Alle inzendingen over verjaardag van de ou

39153 resultaten.

Sorteren op:

Als, bij moe-tanend avond-lichten...

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 912
Als, bij moe-tanend avond-lichten, angst daalt in onze aanwezigheid, zijt gij 't, die voor onze aangezichten de vreê der avond-lampe breidt. Wij zitten en ons leden wegen, zwaar van stil-naedre dage-dood; gíj hebt zacht woorden die verplegen, en breekt het vredige avond-brood. En wij, die uwe gaven eten, wij rusten in uw blijde…

Te winter toen het had gesneeuwd

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.097
Te winter toen het had gesneeuwd, Wit op de zwarte kiezellaan, Was het zo heerlijk, zonder geluid, Op onze rubberzolen gaan. We hebben toen 't geluk beseft Te gaan door het leven, stil en rein, Het goede te doen, zonder gehoord, Zonder herkend te zijn. Heer, schenk ons Uw gave gebenedijd: Om enkel aandacht van U te wensen, Om altijd vrolijk-berustend…

Gij wast aan mij gelijk de winde

poëzie
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.176
Gij wast aan mij gelijk de winde die wentelt om een koren-aar; dra zal ik aan mijn wang bevinden de zoete streling van uw haar. Dra zult gij 't glanzend voorhoofd beuren tot waar mijn slapen komm'rend staan: zo ziet men, wild, een winde geuren naast 't wegend rijpen van het graan. o, 'k Ben geen sterke; moe-gedragen, verzwaart…

Eieren

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.070
Ofschoon men natuurlijk voor eieren eer naar een hen zou gaan, Krijgt men echter geen goede eieren zonder een haan.…

Baanvegerslied

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 952
Leg reis aan! leg reis aan! 't Leven is een gladde baan. Bittere borrels of melk en saffraan! - Vegertje, bind mij mijn schaatsjes eens aan. - 'k Heb het voor grotere lui wel gedaan. Leg reis aan! Bittere borrels of melk en saffraan! - Vegertjelief, hoe leg ik het aan? Vegertje! 'k ben hier voor 't eerst op de baan. - Wil je niet…

Wij zullen blijde zijn

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.026
Wij zullen blíjde zijn... De bomen blozen van vruchten. En ons hoofd is schoon als duizend rozen, nu we overvloedig zijn van zwenkend zomer-bloed... o God, God, ik en kende U niet, en was verlóren; maar nu ge Uw adem door mijn adem deinen doet, is Uw gedaante menig-voud in mijn herboren, 'lijk, beken-veel door 't barstend lente-land, een vloed…

Verdwijning

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 814
Stel dat ik verdwijn eerst een week, dan een maand, stel dat ik niet meer verschijn, wel een jaar lang. Men vindt wel een vervanger op mijn werk, mijn vrouw een nieuwe partner, een nieuwe papa voor mijn kinderen, men zal nog aan mij denken, mij misschien zelfs missen, iets vertellen over vroeger, toen ik er nog was maar alles slijt, alles…

koud

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 556
de winterzon schijnt mooi, maar het kwik blijft onder nul op weg naar de bakker zie ik een man half-opgerookte sigarettenpeuken oprapen en in een sigarettendoosje stoppen in de zondagskrant lees ik dat de directeur van een Brusselse vzw achttien jaar lang 1000 euro per dag verdiende de winterzon schijnt mooi, maar het kwik blijft…

O zee, die mijne lip doorkeent

poëzie
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.101
o Zee, die mijne lip doorkeent met zout-kristallen waarin het volle licht van alle zonnen breekt; zand, bij mijn veer'ge zool breed-uitgestraald doorweekt, waar krijsend iedre tred doet duizend schelpen schallen; o tuimelende lucht, die brandt mijne ogen toe maar sluit ze op 't dansen van ontallig-vuur'ge bollen: ik ben van zee en lucht…

Ter lome zee met slappe zeilen

poëzie
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 864
Ter lome zee met slappe zeilen onder eenzelfde lamme zon, en steeds het onveranderd-ijle aan elke nieuwe horizon; aldóor de dagen áldoor varen een onverschill'ge avond toe, en eindeloos het loom verzwaren der lamme leden, hooploos-moe; en nimmer, nimmer slapen mogen, maar steeds naar horizonnen spiên met starre en pijnlijk-sperrende…

Ween aan mijn borst

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 912
Ween aan mijn borst den schat der tranen die rijk me maken van uw leed, ik die van wankelende wanen als gij het talmend smeken weet; ik die, mijn kind, op andre schouder om eendre vreze heb geschreid, maar van elke onmacht oud en ouder, weer om een nieuwe hope lijd; ik die het goud van alle transen voor de as van oude zonnen ken…

Kind met het bleek gelaat

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 818
Kind met het bleek gelaat, dat van uw wijde blikken geen liefde in mat gebaar noch in lede ogen ziet, maar in uw zedig kleed uw knieën weet te schikken zó, dat me te elken male een laaie drift doorschiet: gij zult het nimmer aan mijn vrome woorden weten hoe mijn begeren om uw kleren dolen dorst; maar ìk draag in me-zelf de wonde, zelf gereten…

De bruid zegt:

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 771
Hoe wordt mijn lippe week van honig-smaak? – ’t Is of ‘k met tanden-reek uw tanden raak... Hoe zijn uw ogen klaar van vreemde schijn! ‘k Zie er me lévens-waar spíeglend in zijn... ‘k Hou mijne leden, als ware ik beschaamd… – Uw adem, om mijn hals, die zoelig aêmt... - Is het een lente-gloed die door me gaat? Hoe toch uw strak…

Laat me, vijver, waar ge ontwaakt

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 877
Laat me, vijver, waar ge ontwaakt, - daar, ten dagerade aan 't rozen, naar uw nacht de morgen naakt, - laat mijn aanzicht, week en naakt, eigen bleekheid tegen blozen. o, 't En is een scheemlen maar; maar, in 't stijgend morgen-scheemlen, zie 'k ten vijver, minder klaar maar te dieper naar ik staar, schoonre hemel dan ten heemle…

2019

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 849
flakkerende kaarsjes flikkerende lichtjes vrolijke kaartjes olijke gezichtjes oogjes die fonkelen een sprankelende lach vele mooie momenten is wat ik wensen mag.…

De kwellende eenzaamheid

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 559
Ik weet niet hoe, ik leven moet Elke dag weer stilstaand bij, Hetgeen dat mij dwars zet, de voet Hetgeen wat mij gelukkig maakt en blij. Ik leef hier nog, in kwellende eenzaamheid Niemand hier, om mij te verblijden Denkend aan wat mijn leven leidt Denkend aan wat mij van anderen zou afscheiden. Ik kan niet verder gaan, levenloos leven Er…

Annunciatie

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 571
Lavagna in het voorseizoen: zie de haven boten nog in ruste buigen naar elkaar groeten het voorjaar schraapt hoeven en sluit af en toe de ogen tegen zonlicht dat al wit wordt timmergeluiden klinken op van boten en rijken komen van verre met geschenken want de Oriënt is niet ver koks rakelen sluimerende vuren op ratelen keukengerei…

Wind

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 547
De zucht ritselt niet, toch wentelen bladeren. Herfst luidt geen klokken.…

Worm

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 588
De voordelen van een worm Als huisdier zijn enorm Veel eten doet hij niet Hij blaft niet als hij katten ziet Slechts één kleinigheid kan een probleempje vormen Er zijn geen pillen om wormen te ontwormen…

Vinger God’s wat zijt gij groot

poëzie
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.630
God is Natuur: Je luistert naar een mens En hoort een stage stroom van klanken Die neerslaan in orale databanken En vaak gaat dat proces naar wens Maar taal staat ook op boekenplanken En daar heerst homo sapiens Hij geeft de klanken graag een grens Zo worden woorden toverdranken Maar ‘t woord op zich heeft nauwelijks magie Het is het passen…

Dwingelderveld VIII

netgedicht
4.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 653
Om hier te gaan. Het veld op. Zonder broer. Onder die lege, blauwe hemel die alles zichtbaar maakt dat gezien wil worden.…

Cirkels

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 372
jij die beweert dat de wil een ziekte is je hebt het leven niet begrepen ook ik lijd aan nogal wat waan-ideeën zoals bijvoorbeeld dat zeldzaam en uitzonderlijk hetzelfde zijn en coherentie een deugd is ik wil het allemaal de rust en extase reflectie en beweging het geld en evenwicht de nacht en de dag verzaken en omarmen ik wil het…

Oeps... Foutje

hartenkreet
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 515
Fouten maken, dat mag is wat ze zeggen. Dat is ook wat ik dacht, alleen wat ik nu pas weet is, ’t geen waar ik ’s nachts van zweet, dat ik niet bang ben voor het maken van een fout, maar voor hetgeen daarna. Het geschreeuw, het drama, de verwijten. Zo zijn wij toch niet getrouwd? De consequenties zijn niet mild, waardoor niemand een fout…

De lucht van Storm tot Zucht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 325
Je leeft er in of ’t niets is: in de lucht En bent er zó licht aan gewend Dat je hem nauwelijks nog herkent: Al slaak je ook een diepe zucht Maar als depressies in ons bolsegment Zich zamelen tot een storm geducht Dan drukt zich zelfs de arendsvlucht En zweeft omhoog de circustent Natuur kan zich in lucht wel staande houden Natuur is aan…

Jachtsneeuw

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 352
Jachtsneeuw De winterlucht spant zich samen, donker aangeslagen. Zij draagt het weten met zich mee van een bui die nadert en niets vragen zal. Zelfs de laatste bladeren, schraal vastgehouden door takken zijn in spanning, ritselen niet, maar trillen, vóór wat komen gaat voortgedreven door een jachtig wit.…

Dwingelderveld X

netgedicht
4.2 met 11 stemmen aantal keer bekeken 331
januari 2026 Toen de slaap uitbleef ben ik gegaan. In een weinig licht, de witte winter in. Tussen tengere berken waarin vogels zich stilhielden, twee gedaantes. Lopers, broers, met koude handen en volle woorden over wat mooi is. Het lied van Cohen en de tijd die verstrijkt. Ook toen sneeuwde het bos langzaam dicht. Straks zal de…

Schepping

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 260
Van oorsprong Uit één, nooit meer alleen en Van sterrenstof dat zocht werden we Stelsels gevulde hemel, aarde en zon Stollend lava vormden we tot land, ook werden we water De rivieren, meren en zeeën die stromen in zonneschijn In nevelen reiken naar wolken hoog, zichzelf weer geven Voor nieuw leven Van cel naar eicel, naar vissen, koraal…

Nu nog

netgedicht
4.2 met 26 stemmen aantal keer bekeken 143
De avondnevel maakt alles zacht doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand. Een naakt veld. Mijn woorden als wapens afgedaan. Straks komt zij! Onbedekt, een groot, haast oranje licht. Tot die tijd blijf ik hier. En weet hoe stil de wind kan waaien.…

Wij

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 133
Ik ben zo groot dat ik Mijzelf kon scheiden, in Wij klein, als zandkorrels in de zee Wij kunnen niet aarden, niet aarden Wij woelen door de baren Wie we zijn of ooit waren Wilden in een wereld die zichzelf niet weet Maar Ik ben Als Ik in de mensen Met wat tijd, met wat ruimte Soms iets vind en soms vergeet Maar altijd weer verder ga…

Aan het kind van de kinderen van mijn kinderen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 45
Eureka! Na een lange reis, over vele jaren Mijn zoveel achter-, achterkleinkind Ik hoop dat je gelukkig bent Ik wens daar jullie een natuur Zo zuiver en vrij als water van beken van bergen Als de leven gevende wolken in de lucht Het licht in de wandel van zon en maan Alle honger wens ik zo de wereld uit Alle kinderen uit de oorlog, de…