5397 resultaten.
En schaduw ik
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
471 ik lijk langzaam
te vervagen
niet meer
in staat om
de lasten van
dagen te dragen
begroet nog
altijd het
opkomen van zon
laat me raken
door zijn warme
koesterende stralen
maar als wij
samen schijnen
is hij het licht
en schaduw ik
in dat decor
het kleine mijne
ik ben geen schim
uit vroeger tijden
die donker geeft
omdat hijzelf…
In paradijselijk licht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
495 ik heb ze gebouwd
met eigen handen
de stenen geraapt
gehakt en gebakken
maar de fundamenten
waren al eerder gelegd
stilaan ben ik begonnen
natuurlijk met visie
creatief door hoogte
transparant in ruimte
spelend met zicht
in paradijselijk licht
tierelantijnde decors
zette snuisterijen in beeld
construeerde arcades
griekse pilaren…
de simpele mens
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
605 enig in een wereld van reuzen
zijn rol nog niet helemaal klaar
staat de man op wacht, de weg
van de boodschap onbegaan
zolang als nodig is
hij waakt tot het ogenblik
van zijn openbaring
de profetie is heilig
iedereen heeft het recht
ongewoon zichzelf te zijn
zijn gouden gedachte
bij het wachten op morgen
een leven lang gelovig
bidt…
Die goud randt aan
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
513 hoe klein
moet perspectief zijn
om lichtdoorlatend
hoop te geven
de ogen
neergeslagen
kunnen geen zon
meer verdragen
de tijd is al
zijn dagen kwijt
in op en ondergaan
van een troosteloze maan
ooit zal
de herder komen
die goud randt aan de
vele generaties dromen
hij bereidt de weg
de boeken zijn geschreven
is perspectief de…
Fundamenteel
gedicht
3.0 met 29 stemmen
11.249 Ik kijk naar mijn broekspijpen en schoenen
terwijl ik ze aan heb,
en verbaas me dat dit ik is.
Ik is vast iets anders.
Maar wat?
-----------------------------------------
uit: 'Gedichten 1939-1998', 2000.…
Wat mensen mensen doen
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
905 Wat mensen mensen doen
je krijgt het met geen pen beschreven;
we doen elkander leven
of breken ook veel stuk.
Wat mensen mensen doen
het blijkt al door de eeuwen;
we werpen voor de leeuwen
of pesten met fatsoen.
Wat mensen mensen doen,
het is een groot mysterie,
we zorgen voor miserie
of bouwen elkaar op.
Wat mensen mensen doen
het…
STRATEGIE
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
929 Wie zoekt naar de betekenis en zin,
de allereerste oorzaak van het zijnde,
die kan het best beginnen bij het einde.
Zo kom je als vanzelf bij het begin.
En ga de deur niet uit, verroer geen vin.
Je vindt het antwoord niet als je naar heinde
en verre reist, integendeel. Verklein de
maaswijdte van je net. Wacht als een spin
gespannen op het…
In stroming
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
518 ik adem lucht
proef seizoenen
in warm en koud
de fascinatie van lente
het aromatische herfstgoud
ervaar hoe water
mij draagt als ik zwem
accepteert wie ik ben
mij meevoert in stroming
samenzijn als bekroning
aarde heeft mij verwacht
ben in welkom geboren
deelde zien in een lach
het met elkaar praten
kwam pas veel later
alles voelde…
Gebaard tot licht
netgedicht
4.4 met 19 stemmen
698 De vele woorden moeten uitgebeend
tot er een harde pit van waarheid blijft
die steekt en brandt tot waar geweend,
geliefd wordt en gebeden.
Te lang heb ik geleden
en in de overvloed versteend
mijn eigen wezen uit zijn kern gericht.
Wie weet hoelang dit stralen duren zal
en of al iedereen, gezwicht,
geloofd heeft en betekend,
vergeten of…
Elkaar in zien
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
526 Zie jij
in mij
Zie ik
in jou
Kunnen
wij
elkaar
wel
zien
Of
blijven
wij
alléén…
het doet er toe
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
720 ja het doet ertoe
wat komt en blijft hangen
als avondlicht
de lange aftiteling van een gedicht
het naspel waarin je verschijnt
en langzaam weer
verdwijnt
het eind van de dag
de echo van het licht
een laatste oogopslag…
jeugdverhaal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
624 in woorden die diepte peilden
zocht ik
zinnen die doorsneden
wat verlangt in elkaar te schuiven
ik heb mijn best gedaan
een gedachte zo uitdagend
ik dacht hem eens
in welke uithoek Hij zich verborg
God moest wel verschijnen
het was toen dat alles verdween
wat ooit zinvol leek…
De uitverkoop is weer voorbij
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
915 De uitverkoop is weer voorbij, maar niet
die van mijn al te nijvere gedachten;
ze komen en ze gaan, ze staan niet in 't gelid
maar drentelen en dralen, of buitelen dooreen.
Waar moet dat met dat denken heen?
Ik wil zo graag de zaak in orde houden maar
gedachten laten zich niet dwingen,
ze willen zich toch o zo graag
in duizend bochten wringen…
La vie est belle, oui?
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
657 het leven is geen feest
zonder een echte deejay
dans je ook geen uren
tot je voeten pijnlijk
smeken om de bedstee
of tenminste een stoel
de vloer ook ok
het leven is geen pretje
zonder gevoel voor humor
lacht niemand met je mee
als je weer eens viel
na een nachtje lachen
met de fratsen van je vriend
en dan huilen om diezelfde
in de armen…
De rozen
poëzie
3.6 met 16 stemmen
4.438 Ik heb ze zien bloeien
Bij ’t ochtendontgloeien;
Nu hangen de bladen en storten in ’t stof
Tot speeltuig der stormen,
Tot aas van de wormen,
Tot schaamte van d’op haar zo pralende Hof.
Toen zogen haar knopjens
De lavende dropjens,
Tot parels geronnen uit hemelse dauw;
Nu missen zij kleuren,
En spreiden geen geuren,
Eer de avond de velden…
De zin van het onzinnige bestaan
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
716 Het roze rimpelige sterven neemt aanvang
Begeleid bij het geluid van de rammelaar
De onzin van de geborene brengt vreugde
Een wreed succes resultaat van verdwazing
En altijd weer dat onbezonnen proces
De drang van voortplanting in de stress
Gewraakt is de minachting der goden
Gniffelend aanschouwen zij het gepeupel
De goddelijke hebben…
Zinvol
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.265 Het is niet altijd zinvol
Te streven naar het gelijk
Ondergaan van onrecht
Is zinvoller dan het lijkt
Bij het eerste volgend vermoeden
Bent u voortaan op uw hoede…
Witte winterbloemen
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
999 Ik buig het hoofd
tast aan het blad
en stil
het ruisen
tussen lente en ingehouden
winterjaren.
Zoals de zomer zachtjes waait
leg ik mijn handen om de dagen
en later
zo ver van
je geboorte af.
Haast
alle ochtenden
zijn voorbij wanneer
je ogen
zich naar het donker wenden
voorbij
de strijd naast het hart
van eeuwigheid…
Als ik ineens kon vliegen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
758 Als ik ineens kon vliegen
dat zou toch reuze zijn
een stukkie door de Kalverstraat
gewoon maar voor de gein.
Een rondje rond de poppenkast
die daar staat op de Dam
een stukkie zo het Damrak op
met de gemeente tram.
En als ik dan ging rusten
van mijn gevlogen reis
dan zat ik met de duiven
op het dak van het paleis.…
Nachtmerrie
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
1.027 Zomaar eenzaamheid verlaten
donk're wolken zweven laag
kille stilte door de straten
niemand stelt die ene vraag
vreemde dingen worden zichtbaar
lijken liggen op de grond
niemand maakt een enkel gebaar
vragend kijk ik in het rond
witte gezichten, bange ogen
kromme ruggen, heel veel pijn
had ik nu maar het vermogen
om hier niet te hoeven…
Ruimtelijke ordening
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
959 Jij wordt er mee geboren of niet,
zeiden zij, de mensen met gevoel
voor oriëntatie en kwadraten
een doctrine, die hebzucht naar groter,
breder en hoger, die ik blijf hekelen
het komt door de maan hangend in mijn haar,
treurend, niet zoekende naar een ruimere baan
maar naar zijn schaduw, onder de kale takken
daar, waar de kustlijn is…
In de rechte lijn de werkelijkheid voorbij
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.097 Zijn blik zoekend naar betekenis
zocht al lang veel te fel en hij scheurde
plotsklaps door zes steunmuren van het
appartementenblok, gebouwd naar Escher's model.
Nu had hij alle muren bespot en de gewelven ondermijnd.
De werkelijkheid leek te grijnzen in brokkelende zinnen.
De ophangpunten van zijn zoekende ogen lagen her en der verspreid.…
reptielse bespiegeling
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.391 soms ligt iets
meestal met weet wat
als steen zo zwaar
op mijn maag
tot voor kort dan
sinds ik bewust ben van
mijn tweede natuur
na een krokodillenkuur
ik ervaar mezelf nu stabiel
spiegelend aan het reptiel
mijn steen is geen last
maar dient voor ballast
sinds ik hem laat zakken
om mijzelf te herpakken
dit grootse inzicht
neemt…
donderdag de dertiende
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
784 alles wacht hier, daar
in donkerdagende
nachten
het lijf vol ogen
gedwongen om het geweten
te verteren
als een reiziger en
alles wat beweegt
met deuren dicht
vergelijk het maar
met nuttige tijd
gisteren was het woensdag
vandaag afscheid
is het geweten niet
de echo van de ziel ?…
kalmte van het water
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
683 nog altijd houdt in wankel evenwicht
het kleine bootje mij drijvend
op het grote meer dat leven heet
vooroverbuigend zie ik
in voortdurende beweging
het in- en uitschuiven van mijn gezicht
weerspiegeld in de vriendelijke plooien
van het kalm schommelende water
onzichtbaar varen al die jaren
vele dierbare verstekelingen
-wier eigen bootje…
Windstil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
662 Het wandelen van de avond geeft verstilde impressie
Belevenissen van deze dag leggen zich murmelend neer
Met iedere stap verwijdering van dingen zoals ze zijn
Langzaamaan valt verloren geheugen fel op haar plaats
Duisternis dekt toe, wat ik zo zoet, alleen voor lief nam
Opent blind een vergezicht aan wat ik niet wilde weten
Met steevast ritme…
Oud Antiek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
653 Men weet het present, waardig, maar in wezen niet daar
Die ziel zoekt een uitweg in het breken van oude grenzen
Ze stijgt omhoog, klapt schokkend tegen ‘t ronde hemelruim
Tuurt omlaag, valt in een diepe zee, angstig, grijs en grauw
Zijwaarts tuurt grijnzend een blik in cynische toverspiegels
Vanaf de overkant, puur en lonkend, oog in oog met…
Van dichtbij
gedicht
2.4 met 29 stemmen
12.084 van dichtbij is alles anders
niet noodzakelijk mooier
of beter
lelijker
of meer of minder interessant
maar anders
of dat op zich niet
- man, wat kan jij zeuren -
al meer dan voldoende is
---------------------------------
uit: 'planeet jeugd', 2003.…
In blauw de hemel lacht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
510 in woordloos formuleren
proberen gebaren
expressies te leren om
te zeggen wat ik denk
het zijn kleine wenken
van oog en handen
die met bloemen jou
mijn liefde schenken
vingers die
mij dialogisch
zacht strelen in het
helen van jouw blik
die mij herfst bracht
niet om te oogsten
maar het troosteloze
van een kille regendag
die enkel…
Geen been om op te staan (sonnet)
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
969 hij bakent zijn gedachtenwereld af
een huis en meubels, mensen, lief en leed
hij bouwt zichzelf een zijn - wat zelfbeeld heet -
beweegt zich vrij in wat hij grenzen gaf
de bange verten lijken zo veraf
zo ongekend dus onbestaand hij weet
niet eens wie ooit de muren overschreed
hij loopt, zich veilig wanend, richting graf
tot peilers…