6043 resultaten.
ik ben ik
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.316 een mes in mijn hand,
nadenken over dat ene moment.
zou ik het nu doen?
waarom ook niet,
in deze wereld ben ik overbodig,
zelfs voor de kat van de buren.
bibberend neem ik het mes in mijn hand,
en laat het over mijn arm glijden.
die ene druppel bloed
worden er al gauw duizenden.
het gevoel dat ik heb is onbeschrijfbaar,
eindelijk heb ik…
transparant
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.052 ik weet niet
ik weet niet wat of wie
ik weet niet of ik ben
ben ik een slordig silhouet
bestaand uit louter vegen
haastig schimmig opgezet
moet ik in contouren leven?
in zo'n vaag gegeven
kan een hart niet kloppen
help mij
help mij worden tot een beeld
geef mij kleur en dichting
opdat ik één en onverdeeld
een weinig respect gewin…
vreemd
netgedicht
4.5 met 30 stemmen
1.011 de wereld is vreemd
ik woon erin
de mensheid nog vreemder
ik blijf erin…
Geluk zien
netgedicht
4.7 met 31 stemmen
874 Mijn ene oog
bekeek schuin
geluk door rijkdom
Mijn andere kijker zag
er dwars doorheen
en kende…
over wegen
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.042 een halve bol
met touwtjes
en daaraan wolken
waaronder
witte koeien grazen
nee, nippen
als met champagne
van het gras
voorzichtig
strekte god
zich hier uit
voordat hij als
een herfstblaadje
verfrommeld werd
en knisperend verdween
de hemel is
niet boven…
lafaard, verman je
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
576 over moed en macht heen mag hij
op verzoek van zijn iele goden
niet langer de trom nog roeren
noch stil noch luid maar
zich bekeren tot de stilte
in hart en hoofd en
terugkeren naar het begin
hij nog een soort visje was
teveel al verspeelde hij woorden
aan de dove oren der toeschouwers
van zijn laffe daden daags
het gevlucht onder het…
nachtlied
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
815 ik zag je zwijgen
afwezig
van de waarheid
je kuste haar mond
met een oud slaapliedje
beveiligd door eeuwen heen
je legde haar bloot
in het dichte licht
van sprookjesland
en in het overgaan
van stilte naar huilen
beefde haar mond
toen geluid bewoog
zag ik je zwijgen
door dagen en
jaren heen
zag je me huilen
toen onschuld…
krakkemikkige dame
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
654 met zand, water en
een spade
warm geworden
door de zon
of je hand
scheppend op
het misplaatste strand
werd jouw enigheid
geboren
maar je armen
kozen voor zee
en zich steeds
weer krommende
lijnen
eindes bestonden
slechts uit stof…
stadswacht
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
657 langzaam
soms vlug
van luid naar stil
vul ik de overmacht van
zwaarbeladen dromen
met een gelood zwijgen
ik ween naar de maan
probeer de nacht te sluiten
omdat ik niet altijd
het doodgaan begrijp
de stad komt naderbij
haar geluid
breekt mijn nevel open
weer vind ik niet meer
wat ik gevonden had
maar ik ben niet bevreesd
haar…
De trein van het leven.
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.699 De goederentrein is als het leven,
het aantal wagons,
voortgetrokken door de locomotief
vertegenwoordigen de bagage die
de mens te verstouwen krijgt,
met dit verschil:
wanneer de trein op plaats van
bestemming is,
de wagons losgekoppeld en gelost,
zijn ze leeg,
echter de mens torst tot
het eind toe de lading met zich mee.…
Geurige wijn
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
596 Mislukkingen en succes hadden
Geen betekenis meer. Bewustzijn
Maakte plaats voor vergetelheid
Zij zijn het waard te vergeten
Een diep-weggezakte herinnering
Tientallen meters. Niet op te diepen
Wraak, zonder twijfel terecht, zou
Lijken als geurige wijn, warm en
Stimulerend bij de eerste slok
Na enkele flinke teugen echter, zou
Blijken…
Het regent vleugels
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
733 je handen
spelen een schaduw
boven duinen
en ik zie slechts
woorden boven wolken
zacht en dichtbij
laat de wind ze liggen
in dat ene uur van stilte
wanneer je zand strooit
over dode vissen en de maan
doorheen de avondbranding
hoe koud de nacht is
in mijn buik
een mond in overvloed
maar ik hoor vogels wenen…
wereldspel
netgedicht
4.7 met 35 stemmen
723 een autoped met veel te smalle wielen
zich vast klievend in het mulle zand
een bromtol die na een paar maal drukken
zich zoemend bewoog in het rond
maar slechts op bikkelharde ondergrond
een tol uit een houten garenklos
met een touwtje aan een stok
door pappa lief gemaakt
één dinky toy en een ouwe klomp
maakten zijn wereld rond
de onderkant…
Mag ik jouw zoen zwijgen
netgedicht
3.8 met 27 stemmen
707 in de ziel verzwegen
zo droom ik mijn dromen
als verloren regen
op een afgebroken twijg
waar jij nooit zal komen
of zeggen wat ik moet doen
in het stille ongestoorde
van mijn ware wezen
de eenzaamheid vermoeit
maar laat me klein en gebogen
groeien aan de schaduwzijde
van het toegetreden groen…
Hoop
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.522 Als er hoop gloort aan de horizon
gloorde die dan niet vandaag?
Dat wilde ik even weten dus stel ik
deze vraag.
Maar de horizon is zo ver weg, dus
wil ik dat men me zegt
dat de horizon helemaal zover niet is.
Want als ik hem zo grijpen kan
is de hoop nabij..
Niet dan?…
nooit voorwaardelijk
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
638 voor een keer opende
ik mijn ogen en
liet mijn graf begroeien
met een teder lijf
lippen drukten zich
op mijn open mond en
enkel jouw stem deelde
de stervende vogels in mij
uren zochten alleen
nog maar jou en
alles dat ik in mezelf
had verlaten
ik wachtte op je woord
maar iets werd terug
niets; ik werd weer
zoals voorheen…
verdedigingswallen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
932 als er grind wordt gevoeld
wanneer edelstenen zijn bedoeld
tijdens mijn gesprek met jou,
mag ik mij dan beklagen
over het stille onbehagen
over wat schitteren en klinken zou
als geslepen bergkristallen
die nu stukslaan op de wallen
opgeworpen tegen het woord
niet gezegd, door jou gehoord?…
onderstroom
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.078 ooit overspoelden golven mij
namen me mee, nu leef ik
op de bodem van de zee
wring zuurstof uit het water
licht uit duisternis
soms voel ik een trilling boven mij
druppels keren terug naar huis
volmaakte cirkels trekkend
lossen ze op en worden één
dan ga ik naar boven
schep zilver van het water
plak het op mijn huid
met vloed spoel…
paranoia
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.874 een mistrouwig hart
vol diepgevroren bitterheid
gehouwen in het stenen gelaat
de mond gestold in wrok
in de ogen angst en haat
het theater van beminnelijkheid
uitgelopen en gesloten
behoedzaam trachten woorden
van liefde en genegenheid
de ijzige hartenwereld te betreden
waarin zij houvastloos verglijden
nu die plots een gletsjer…
Zoektocht
netgedicht
4.5 met 39 stemmen
819 Nooit hebben wij onze geest in kloven van
`t sneeuw geworpen
kennen dus ook de verrukking van zijn koude niet
daarvoor willen wij niet heet genoeg als
te lauw ontworpen
wij kennen van de geest slechts vonken
zien niet het aambeeld dat hij werkelijk is
zwijgende blijft onze echte geest in de
wreedaardigheid van zijn hamervonken
liefde wordt…
nog even
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
1.262 langzaam sterf ik
in een huis
dat wacht
regen in de ramen
ik poets de laatste dag
hang wolken aan de nacht
koud, steeds bleker
de lippen achter glas
ik praat nog over stenen
en leg ze op mijn huid
alsof de stilte slaapt
in een verre dag na deze
het is de hoogste tijd
het
regent
op mijn mond
buiten
valt
het raam…
studente
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
670 het groen geloverte
betovert haar, dwingt
haar schoenen uit tot
verbanning van voeten
zonder glans en dan maar naakt
te rusten in het park
op vers gestreken grasmat
haar toekomst te ontdekken
een onwaarschijnlijkheid
die leidt tot haar gelijk
de professor zonder snor
maar montuurloos bebrild
de katalysator tot morgen
bij het schouwen…
koude tenen
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
728 je stilt dagen van winter
en geeft me onwennige
kinderogen
bindt bitterheid
aan alle lege uren
nu dood sneeuwt
op koude voeten
de meisjesjurken, de lippen
gedragen, ongelezen
bij iedere gebroken vinger
en nu het donkere huis
de verte meet
zie ik door muren heen
de oude stenen in
mijn te kleine bouwdoos
jij kust me
maar maakt…
bevroren maanlicht
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
646 achter het vroeg gesloten raam
bedrijf ik onverschillig de liefde
met roestbruine windvlagen
die dode vogels laten vallen
tussen bewust verzwegen verzen
het huis kreunt niet langer meer
om de lege kamer, waar doden
’s avonds wederkeren om
slapeloze nachten te vergezellen
naar een koud beslagen vlakte
de verte duizelt op mijn huid
en ik…
vol is de maan
netgedicht
4.8 met 10 stemmen
786 de maan is weer
weggegaan nu
jij de stilte leeg
naast het janken
van de hond legt
ik draag het gehuil
uit armoede
omdat mijn handen
en ogen moe zijn
en ik geen andere
slaap kan vinden voor
deze besmette dood
doortrokken in de grond
zinkt het braaksel
naar zilte nachten
zelfs de hond ligt
aan mijn voeten
overdag…
Spiegel
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.142 Wat ik je zeg
is mijn woord.
Wat jij hoort
wordt verstoord
door bijkleuring.
Wat jij antwoordt
wordt verstoord
door mij-mering.
Eigen spiegelbeeld,
weerkaatst gefluister.
Luister door de spiegel
heen.…
OPZIJ voor de bijgoochems
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
613 Dolle Mina streed voor mondig
baas in eigen buik
er volgden golven
vrouwen opkomend voor eigen rechten
werkend aan assertiviteit
het waren de genen
nieren hoefden niet meer beproefd
mannen knurften primitieven
niet bij zinnen om te gerieven
onbekwaam niet bij toeval of verlegenheid
drift tot scoren ingebouwd tot last
alleman macho omgang…
Liefs uit Stockholm
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.159 Jij nam me mee de grenzen over,
maar ik vind jou geen echte rover;
al stal je wel mijn hart.
Jij kon mij blindelings ontvoeren,
mijn mond liet zich gewillig snoeren;
verraderlijk verward.
Langs zachtjes ingestreelde sporen
ging ik jou steeds meer toebehoren;
ik voel me nu je vrouw.
Je armen houden mij gevangen,
ik kan alleen nog maar…
rode mond
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
666 ik ween
vaak binnenin
misschien omdat
mijn geboorte
zwarte vlekken baarde
zonder geluid
rondom het geraamte
van slapende tijd
de dag verdroeg
geen meisjesblikken
of dronken gefluister
in schreeuwerige gaten
van lichtverlies
de dood was elders
in schroeiende ogen
ik besta slechts
uit karton…
Onbekende wateren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
628 Ik klamp mij vast aan rotsen
Golven volgen elkaar op
Zij zuigen en zij botsen
Overspoelen met getob
Ik kan voelen het gevaar
Achter mij en om mij heen
De angst dat ik beland, daar
In het kolkende geween
Het verdwijnt onder water
Mijn zicht, mijn vingers voelen
Nog steeds de stenen sater
Ik begin te verkoelen
Glad het enige houvast…