2105 resultaten.
Inval
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.310 woordgespeel
ik dep mijn kwast in een zomermeer
en scherp de glans
van druppels in een kelk
de honing wijst zoete spelingen
naar het hart van vingerlicht gekras
de pen met schutterskwaliteit
spreekt aan
het verlangen de liefde
de sterren in de stilte van het maanlicht
rimpels in de mist
eenzaamheid van koestering
wakker klinken ogen in de verte…
ALCYONE
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.219 ik loop langs het kanaal
het duistere water wenkt
zeg dag met mijn hand
maak een wegwerpgebaar
een binnenvaartschip glijdt
golven slaande voorbij
de schipper tuurt in de verte
ik zie de plechtnaam: Alcyon
googlend vind ik Ovidius
het verhaal van koning Ceyx
die tijdens stormachtig weer
omkomt op zee zijn geliefde
Alcyone gaat hem achterna…
Strand .....
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
789 Strand staat synoniem voor mij met intens leven
romantiek, warmte, stilte, storm, alles wil 't geven
Ook spreekt het oneindige me zo aan
wanneer we, de honden en ik, aan de vloedlijn staan
In de verte zie je dan de horizon
als kind wilde je dat je het pakken kon
Het gevoel van innerlijke rust
vind ik eigenlijk alleen maar aan de kust…
Misschien gedroomd?
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.168 In de verte, plots de melodie
van een panfluit, een vreemde figuur
komt dichterbij, en vleit zich neer
in het hoge gras, bij de oude eik.
Het water verrimpelt en daar
verschijnen enkele waternimfen, die
met hun hoofd op hun handen, tussen
het riet gaan zitten, om te luisteren.…
Hampshire
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.042 Uit de verte komt wat wind langszij, voorbij een toren.
Een paard staat stil bij 't hek en spitst de oren
en vlak daarbij, vreemd dat ik het nog weet,
een schichtig bewegen bij verscholen vosseholen.…
de trein
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.906 Een mooi Lente dag
Ik en mijn zieke lijf
rijden door de natuur
Ik snuif de geuren
van herboren gras
voel de zon op mijn huid
lammetjes dansen zorgeloos
in de wei
Ik zie een jogger in de verte
Het is een jonge vrouw
net als ik...…
Andere tijden
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.183 me van geen kwaad bewust
dat ontij zou kunnen komen
waar voorspoed was beslist
De klap was enorm en plots
besef van dwaze utopie
vernedering en ontgoocheling
in een leven zonder kleur
Opeens stond daar de muur
deed openbreken wat was verstard
de ellende van het lot
wegvallen van elke vorm van genot
Nu kijk ik soms wel eens
in de verte…
San Gimignano
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.254 Ergens in de verte
Klinken zachte tonen.
De stad, diep verzonken
In een slaap, wordt wakker
op golven van muziek.
Een oude man, een fluit,
een melodie die danst.
De dag zal zich vullen
Met geuren en geluid,
loomheid en verlangen
De traagheid van warmte
spreidt zich uit langs torens,
van rijkdom en hoogmoed.
En vergankelijkheid.…
Kortlevend plankton van de Brahmanzee
poëzie
3.7 met 34 stemmen
4.702 Door golventop laat ik omhoog me tillen,
En 'k zie de verte parelmoerig trillen,
En 'k voel me toekomst, ben, wat eens zal zijn;
En laat de glazige afgrond neer me glijden,
Dan zie 'k schemeren langverzonken tijden,
En 't diepst verleden voel 'k bestendig mijn.
---------------------------------------------------
dit sonnet is het 7e…
Hoekje
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.533 Bij licht van kaarsen kan ik in je ogen lezen :
"Hoe mooi het leven had kunnen zijn"
In de verte hoor je het slaan van de golven
En het maanlicht kleurt het zeeschuim blauw
Je lacht en je glimlacht en je praat over vroeger
En ik besef : ik ben heel graag bij jou.…
Homo huwelijk
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.283 Het huwelijk van dezelfde seksen
Tussen acceptatie en mutatie
Het gerechtshof geeft nu gratie
Om zo democratie goed te kletsen
Ergens in de verte klinkt
Het woord van een christen
Kortzichtig de homo te betwisten
En zo acceptatie in een hoekje wringt
De homo loopt verloren verder
Een droevige stilte valt
Totdat hij zijn vuisten balt…
Cruiseschip
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
2.495 Met mijn handen leun ik op de railing
Kijk naar de zee.. oneindig groot
Kan zo uren blijven staan en staren
In de verte zie ik een rubberboot.
Neem de trap af naar beneden
Kom in een eetzaal prachtig, mooi
Zilveren kandelaars op gedekte tafels
En de ober die wacht op een fooi.…
een mondvol eeuwigheid
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.411 wacht af de zachte golvenslag
en laat je naar de oorsprong dragen
tot aan de avond van de eerste scheppingsdag
waar tonen en gestaltes nog hetzelfde waren
dwars door woestijn windt zich een pad
komt uit de verte uit een zwarte wolkenband
een windhoos als met hoge hoed in zondagspak
rent heen en weer door ’t hete zand
de grond is overal met…
je keek me licht bewolkt aan
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
736 gaan lopen
omdat zitten onrust had
je stappen veerden jeugd
de onschuld in je lach
wekte verbazing in de stad
ik keek naar je gezicht
zag hoe jij de tijd vergat
je ogen stralend in verhalen
we zochten rust, een uitkijkpunt
de zee bracht zoveel vragen
zag weer de pijn, het pesten
dat je niet meer kon verdragen
we staarden samen in de verte…
Eenzame kinderjaren
hartenkreet
4.4 met 19 stemmen
1.405 Je ogen staren in de verte, en
ik hoor in je stem een snik
wanneer je over een jongetje verteld
en zegt:dat ventje, dat was ik.
Dan vlei ik me aan je voeten neer
en leg mijn hoofd tegen je been
ik beleef zelfs de woorden die je zegt
en voel de warmte door je kleren heen.…
Winterse zondag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 uitgezongen zon
hen zorgvuldig met zijn
laatste slierten inzicht
Uiteindelijk beslissen de twee
hun hartstocht maar beter
binnenshuis te beleven en
vertrappelen onbewust
de laatste poging van de schaduw
Beteuterd staakt hij zijn
afkoelende hoop en ziet
evenals zon en warmte
dat hun vurige veldslag
even nutteloos als hopeloos was
In de verte…
in een hemel zonder vrees
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
850 in de verte klinkt muziek
attracties spreken met veel stemmen
er ligt een gouden glans op het publiek
in alle ogen blinkt plezier
er is geen tijd meer voor verveling
je lacht en koopt gewoon vertier
het fluit en toetert om je heen
je ziet de mensen dansen kijkt hoe
meisjes sjansen voor een blik alleen
je botst de auto en vooral een…
Niet thuis
gedicht
3.1 met 110 stemmen
31.758 had ik je maar liever schim of wolk gelaten
blauw-blauw voorgoed vanuit de verte
niet telkens elkaar vragend hoe het met ons gaat
ik ken geen taal waarin wij moeten praten
ik had een mooi grijs schimmenspel ergens op
zolder van je staan tussen een lappenpop
een doos vol ongeschreven brieven
een snoertje krokodillentranen en
gedroogde kindergrieven…
De startbaan
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
2.238 De snurk-wolk
Met het geluid van een DC zeven
dendert die door de slaapkamer
met dát verschil
een vliegtuig wat over komt verdwijnt
in de verte, zo ook het geluid en in bed
ronkt hij nog steeds en dát verdwijnt niet
en zo draai ik me in bochten
druk mijn handen tegen de oren
om dat doordringende geluid maar
niet te moeten horen.…
Wioe-Wioe!
gedicht
3.6 met 42 stemmen
19.628 Op een van de tafels
In de kantine van de verte
Ligt een appel zonder bewustzijn,
Zonder de wens om te worden gegeven.
Kek-kek-kek! Kek-kek-kek! Vie-bie!
Kauw-kauw-kauw! Kek-kek-kek! Kittiweek!
Kie-urr! Kie-urr! Kauw-kauw-kauw! Tsju-ik!
De appel spreekt met een Chileens accent,
Met Amerikaans accent of met een Argentijnse tongval.…
Annabel
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.262 het is de nacht
die al voor de avond
het licht heeft besmeurd
en in zwijgen is vermomd
als ik plots,
uit de verte
een stem hoor roepen
"kom op, Julius, geen zelfbeklag,
blijven praten.
ik mis de bevrijdende opening".…
Indië
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.431 In de verte: de fonkelende zee.
Het oude Fort waar Hollands
Glorie werd herdacht en hoog
daarboven al die sterrenpracht.
Nog steeds ervaart men in 't grote
magazijn, en in die oude huizen
de heimwee van weleer, de verre
echo van zovele voorbije levens
met daarbuiten de oude palmen
die altijd rustloos zullen ruisen.…
Tussen wijde leden
netgedicht
3.9 met 29 stemmen
965 wat boller dan normaal
doch zijn gebruikelijk omrand
met een dunne harige heg
nog beschermend, echter vaal
het zegt iets over mijn ogen
en de sprekende klank
waar van ik verhaal
let wel, ze begaan niet zomaar
een willekeurige weg
zonder inspanning wordt u tevens:
gewogen, bewonderd,
dan wel, middelpuntvliedend,
naar mijn verte…
Herstel
netgedicht
4.7 met 22 stemmen
1.345 Mijn nieuwe buren hebben hoeven
Met grote ogen kijken ze mij aan
Hun hoofden grazen in een stille cadans
De herfst krijgt met hun hulp een buitenkans
Intussen is mijn heg gans kaal gegeten
tussen de bomen gloort thans de horizon
in de verte kauwen hooglanders op de bosrand
mijn huis staat nu in psychisch vaderland
rust valt versterkend…
Weerzien
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
888 samen op de roltrap
kwart over zeven
wijde broek verhult
je manke been
arm in een mitella
zwarte haren kleuren
vele tinten grijs
breekbaar, gebroken
staren blikken in de verte
waar zij eenzame leegte
vullen met hoop
al mijn vragen kennen
slechts één antwoord
‘oorlog’, zeg je
nauwelijks verstaanbaar
snijdt ijzige wind woorden af…
Nieuwjaar, Nouvel An
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
704 'Là où les rochers s'allongent vers l'Océan
nous nous reposons dans une vallée verte
qui nous a reçu sans réserve, accueillant
comme la vie devrait être pour nous tous
en nous donnant un Beau Regard sur tout
que nous gardons dans le plus-que-parfait'
Daar waar de rotsen zich uitstrekken naar de Oceaan
rusten wij uit in een groene vallei…
en dan zal ze komen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
989 In de verte klinkt het als driewerfsecho,
maar wie met de lente luistert hoort teefjesgeblaf.…
Dissipatio A.V.
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.016 Maar alles verandert zodra
ik ver in de verte zie komen de klucht
om hun luidruchtige drukte berucht.
Kijk welk een stommiteit ik bega!
Eenzaamheid brengt mij wie ik ben.
Dus waarom blijf ik staan waar ik sta?
misschien is het trots door hoogmoed bevrucht
speelt mijn ego op die geen tegenstand ducht.…
de lach nog op je lippen
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
710 de wolkenbank hangt verte
omdat blauw dichtbij wil zijn
wind jaagt op de randen
speelt kleur met allerhande
laat wolken verwaaien zo
dat de zon zijn boog kan draaien
we liepen uit het paradijs
de lach nog op je lippen
jij liet mij de appel slikken
die de slang bevolen had
ik at met jou de hoogmoed
die van Hem gestolen was
het bleek…
'K WEET NIET OF IEMAND ...
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.338 Toch heel mijn hart is 't, dat hier rustloos slaat;
- zo 't uurwerk, dat aldoor zijn gangen gaat,
onopgemerkt als 't leven rustig vliet
en 't helder oog in blauwe verten blikt,
doch al te luide, in tijden van verdriet,
op scherpe maat de slepende uren tikt.…