem
op mijn buik,
mijn huid nog druipend
van verse liefde.
Nu jouw woede
mes op mijn keel,
geen geruststellende gedachte.
Of toch?
Kijk, je kinderfoto:
stralende ogen.…
Zonder woorden
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
689 mag ik
nog dromen
over komen en gaan
naast je staan
als jij dat nodig hebt
de tijd voor even stilgezet
met je spreken
zonder woorden en geluid
mijn hand zacht op je huid
je ongezien
warm in de ogen kijken
jou mijn liefde laten blijken
mag ik dromend
bij je zijn de echte afstand
doet me steeds meer pijn…
zij
netgedicht
4.0 met 14 stemmen
797 mijn open buik
en hoe meer ik verander, mijn gebeden
in de rivier verdrink, eerdere gedachten aan
ontwortelde bomen bind
de schemer vasthoud alsof ik daardoor de terugkeer
kan vermijden
ze is slechts een getij
aangespoeld door de zon
ik kijk haar aan
het meisje in het oktoberlicht
we zijn elkaar niet
maar bewegen onder dezelfde huid…
Geluk in een gebruikte kan
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
561 De oude avond kan niet wachten
om mij het licht van de dag te ontnemen
ik leef hier in den vreemde
zonder liefde van ontheemden
mijn ziel heeft een grijze huid
mijn verstand beeft in eenzame stilte
oudheid heeft in mij een kan gevonden
ik kan niet leven, ik kan niet rusten
zonder het bemoedigende vooruitzicht
naar hemelse hereniging met…
Zonder reserve
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Mijn windstil hoofd
taalt niet eens naar muziek
we dwalen en kussen
dezelfde straten door
eten halve porties
van elkaar willen alles
samen delen geven
ons helemaal over
aan acht strelende
dansen met de vogels
op de bank van zand
de kaap van Ameland
drinken alle sterren op
en zwemmen dan
in spiegelwater
elkaars huid in…
laatste dagen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
443 we kwamen los
van de woelige jaren
onze volle koppen
maakten we leeg
we bewerkten de waarheid
en lieten dingen weg
we keken niet meer
onder het grote kleed
de meedogenloze tijd
penseelde onze poreuze huid
we spraken zacht
in onze laatste dagen…
Haar
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
526 Smachtend naar
haar handen over
naakte huid, kietelend
en plagerig, ontvlamt
een kreun naar haar.
Wanneer lippen elkaar
vinden en bijna raken,
haar adem voelbaar
hunkert, en het zachtste
kussen, ooit denkbaar.…
Jij bloemde onvertogen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
614 ik nam je hand
kuste warm je huid
het leek een eerst ontmoeten
maar bomen
en het struikgewas
verkleurden ons begroeten
jij groende in het rood
en geel van herfstkleuren ik rook
lente in dit plotseling gebeuren
zag de zon weer opgaan
in jouw lach en ogen jij bloemde
onvertogen op deze koude winterdag…
Striemde rood
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
682 je nagelde
met slanke vingers
langs mijn rug
striemde rood
ons namen in mijn vel
ik las ze later terug
toen hartstocht
was beleefd en jij
je eindelijk had uitgeleefd
ik mocht het beest
weer spelen en godvergeten
lang met jouw de passie delen
je tags staan in mijn huid
hoe ik ook wend of keer
kan en wil daar nooit meer onderuit…
bloemen van ijs
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
733 ik sluier
de kou van je huid
zie bloemen van ijs
ze bloeiden
seizoenen vergetend
hij nam je onwetend
zijn handen
bevroren je jeugd
verloren je lente
kleuren ontdooien
als ik je kus, onderkoeld
regent lust neer als wat ijzel
we verliezen elkaar
in de winter van stilte
erven slechts nachtelijke kilte…
Lindebloesem
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Het is tijd, geen kasjmier
meer, geen zijde, zachte
vachten en vanillelakens
niet mijn bloed laten koken
in een waterval met duizend
vingers koudvuur op mijn huid
maar onder zoete zoemende
lindebloesems echt kussen
achter wuivende gordijnen
samen verdwijnen
in een grenzeloos lichaam
dat niet langer bloedt
van verlangen
een kind…
In het bos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 Als je geluk hebt groei je
langzaam
beschut door familie
Je begint bij het begin
het netwerken
in de grond
Je eet langzaam, maakt
centimeter voor centimeter
elke spiervezel sterk
en vormt een stevige huid
om een reus te worden
zoals toen
er nog geen mensen waren
en je het leven kon tellen
in eeuwen, in duizenden
nieuwe manen…
wakker gekust
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
421 diep en pijnlijk
nam het geweld
bezit van je het
kroop onder je huid
een ijzige stormwind
was het die je
oppakte om je dan
weer neer te smijten
de rode draad van
je brieven sliepen op
zolder verborgen in
een bleekblauwe kist
omzichtig stofte zij
je zieleroerselen af
woord voor woord spelde
ze wat je schreef
na honderd…
lichaamstaal
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
469 ga niet te snel over nachtelijk
ijs, eerst was je nergens
nu met ‘n dodelijke vuurwens,
overal en nimmer tastbaar
altijd blijvend als gesteente
in mijn hersenhemel
als zinnen van huid en haar
zonder uitgesproken woord…
overjaren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 het heden is aan mij verschenen,
in ‘t openbaar op een verloren moment
voor het raam in gespaarde ruimte,
het snelt zijn roest vooruit
zit onverstoorbaar
de toekomst op de huid
waar langs onvoltooide wegen
mijn foto in geheugen is vergleden
en alle huizen en straten
zijn verdwenen in boventallig land
dat ooit het heden
aan mij deed…
vurige waanzin
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
796 ik probeer
de vlammetjes te pakken
ze lekken aan mijn hand
branden in mijn huid
tot waterige vlekken
het vuur gaat er niet uit
de hitte heeft me beet
zet tanden in mijn botten
vlees wordt veel te heet
het is een schande
kijk nu mijn verbrande handen
vlammen spelen om me heen
ze vinden me heel aardig
en loeien door elkaar
het…
in het rond van parels
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
793 in tranen
verwatert verdriet
vloeit langs je wangen
naar niemandsgebied
ze schonen gevoel in
het rond van parels
etsen je huid
op weg naar hun doel
ze kennen de wegen
stranden op lippen
in het proeven van zilte
neem ik zacht je hand
je schokschoudert nog
met mijn arm om je heen
je huilt voor ons beiden
weet je bent nimmer alleen…
Geniet van mij
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
569 Leuke lieve mannen genoeg
maar niet bij mij, te weinig
wordt er genoten
van mijn lichaam, ik wil
me overgeven
aan stoere begeerte
ermee stoeien, hem ruiken
wanneer ik wakker word
in de warmte van twee
passende lichamen
in mijn bed, in mijn bed
in mijn verlangen
naar stoppels en handen
duwen in mijn huid
kracht in mijn vlees…
laat me maar heel even bloot
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
908 ik groeide tegen
de verdrukking in
ontwortelde de huid
en zag de zon
ongrijpbaar
boven alles uit
ik denk me vrij
maar ben gebonden
aan je dradenkracht
ik spring en
voel me blij
val dan weer veel te hard
je wilt me bergen
in je moederschoot en
laat me maar heel even bloot
ik hoor bij jou en
deel je eeuwig streven
ook ik…
Illusie der eeuwige jeugd
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
491 Wat ochtenddauw doet verfraaien
laat spinrag vergeten
Zo vergeet men die jong is soms
degenen die oud zijn
en tot grijs vervagen
De ouden van dagen vergeten daarintegen nooit
hun reeds vergane gloriedagen
toen zij als het frisse ochtenddauw
het spinrag tot een kasteel van kristal verfraaiden
de zon op hun jonge huid voelden
en dachten dat…