1567 resultaten.
LAIS CCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 Het wordt verward met zijn verlangen daar:
er is een storm op handen, er is gas
dat smeekt om een vonk, er is gebrek aan haar,
een lijf dat niet rust, kennis die is, was
als ’t geweten van een genomen pas.
Vingers verdwalen in haar zilte woud
en dwalend maakt het haar tong vurig koud.
Het roert gevoelens open die het mist
doorbreekt samenhang…
LAIS CCXXIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
409 Er was gebrek, onleefbaarheid. Het werd
woest weer verliefd. “Jij geeft geen zier om mij!”.
Haar schater klonk in schichtigheid van hert
(een godheid glijdt er af, teloor, voorbij).
Het ziet haar lijf, de ziel kan er niet bij.
Heur haar streelt thans haar naakte schouders daar
waar handen ijlen naar zijn handen maar
het komt niet aan. Een hese…
LAIS CCXXV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
433 De klok tikt en meet de oneindigheid
die de dag verhardt en het uur verstilt.
Vier jaar maar, fluistert de verbetenheid.
Millennia waren zij jager en wild
en ’t nadert nu, gekleed als zij in vilt.
Ze speelt graag zee en weigert de rivier.
Zij schenkt het niets met tranen van plezier.
Haar zucht verlucht de geur van een ander,
doch in dit zilte…
LAIS CCXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 In de pit van het zwart voltrekt het niets
dat het wordt zich volkomen, uitgeklaard,
ontdaan van de obsessie met elk iets
dat het niet is, en stilte openbaart
zich in het eindeloze, onvervaard.
In ’t git van het wit verhardt het gebrek
zich tot een kauwen op de lege bek:
niets wordt zo materie, materiaal.
Het maalt zich stuk voor haar, offreert…
LAIS CCXXVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Van een verzengend mystiek gegeven
wordt het ontvangstantenne als zij lacht.
Stroeve droefenis, het buitenleven
verstoort te bruut die zwarte hemelpracht:
’t Maakt zwijgen aan, dat elk spreken versmacht.
Het was bij haar en vroeg, zij gaf wat loog,
maar ’t was eerst hij die zich met haar bedroog.
Gevangen nog in flarden van een hels betoog,…
LAIS CCXXVIII
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 Guirlande is de kronkel in heur haar,
spiraal van zwart in goud, en haar gelaat
vertaalt de wouden in haar zwijgen daar,
het ogenblik waarin zij leesbaar staat,
maar zij getrouw hem haar niet lezen laat.
Het ziet hen wel, maar wacht daar het haar kent.
Het is geen ik, zo’n vent die langzaam went,
maar wel bekend met wat er is, bestaat.
En zij…
LAIS CCXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
408 Het danst omdat er leven is maar nee
de dood heeft hem nu gans omkranst, verniet
en in het duister sterft het zachtjes mee.
Het hoort de stilte toeslaan op zijn lied
met leed dat het verweesd toen achterliet.
’t Wordt ook omstandigheid van zijn bestaan.
Het ziet zijn schaduw in de volle maan:
leegte loopt leeg in wat al leegte was.
Zij had voor…
LAIS CCXXX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
448 Dit is dus waarop het heeft zo lang gewacht.
Dat het hier was, is, en zich leven laat
voor wat het voelt, dat zij het hiertoe bracht,
dat het druipt waar zij ledig lacht en praat,
dat zij humaan werd en dus vol van haat.
Het laat zichzelf als niets verdwijnen en
ontbindt de zang tot aardig lied voor hen.
Het wordt wat lucht, of water waar zij…
LAIS CCXX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
414 ’t Verlangen loopt verloren in een land
dat nergens is, niets dat niets betovert.
’t Beminde reine snelt van hand naar hand
en de stilte die het nu herovert
is geschrift dat enkel schrift verovert.
Het ijle vliedt het lege in, verdriet
lost op in pijn en leed verdwijnt in ’t lied
dat niemand lezen wil, dat niemand schrijft.
Zij is haar niemandsland…
LAIS CCXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 Het schrijft haar neer: zij daalt in binnenrijm,
haar huid is volle glijvlucht vederklank
die in stralen spreekt. Zij is hun geheim.
Het bergt haar naam in bladen zilverrank,
haar letters druipen, nat van minnedrank.
Men mag haar lezen hier, maar de woorden
worden sluiers, knopen letterkoorden
tot alle tekst in haar gevangen is.
Later kan het…
LAIS CCXXXIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Het raakte haar: de woorden schoten los
van elke zin en letters verdwenen
in de flits van genot: ring in het bos
waar niets nog ademde. Zacht het wenen
van de nacht fluistert heel allene
dat het ene is verdwenen. Heilsfeit:
de eeuwigheid spleet open in de tijd.
Verlangen had het uit zichzelf gebracht,
verleden tijd die niemand hem benijdt.…
LAIS CCXXXIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
396 Het raam. Rondom raast hongerig de storm.
Het zag haar dolen in het huis dat huilt.
Het vrat zich door de tijd heen als een worm.
Lust is wanhoop waarin angst zich verschuilt.
Het schone heeft zich met zichzelf vervuild.
Alle wegen lopen dood in Rome.
De mensen zijn doden die nog dromen.
Een wolk scheurt weg, de straal verbindt het oog
met…
LAIS CCLXXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
442 Gans de wereld liep in het verloren,
alles dwaalde, wemelde en het zocht
vergeefs zijn plaats, lichamelijke sporen,
maar de tijd had het slechts dood verkocht.
Elke zang zonk weg in het grauwe krocht.
Alles van waarde is gratis. Ik geef
voortaan dus maar mijzelf weer prijs en streef
als iedereen het zachte sterven na.
Voel je mijn klank? Zie…
LAIS CCLXXXIX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
500 De ochtend breekt, aanhoor mijn schittering:
scherven met lijfelijke resten, klaar
licht, ijzig brandende herinnering.
Zotte maan, haar zweten, het rosse haar,
het droge ja (je hebt toch geen bezwaar?).
't Niets niest. Niets helpt goed. Ik kan 't ermee doen,
een vet verhaal dat eindigt in een zoen,
vrouwentongen om te likkebaarden,
passie tussen…
LAIS CCXC
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 In Onterecht woon ik, en Nergens ga
ik ’s zondags heen: die ene dag van licht
telt de weken duisternis en week na
week vergroot in mij ’t gruwelijk inzicht
dat ik ontbonden word en zonder zicht
op toekomst, bij ontstentenis van hoop
vernauwt aldus mijn nare levensloop.
Mocht morgen mij alsnog jouw beeltenis
d’ ogen schroeien, dan wordt mijn…
LAIS CCXCI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
454 'k Zie de stemmen en de melodieën
strak verstrengelen tot bazuin en klank.
Eén toon verbrijzelt alle elegieën,
't geluk, 't gegeven leven zonder dank.
Negeer vertwijfeling, blaas weg mijn stank,
kots mijn denken uit in 't hopeloze,
breek de oude ketting van het boze,
verzet mijn hart tot slag in het gelid.
Mijn lijf is offerande, verkozen
word…
LAIS CCXCII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 In eindig licht zie ik de ondergang
bewegen van verlangen naar de dood
en stilte sneeuwt haar wonderlijke zang:
“o dwarreling, gebrek aan deel of nood,
het ruisen van uw wit vergeet ik nooit”.
En handen plooien rust in de handen.
En aarde onttrekt zich aan de landen.
En zeeën ruisen als een zijden kleed.
En stormen vuur verglazen de stranden…
LAIS CXLVI
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 Schrikbarend sluit het lot de schemering
gans dof en lusteloos het nachtvel in
en aan het grauw van die ontluistering
voegt zij nog wreed naar waarheid toe de zin,
dat alles weerloos sterven moet daarin.
Er rest ternauwernood herinnering:
haar beeld verwrongen door een woekering.
Zij wringt zich daarin om en om en vrij
en scheukt…
Sigaret
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
733 De sigaret slaat niet aan tot haar derde alcoholische benutting
Dan paft ze hem weg en maakt ze zich klaar om een nieuwe te bietsen
Ze is geen roker, maar ze snapt het genot
Dit is een euforische wending die de scherpe randjes doet slijten
De bladeren aan de bomen krijgen weer vorm,
gezichten gaan weer spreken,
en ze denkt “nu ben ik aan het…
DE FRIESCHE POËET I
poëzie
2.8 met 20 stemmen
3.974 Wat al waatren rolden grimmig
Uw vernederde terpen voorbij,
Sinds in eigen taal uw kindren
Konden zeggen "wij, Friezen, zijn vrij!"
Naar ploeg en koestal vluchtte
Uw taal, eenmaal Holland's schrik,
Om uw steden te zien verzinken
In allerlei vreemde kwik.…
AMOUREUS LIEDT
poëzie
3.6 met 10 stemmen
7.264 .
------------------------------------------------
* tsint = sinds
* jonst = gunst
* verwinnen = overwinnen; hier: bekoren
* dorperheyt = ongemanierdheid, onbetamelijkheid
* rasernij = dichterlijke (liefdes)uitbarsting
* redenkavelt = redeneert, veroordeelt
----------------------------------------
uit: Groot Lied-boeck (1608)…
maar engeltjes bestaan wel
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
3.197 als een verwend kind jankt de wolf zijn tranen weg
waarom kunnen ze me niet met rust laten
maar nu is het duidelijk
de les is het waard
het gif dat langzaam mijn lichaam verlaat
het gif dat vloeit door mijn aderen
om te verlaten wie ik werkelijk ooit ben geweest
een vrolijk gek woord verdraai soort rood groen paard schorpioenensterren kind
sinds…
OP EEN AFBEELDSEL VAN BILDERDIJK IN 1787
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.660 reeds dekt sinds twintig jaar
het Haarlems kerkverwulf zijn afgetobd gebeente.
O!…
Het hele land gaat naar de klote
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
578 In deze tijd waar we nu in leven hebben we geen cent meer om onze reet mee af te vegen
Sinds de euro is gekomen gaat het hele land naar de klote
Onze schulden worden alleen maar hoger we kunnen alleen het hoognodige kopen
Werk is moeilijk te houden voor jou duizenden anderen
Een uitkering kun je bijna niet van leven je moet kiezen betaal je jouw…
Hymne aan de stilte
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.319 V
Vergeef mij, zo ik, diep verblind,
Eens Uw eburne schoonheid schond;
Sinds zwierf ik rusteloos gezind
De wereld door, tot ik hervond
Mijzelf in U, aanbad en zei:
O Smetteloze leid Gij mij
En sterk mij, wonend waar ik woon,
Uw knecht, Uw vriend, Uw veelgeliefde zoon!…
HET NACHTEGAALTJE.
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.202 zet op hoge wijzen,
En, met schel en scheller slag,
Alle zangen dooft in ’t rijzen,
Zanger van de nacht en dag;
Als ge een stilte weet te scheppen,
Door geen lispeling gestoord;
Als geen blaadje zich durft reppen,
d’Aâmtocht zwijgt en alles hoort;
Zeg ’t mij, gij, sinds…
Digi-d en BSN
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
624 Duid mij niet euvel,
ik ken de pijn,
ik luister zeer aandachtig naar uw woord -
uw klacht is vanaf nu, per heden,
dat is, sinds wij elkander spreken
bij mij, al is hij nu nog ongehoord,
vooralsnog in zeer vertrouwde handen.…
Een vaste burcht, die ook vaak huilt
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.942 Ik laat me zelf veel uit over de dood
En publiceer onder pseudoniem
Die van Jean Fermate
Met als thema
Hoedoodendandaarnamaals
En al lang sinds 2009
op www.gedichten.nl
Maar als de dood dreigt
Van een familielid
Dan wordt ik toch stil en verdrietig
Ook met name om de achterblijvers
De partner, het kind
Ik was bij hen zondagmiddag op bezoek…
rood-wit hart, SP AR TA voor altijd
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
582 aan de Kasteelweg, waar dromen ontwaken
speelt sinds 1916 een club met een ziel
Sparta, oeroude trots van rood-wit Spangen
met strijd in het bloed en het vuur in het hart
in 1888 al begon ons prachtige verhaal
de oudste profclub – een rood-wit signaal
met Bok de Korver, een legende, een held
de bal aan zijn voet deed wat hij hem vertelde…
AAN MIJNE EGADE
poëzie
3.7 met 21 stemmen
5.249 Doch een hart, gelijk het mijn,
Sinds de aanvang zijner dagen
Treurig, kwijnend, en verslagen,
Kan dat uwer waardig zijn?
Of wat vreugde kunt gij smaken
Mij heel de aard te zien verzaken,
Om te drijven op de stroom
Van een dichterlijke droom?…