9250 resultaten.
De vreemde dood.
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.298 - Neen 't is niet wreed dat na een zalig zwerven
Door vreugde en hoop en stilte en droefenis
Wij eindelijk een koele rust verwerven,
Maar nu: mijn ziel is bang en ongewis,
Ik kan uw warmte, uw zachtheid nog niet derven,
Uw liefde die zo zoet-vertroostend is.…
Golvenbreuk.
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
543 De zee buldert,
haar golven beuken woest op golfbrekers
tot ze openbreekt
in haar miljarden tranen
zoekend naar de rust
tussen de warmte van
zonbeschenen zandkorrels op het strand
terwijl de wind een treurmelodie fluistert
in de holten van verloren schelpen...…
De nacht.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
622 Luistert naar haar adem
en geniet van de stilte,
van de rust.…
Stilte in mijn hoofd
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
790 ik zoek stilte
in mijn hoofd
geef mij antwoorden
op vragen die door
mijn koppie razen
wil onderduiken
de contacten sluiten
er voor niemand zijn
zo dat mijn pijn
in rust kan helen
ik mijn bron
kan vinden
greep krijg op
de dingen en het
leven weer kan delen
heb me kwetsbaar opgesteld
gegeven zonder nemen
mijn energie is afgepeld…
Vers
gedicht
1.0 met 1 stemmen
5.620 Dat liefde er niets bij heeft ingeboet,
te geraken tot deze rust.
Nu al de vuren zijn geblust,
gaan we over de zachte as
en denken wat geleden moest,
voor ieder tevreden was.
------------------------
uit: De Gids (1928)…
Het lied van de vogels
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
794 Ik kijk terug
en ja, alles ging vlug
opgroeien, studeren, het belangrijkste,
door het leven leren
waarheen te gaan
weten wanneer stil te staan
en dan je vleugels uitslaan
ontdekken dat de wereld veel te klein is in zijn grootsheid
waanzin vinden in de snelheid
van de dingen
en rust in het zingen
van de vogels.…
Laat
gedicht
3.8 met 13 stemmen
11.762 Vertraag.
Vertraag.
Vertraag je stap.
Stap trager dan je hartslag vraagt.
Verlangzaam.
Verlangzaam.
Verlangzaam je verlangen.
En verdwijn met mate.
Neem niet je tijd
En laat de tijd je nemen -
Laat.
------------------------------------------
uit: 'Laat alle deuren op een kier', 2004.…
Hem ontgaat niets
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
514 Het zien van zerken
geeft velen rust en godlof soms een woord.
Ter nagedachtenis en tot verwerken
van de dood, wetend van die sterfelijkheid
schept men er vrede binnen eigen perken.
Ook hoge hoeders van de hoffelijkheid,
de bomen, die sinds jaar en dag hier staan
zo groots en treffend boven stoffelijkheid.…
Huisvlijt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
498 Ze breit een huis uit blauw mohair
weeft van dun zilverdraad een raam
dat schittert in de najaarszon.
Van hennep haakt ze strak een deur
met witte steken opgesierd als droeg
hij fier een kraag van Brussels kant.
En uit de rode schoorsteen blazen
grijze watten wolken stil omhoog
terwijl zij rustig voortborduurt.
Met zuiverzijden kruisjes…
Geschenk
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
482 In alle rust alleen in de
natuur, wat niet iedere
dag voorkomt.
Een geschenk van de
Schepper, die dit heeft
geschapen.
Wereldwijd is de
sluipmoordenaar, het
coronavirus, aanwezig.
Elke dag komt het ter
sprake.
Heel soms moet je je er
even aan onttrekken en er
niet aan denken.
Dat lukt in die prachtige,
mooie, mysterieuze
natuur.…
VEILIGHEID
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
523 Kikkergekwaak klinkt
dapper in de zoele nacht:
vér van die eenden!…
Ledigheid
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
646 In het uitgestorven bos
een bankje door schaduw bezet
geen stap te veel voor hem vandaag
zijn gedachten verliezend
naar niets dat ooit was
rust, eindelijk rust
hij stond er nooit bij stil
er loopt wat haast
in wandelschoenen
zijn verlopen dag voorbij…
Mijn liefde
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
729 Er blijven dingen
die onbesproken zijn
klein, maar al zou ik ze zingen
ze doen evenveel pijn.
Woorden, uit een zin
zeggen vaak veel
over liefde en haat
jouw gevoel, of ik die win?
Zinnen, wat je verlicht
raken vaak je hart
geven, dat gevoel
maar ook de smart
zinnen maken op papier
met veel liefde, warmte
zo op mijn eigen manier…
Sonnet van het lovende bed
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
499 Verend uitgestrekt neder liggen
oorsprong van het zalige lieven
kussen het dubbelspel gerieven
de muze zich niet laat verliggen
neem het geheel tussen de flanken
tot de baldakijn erboven schikt
zuiver eenden dons een plaats inpikt
dubbeldekse matrassen spranken
vooral het hoog liggende hoofdeind
kan tegen een flinke slag of stoot
het hemelbed…
Grote Onbekende Dienaar 2
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
461 Grote Onbekende Dienaar.
Dank je wel voor deze nacht.
Mijn onrust heb je meegenomen.
Berusting heb je meegebracht.
Grote Wonderlijke Dienaar,
ik wil je helpen voortbestaan,
door je eenvoudigweg te dienen,
en daarmee dankbaar dóór te gaan.…
Het is weer stil aan zee
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
487 op het water
en zo af en toe dan gaat er
in de verte nog een schip voorbij
dit voortvarend leven is het beeld voor mij
gisteren scheen zo fel de zon
dat zelfs mijn tuin het niet meer harden kon
nu valt de regen mij niet tegen
zie ik de grond al ademend bewegen
hier leer ik in alle overgave heel bewust
mijn eigen goede vrede en totale rust…
Herinnering
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
925 Het is vandaag een dag
die ademt in haar sfeer
herinnert aan de lach
een glimlach van weleer
De dagen zijn verstreken
in het ritme van de tijd
wat na de laatste tikken
haar ter rusten leidt
Vergeten doen we niet
natuurlijk is er verdriet
maar ook dankbaarheid
voor de nu afgelopen tijd…
Bezinning (Senryu)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
434 De kern van mijn brein
is gedachteloos met jou
en ervaart stilte…
Twee zwanen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
442 Twee zwanen rusten
overdag op een fietspad
ongeroerd totdat…
Voor niets gaat de zon op...
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
524 Rust werkt als een bron.
Genieten van geurige koffie.
Zo maar zitten in de vroege zon.
Haastige gedachten sloom zien verschijnen.
Glimlachen, wanneer ze nutteloos weer gaan.
Overdag geniet ik van rustig werken,
's nachts slaap ik met de maan.
Morgen gaat de zon gewoon weer op.
Gewoon? Voor niets!…
Asbestemming/5 februari 2007
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
708 Rust hier maar uit mama
op deze zachte aarde
die zachter voor je zal zijn
dan je leven ooit kon zijn
of geweest is
nu zwarte, kale stammen ten hemel reiken
nu vroege tulpen aarzelend hun bloemen tonen
nu een nieuw seizoen begint
regen zal je dorst lessen
de eik zal je beschutten
rust hier maar uit mama
op deze zachte aarde.....…
wachtruimte
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
443 zo’n blaadje
cirkels schrijvend
aan een draad, gesponnen door
november
het lijkt een stil gebed
welhaast smekend, als het
zonlicht brekend in de oude nerven
scherven vol verkleuring
zet
ach, het leven schenkt opnieuw
het wacht onder de vracht
van afgestorven hoop
de samenloop van toen en ooit
is weggegooid
in lege glascontainers…
In ons Huis van Zen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
464 Mijn oude kater,
is een meester.
Hij leeft in een wereld,
die ik, zonder het te weten,
verlaten moest.
Mijn oude kater,
is een meester.
Wat hij doet,
doet hij met aandacht.
Hij kijkt, hij ruikt, hij proeft.
Hij keurt en wikt en weegt.
Mijn oude kater,
is een meester.
Hij betreedt ruimten,
die voor mij gesloten blijven.
Hij kent de…
Hemelboog
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
463 Het water brandt sprak de filosoof
neem dat maar niet letterlijk zei de psycholoog
Hij liep er gewoon overheen prevelde de theoloog
maar wij verdrinken toch echt sipte de misantroop
ja, als het zo doorgaat wel oreerde de ecoloog
eigen volk dan laatst schreeuwde de demagoog
appartementen met uitzicht kwijlde de planoloog
En ik, ik zat daar aan…
Nihilisme, toegepast...
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
558 Nihilisme zal me altijd vreemd zijn
want ik zat, zit en zal boordevol
gedachten, gedichten, ideeen blijven
dat zie je niet direct aan mijn buitenkant
wel als ik praat, teveel, te lang, te druk
maar niet meer aan mijn interieur
daarvoor kies ik nu het primaire
met af en toe een secondair boeket
met als basis een gelijmde gebroken vaas…
Ons bed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
866 Zonder ons bed,
wordt ons leventje onleefbaar.
Zonder warm holletje,
kan niemand overleven.
Geen mens. Geen beer. Geen eend.
Voor het eerst open ik mijn ogen.
Zojuist werd ik opnieuw geboren.
Het donzen kussen is mijn moeder.
Haar koesterende liefde voel ik weer.
Heerlijk gaap ik en strek mijn lichaam uit.
Ik voel mij als een uitgeslapen…
Voor even toch vaarwel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
613 Dag lieve mensen allemaal,
'k vertel met pijn u dit verhaal:
voorlopig zal ik zwijgen.
Er komt nog nauwelijks commentaar,
en ja, dat valt me soms wel zwaar:
ik wil reacties krijgen,
dus...even wachten of dit helpt
of dat u mij weer overstelpt
met allerlei berichten.
Ik zie nu al verbaasd' gezichten,
maar....'k kom wel terug hier op gedichten…
Momenten.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
487 Momenten van rust
vervliedend en ongrijpbaar
als water dat stroomt.…
Wolken maken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 Wie samen wolken blazen,
scheppen rust en ruimte.
Wie diepe rust beleven,
beseffen wat vrede is,
en wat gelukzaligheid.…
ZO VORST, ZO VOLK
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.294 Dan het is ook wel gezien
Heden en in oude tiên,
Dat een enig hoofd geveld
't Ganse land in ruste stelt.…