Alle inzendingen over liefde

Tussen sterven en onze doden, van wie we menen dat we zijn, worden we opnieuw geboren. Voorbij onbegrepen verdriet, groeien pasgeboren jaren, die hemeldragend trillen. In bevlogen gedichten. In snaren van violen, die elke dag weer, te horen zijn. Er bestaan nabije werelden. Een jonggebleven dichter, die tijdloos koffie drinkt, garandeert…

Wat mensen mogen ervaren, is van wonderlijke waarde. Zijn hemellichamen, die samen bewegen. Zijn kinderen. Zijn wij. Via energie van de zon. Door instrumenten. Door gedachten. Door muziek. Door trauma. Door liefde. Waarnaar dichters luisteren, is lichter dan duisternissen. Gaat door zwarigheid heen. Is wat minnaars voelen willen.…

De kosmos kan niet anders zijn, dan hier en dit en nu voor mij. Zoals jouw wereld muze is. Misschien. Nergens anders heb ik je lief, dan in ons hart dat altijd klopt. Zo nabij voel ik het leven hier. Waar je je nu bevinden mag. Ver weg van mij vandaan. Altijd ben je muze. Altijd nu en hier.…

Met een kruimel brood en een slok water ontvlucht ik de dood met niet meer dan een witte veer en een vel wit papier in mijn rugzak en in Gods Naam nog genoeg tijd voor verandering Gun mij de plaats van mijn bestemming waarvoor ik ben geboren en uitverkoren Omdat ik U boven alles lief heb bespot gehaat verlaten niet meer…

Onvrije relaties verknellen ons, tussen kaden en schepen. Wie angstige kinderen blijven, bereiken kant noch wal. Vertrouwen verbindt ons mensen, zoals bruggen en schepen doen. Wanneer verlangen liefde wordt, gaan we weer op avontuur, door tegenwind en storm. Willen we met trouwe schepen, sterke waterbruggen bouwen. Willen we vrij maar…

Goedbewaarde geheimen, die in edele koffie schuilen, wachten op ontdekkingen. Op liefde voor onze natuur. Op liefde van koffieboeren, die koffiekiemen planten. Die koffiebessen oogsten. Op koffiebonen wachten. Goddelijke geuren, wachten in koffiebonen. Op passie van branders. Koffieminnaressen en, liefhebbers van koffie, wachten op…

Bevers hebben een dam gebouwd, in onze gedachtenstroom, die stil geworden is. Er is een liefdevol meer ontstaan, waarop we samen drijven willen. Waarin we diep willen duiken. In dat bewustgeworden meer, dat onze diepste gronden kent. In dat maanbeschenen water, dat bron van liefde is. Waarin we leren zwemmen, als vissen in het water…

Wanneer twee mensen fuseerden, en deden wat ze moesten doen, was dat heel erg erg, volgens de liefde, van de kerk, van toen. Vandaag de dag voelt het erg fijn, om elkaar aan te kunnen raken. Om elkaar gelukkig te zien, en heel nabij te zijn.…

Geloven kan ik het niet. Ook kan ik niet ervaren, dat liefdeslicht dooft. Moeder gaf haar geest aan mij, en ik heb haar doorgegeven, aan mijn twee dochters, die ook Moeders zijn. De urn van mijn Moeder, heb ik zelf begraven, in ons familiegraf, waar wij samen, rusten gaan. Zo kan onze levensenergie, die ook levensliefde is, onmogelijk…

Zij doet echt alles wat in haar nacht ligt om van mij een bloem te maken maar zij mag me nooit plukken het blijft voorlopig bij de stukken van de flora in mijn liefdesdrift ik doe werkelijk alles wat in mijn nacht ligt om haar als bloem te laten geuren maar ik mag niet aan haar ruiken verberg mij achter de duisterstruiken tussen de…

Scheur mijn aorta open want ik weet weet niet hoe ik anders bloeden moet, met al dit rood in mijn hart, kloppend, spuwend, dansend, lichtend Scheur liefste, verscheur, schuur mij, want ik weet ook niet hoe het liever moet met al dit rood in mijn hart, aorta dicht, aorta open, je slaat je slag Kloppend, spuwend, dansend, lichtend zo…

om elke dag weer op te staan met losgelaten lijnen van de buidel zorgen en verdriet op je rug dat gevangen houdt ons de weg verspert in de woestijnlucht om ons heen elke dag nieuw in de zonovergoten heldere rivier van onze dromen en toekomst opgestaan lieve kinderen om muren neer te halen deuren te openen naast jullie te lopen…

Als ik je stem zachtjes hoor fluisteren, blijf ik geboeid en hoopvol luisteren, op die alles verlossende beslissing, nee schat, je bent geen vergissing, ik wil je nooit meer verliezen en mocht onze liefde ooit bevriezen, laat het dan snel weer ontdooien, we gaan dit nooit meer verklooien.…

Je strijkt de rimpels uit mijn leven. Je strijkt de plooitjes uit mijn dag. Je doet dat enkel door te geven. Een knipoog en je lieve lach.…

Jij bent zachter dan het woord zacht Gevangen in een wolk van zoete dromerij Net niet echt Tot je ogen lachen Een woord verloren Zachter dan zacht…

ik ben een geheim agent getraind in onopvallendheid, een gezicht wat niet herinnerd wordt, kijk slechts naar je via spiegelruiten en dromen, ken je rug als geen ander, weet hoe je loopt en denkt, wat zag je er weer goed uit vandaag op het strand en in coupé 6, waar je vier stations voor je uit staarde, waarom, Anja v.d. H., geb. d.d. 16-07-1994…

Dat ik de dagen niet meer tel, dat zij niet langer spookt achter mijn ogen, niet langer huist onder mijn vel. Ach, ze weet het vast nog wel.. een mooie voorjaarsdag in mei, we laafden ons aan vitriool en lieten vrij wat in ons school slechts één verlate poestvrouw was erbij. En of ik ooit nog aan haar denk? Dat gebeurt, soms, als ik nukkig…

In voelen, denken, dromen ben ik tot jouw hart gekomen daarom ben ik de vijver die in de winter bevriest om met je ijver na te denken in de lente ben ik een vlinder die voor je danst in het zonlicht de bloesem van een fruitboom het maanlicht in de donkere nacht en je wordt lichter dan mijn gedachten klimt in de dromen van het droomlandschap…

Dat mensen uitdrukkingen zijn, van zichtbare materialen. Dat we onbegrepen uitingen zijn, van onzichtbare energieën. Dat we zonder onze toestemming, onze eerste levenslichten zagen. Dat we zonder onze instemming, weer terug moeten keren, naar onze levensbron. Dat zijn feiten. Dat we verantwoordelijk, denken te moeten zijn, omdat we indien…

we zouden als spreeuwen bij elkaar zijn en zonder botsen dezelfde kant opgaan in een samenhangende zwerm dat waren onze drie diep gekoesterde drie verlangens als bonobo’s zouden we over elkaars haren strijken en elkaars handen beroeren onze ogen zouden elkaar zoeken om te weten of we samen nog oké zijn de spreeuwen…

Het is vandaag de dag dat ik in het rood gekleed ga. Tijd om de wereld in te gaan. Ontdaan van zijn woorden. Maar ik ben er klaar voor. Iedereen houd toch van elkaar? En bedrijft de lust van de liefde van harte? Ik lak mijn nagels rood. Maar van binnen gilt mijn hart. Het is vandaag de dag dat ik mijn wonden lik. Proevend het bloed…

je bent zoveel meer dan je eigenwaarde je verschijnt nog iedere keer of steeds vaker als kwetsbare veer overal en nergens op aarde je leeft op een tak die aldoor breekt en je glijdt met gevoel te vaak in een wak terwijl jij zelf voor ieder zo boven alles uitsteekt je lippen spellen die woorden die mij ten diepste raken niet zomaar…

Daar gaan ze dan zangers in jubelzang met de levensvorst diep in de borst de berg Sion op waarlangs de zon haar eerste stralen schiet rouw verdriet om dood bij morgenrood in ‘t hemellicht verdrijft witte klederen en liefdevolle ogen het wonder van de rivier…

Eigenbouwer is een tijdschrift, voor mensen met fijne smaak. Met de kennis die ze vergaren, bouwen ze hun omgeving op, in een huis dat stevig staat. De zelfbouwer als centrum. Zelfverzekerd. Vertwijfeld. Middenin. Een zelfbouwer is een mens, die zichzelf heeft afgebroken. Die als een zelfgeworden ui, de wijsgeleerde rokken, zelf heeft…

rustig liggend in het gemaaide gras hoor ik jou de zomer toeroepend ritselend op blote voeten lopend over de stoppels van de scheerbeurt die fier na het maaien blijven staan kom je loom treuzelend naar me toe tot warm jouw haar in schaduwen valt als fladderende vlinders op mijn gezicht wanneer wij eindeloos in tijd verglijden niets zeggend…

Je slaat de plank weer helemaal mis alles op aarde is onzeker, zeker en gewis voor een visser die achter de netten vist Het zijn de destructieve machten die de mensheid verkrachten Ik schommel in het bootje van de bootsman op hoge zee met de Heiland alleen die op de demonische golven blijft staan , wie wil gaat met…

Rozeblaadjes vallen als woordjes, van roodgeworden rozenstruiken. Rozebottels met rozezaden rijpen, zoals kinderen in moeders doen. Gedichten in dichters. Vaders lezen moeders gedichten voor, die over zaden van liefde gaan. Liefde voor het leven.…

Na ons tête-à-tête zat ik gevangen Het ruiste op het beukenbaldakijn Een regenbui, 't zou zo wel over zijn Maar zonder plu bleef ik een half uur hangen Nog nagenietend van jouw woord en beeld Heb ik me er geen ogenblik verveeld…

Ze was meedogenloos rood en trots als een tsaar, dus niets was me dierbaarder dan wachten op haar. Wachten op pleinen in regen en wind, Op het pad van de wilgen verscheen ze gezwind. En nu ligt ze naast me, mijn prooidier van de nacht, met lendenen soepel en ogen zo zacht Mocht dit lieflijk wezen ooit nog verdwijnen, wat zullen mijn dagen…

je straalde verdichtte de lucht met een intense zucht uit het diepste binnen waar energie met warmte en emotie geladen langs onze huid streek die de ervaring koesterde het is geen buitenkant waar mensen elkaar raken zij zijn bezig aan een nieuw spanningsveld waar energieën in wisselstromen dromen kortsluiten uit de goddelijke…