Netgedichten over milieu

We mogen weer hopen Hoorde ik van een buur Er zwemt weer haring In zee Maar wel in het zuur…

de zee brult en spuwt al schuimbekkend rotte vis kokmeeuwen halzen…

vogel vlieg de weg open naar de hemel ik volg je vallende veren besmeurt met olie en gif…

blaast de wind zijn misthoorn sluit dan de luiken en wees gewaar dat er wraak door fuiken raast witte wieven die bedreven zullen lonken met hun rokken van doorschijnend filigrein laverend tussen stam en takken leggen zij hun wil op aan de wind die stilvalt voor hun klaagzang en de dood in ‘t water vindt wee de zee, met het pekelschuim…

Wie nog denkt wilde weelde kan in de stad kan het in Leiden bewijzen in september vallen daar grote prijzen voor meer variatie volgens plan Meng in je oude teil en schoen kers verse koeienmest met potgrond schrijf op wat er in groeit en uit komt de pissebed zal het goed doen Hoewel ze het liefst zien aanwaaien staat nergens dat je niet…

Nee er is geen organisatie die in’t fris geschoren woud tussen het wegrottende hout van een subtropische natie oranje klontjes heeft gevonden waarin versteende bijterbijen -die ooit op raptorsap gedijden- door tijd en ruimte ongeschonden waarmee een maffe wetenschapper (die het idee kreeg bij de kapper) het dinosaurus klonen klaarde…

Hij fietste of zijn leven er van af hing, aan een zijden draad, vandaar dat je hem nog altijd ziet trappen, of zijn leven ervan afhangt.…

Het merelnest van vorig jaar is niet meer te vinden in de groenende bruidssluier. Een winterstorm nam het mee. Ik mis het. Ik mis de bedrijvigheid, de stille schrik van moeder merel, haar ogen die mij volgen als ik haar te na kom. een dichter durfde de lucht een duif te heten op het aardenest toen werd nog niet geweven de wade alverstikkend…

Albert Heijn heeft vandaag een scoop ‘U kunt nog meer genieten van vis als deze duurzaam gevangen is.’ Klus nu zelf aan hun biotoop Je weet de zee die is niet kuis maar de leiding geeft nog schoon water werk aan behoud van soorten voor later Recycle nu je eigen huis Bouw het om tot vissenkom druppel zuiver zout voor de zee van zolder opgelost…

Zeg mij, waar de gletcher is Waar is hij gebleven? Zeg mij, waar de gletcher is Wat is er gebeurd? Gesmolten tot regen en mist En de mensheid zeurt Zeg mij, waar schone regen is Waar is hij gebleven? Zeg mij, waar schone regen is Wat is er gebeurd? Vuile regen die de lucht bemist En de mensheid zeurt Zeg mij, waar al het vuil is…

de vogel vliegt en vliegt z’ n vleugels moe waar moet ie naar toe om in het land van zijn dromen te komen in een boom blad met roet ontspant hij zijn veren en denkt stilletjes aan een plaats met schone lucht en heldere meren de realiteit doet hem bekeren ontwaakt door uitlaatgassen voelt hij dat de tijd daar is om op te krassen…

de vergiftigde das ligt in het gras en denkt met heimwee aan hoe het vroeger was en dan wij de mens wij trekken geen grens wij denken niet aan die hulpeloze das die ligt in het gras en die met heimwee denkt aan hoe het vroeger was we zorgen ervoor dat wijzelf aan onze trekken komen maar denken niet aan die das die lag in het gras…

nog torst atlas onze wereldbol maar recht de schouders zij wordt uitgehold de motorzagen razen gieren door het amazoneland leggen de rivieren bloot de kaalslag is gigantisch groot in groene longen heerst de pest de bloedsomloop is stopgezet hun dood historisch vastgelegd waar atlas torste met gebogen schouders heeft de mens zijn…

De vogels, ze willen niet meer vliegen, het rijpe granen niet meer oppikken. Vissen blijven lui op het strand liggen. woelen happend in het bruine slik. De woorden die mij ontbreken.. zouden vertellen wat ik in mij voel. De zwarte smurrie, een nachtmerrie. Milieuverontreiniging is aantasting, een handicap en een onmogelijkheid. Verborgen in…

Vanuit de tuin van Eden is er een panoramisch uitzicht, mensen van de blauwe wereld zijn tevreden met wat ze hebben. Luchtige foto's van straten, huizen blauwgetint gelijk inkt. Iedereen bij de blauwe wereld per land gerangschikt.. per soort. De rust, die stille impressie vermeende beschouwing, bijzonder speciale mensen, blauwer kan het…

bladerloze bomen fabrieken stomen vergiftigde wateren stinkende kolken zwarte tranen huilen de wolken…

Water vervalt tot schuim, gestegen golven vallen terug tot zee, horizon en grijze wolven liften samen met de meeuwen mee, een vlucht zweeft daar boven, beducht voor onderaards gebroed en geronnen bloed,wat als metafoor van ondergaande zonnen kleeft aan de schone vleugels, gewogen uit de zuchten van de oceaan, zal die geen veren…

Tussen eindeloze muren van maïs zwerft een zwarte kater. Gans alleen. Hij weet niet waar hij is en verdwijnt in een houterige stoet onder kolven met lange pruiken en wiegende maïskruisjes. De maïsklonen klagen in de wind en balen van hun monotoon bestaan als lid van de “Colonne der stijve harken”.…

de koning is heel milieubewust en laat zijn onderdanen alleen maar biologisch eten en oorlogvoeren…

glashelder spiegelt water met de matte gloed van glanzende vissenbuiken drijvend op kleurende olie, geel en rood en blauw glimmend van de dood waar riet omarmt, kringelt en bronst klotsend tussen afval en stank tot waar het land begint.…

De stilte is heel ongemerkt van mij ontnomen en zij gleedt, net als het eens zo held're water, stiekum tussen mijn vingers door. Meer en meer knelt de dagelijkse zieldovende herrie zich als een ijzeren band steeds strakker om mijn getergde hoofd. Daar, waar de decibel de wals tenslotte toch heeft beetgenomen en de muziek het ritme van…

bruine bonen, appelmoes augurken, glashelder als soldaten in ‘t gelid op schappen in de kelder daar kan geen koelkast tegenop zegt zij, moderndoenerij kaas en boter liggen netjes tussen noten en kandij ze kan niet wennen aan gerief eigenlijk ben ik nieuwerwets zegt ze opeens heel fijntjes want groene stroom, da’s klets…

vijfduizend jaar oude jager ingevroren in het Alpenijs teerlongen van ‘n zware roker door bosbranden, vulkanisme grotten vol rook, ‘n oermilieu we evolueerden in zure regen in mijn lijf en leden ontstaat in korte tijd reumatische pijn en roos die wijst op droge huid ik denk aan de moderne mens oermens en verstoorde balans herstel…

Het donsdeken van diepgroen losjes over de bolle buik geslagen. Op een bed van veren weiden met een ledikant in Jugendstil van duurzaam hout en canadaspijlen. De airconditioning op windkracht 1 Ietsjes onrustig onder lichtjes infrarood wacht april de eerste weeën af, bladerend in een vierkleurenkataloog. De bomen wiegen zachtjes al…

En wie vandaag aan het paasmaal zegt nee en voelt zijn bloed koken bij het aangezicht van al die aal die ze vingen om voor ons te roken We hebben met zijn allen schier maling aan het laatste restant van onze paling Ga maar tellen nu in de Saragossazee De volgende generatie zal ze moeten missen als we gelegenheid geven tot doorvissen krijgen…

In alle stilte, kijkt de zon neer op de aarde, die ontwaakt fris aanvoelend stralen Gevoelsmatig verwarmend felle steken van de zon dwarrelen neer op de grond Zonovergoten schijnwerpers dragen toe tot de pracht van een lente dag met zon Lucht gedrevenheid, warme wind geblazen en meegetrokken door die enkel schapenwolk!…

Verdwaald tussen rijen gestapelde huizen met als enig groen het stoplicht op de hoek waar restanten tuinen zwaar overbetegeld geen ruimte bieden voor plant, boom of dier de stank van open haarden doordringend elke romantiek bezwaard ons draaglijk groen verstolt steeds meer tot verstenend grijs waarin je verdwijnt als je niet…

waar ben je gebleven lentelicht? waar is je ontluiken? je ruisen? je schittering? moge het groen de lucht de geur het gegons en gezoem ons verlossen van deze over alle seizoenen heentrekkende eeuwige herfst (uit de reeks gedichten over "climate change")…

Ademloos hoor ik buiten de storm van onze welvaart woedend razen wreed en zonder mededogen en gestuurd door amorele dwazen. Hier, waar haast de rust vermoord de eenling niet langer wordt gehoord de vogel ons inmiddels is ontvlucht en zelfs de vis steeds verder vlucht. Dit land, zowat ontdaan van frisse lucht en ruimte, en waar het dier…

Een drupje in de oceaan een zuchtje in de wind een vlokje in de sneeuw een tel in deze eeuw. Een zandkorrel in de woestijn mee zal de mens in al zijn glorie niet zijn.…