4996 resultaten.
God is blauw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
577 Hij is de ijsvogel aan de rand van het moeras
die over drassige landen loert
en het wolkendek in het aardoppervlak ziet weerspiegelen
Bomen kleuren groen omdat het levende blauw van God door de gele zon wordt verwarmd
Transparante oceanen kleuren blauw omdat Hij in het water woont
Water dat het begin van alle levensvormen in zich herbergt…
De man die de kraaien voerde
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
613 Vanuit het niets
verschijnen zij ten tonele
Om zijn grijze hoofd dartelen zij
als uitgehongerde donkere duivels
Krassend als oude violen die talloze jaren onder het stof hebben gewacht
om hun laatste strijkje te mogen spelen
Wiekende vleugels zonder richting
laten blauwzwarte veren neerdalen als donkere parels
die verdwijnen in het herfstige…
God is geel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
581 Hij beveelt de zonminnende citroenvlinder
richting de bosrand te gaan
voor het houden van een heilzame winterslaap
Hij is de gele trilzwam die de oude iep langzaam uitholt
Zodat het ieder uur
een beetje meer sterven mag
De bladeren die van de bomen waaien zijn geel
nu hij ze weer heeft teruggenomen
omdat hun vermoeide takken ze niet…
Grote bonte specht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 Grote bonte specht
In een rood broekje gehuld
Hakt zij berkenhout
In een blanke stam
Omlijst door zonnestralen
Begint zij haar nest
April dient zich aan
Tot haar lege nest syndroom
Zal dit haar thuis zijn...…
Zonnestraal
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
536 Toen haar eenzame oude dag
langzaam in tijd wegtikte
verscheen er voor haar vermoeide voeten
onverwachts een zonnestraal
Op een wonder had zij
al jaren niet meer gehoopt
Kleine stofdeeltjes stegen op
gevangen in de lichtstraal
Verwonderd als een kind
grepen haar verkleumde vingers
naar het sprankelende licht
Plots voelde zij een warme…
Reïncarnatie van een boomblad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
510 Gouden blad in de wervelende wind
Als een kind zo verwonderd
Dwarrelt zij daar zeer gezwind
Een zomer lang heeft zij van vrijheid durven dromen
Alle winden meewaaiend
Welnu is de grijze herfst gekomen
Precies zoals een jaar geleden
Heeft de oude eik haar afgestaan
Vreedzaam dwarrelt zij naar beneden
Klaar om nogmaals dood te gaan……
De schelp
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
468 Als ik luister naar het ruisen van de wind
Waai ik terug naar mijn kindertijd
Waar ik klein was en bemind
Terug naar oma’s oude vensterbank
Waar een schelp fier stond te pronken
Die ooit ver in de diepzee lag verzonken
Met de schelp tegen mijn oor geklemd
Maakte de bloedstroom des levens
Zich met een zeebries aan mij bekend……
God is rood
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 Een roodborstje zingt Zijn hoogste lied op een scheefgezakte grafsteen
om zo te verfraaien wat vergeten lijkt
Hij is de fragiele klaproos in de berm
die geduldig wacht
om geplukt te worden door een kind
waarmee Hij Zijn jeugdigheid kan delen
Hij is het avondrood die het hemelgewelf in het westen als een vuur doet oplaaien
Totdat de schemer…
De keuze(1)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
411 Ach weet je, zei de politicus
het is niets meer dan wat Spielerei
Eigenlijk slechts wat boreaal geneuzel
Vandaar dat ik nu maar stop met die partij
Met mijn inkomen zit het vooralsnog wel goed
Beste kiezers, bedankt en iedereen gegroet!…
God is zwart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
581 Hij is de roek die achteloos zijn nest bouwt
in de top van een hoge boom
en strijdvaardig heerst over krakende populierenbossen
De nacht ontbreekt aan licht omdat Hij mens en dier dwingt uit te rusten
En de nachtwezens zo hun ruimte geeft
Hij is de steeds veranderende schaduw
voor hen die schuilen willen
tegen de aldoor brandende zon…
De keuze (2)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
510 Hé weet je, zei de poiliticus
stoppen deed een beetje zeer
Vandaar dat ik hier sta
Kijk, hier ben ik weer
Een goede boodschap
zou ik zeggen
Dit besloot ik
zonder overleggen
Ik maak een lijst
met hart en ziel
Dat doe ik snel
en zonder bug
En jullie stemmen
me terug
Ik wil weer
jullie leider zijn
Dat zorgt voor reuring
Dat vind…
God is groen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
486 Hij is de poelkikker die aan een hongerige reiger weet te ontsnappen
En blijmoedig in het donkere water verdwijnt
Het bladmos ligt als een donzen deken over de grillige boomwortels heen
Omdat Hij dit met nauwkeurigheid heeft weten te weven
Hij beweegt de groene specht tot het eten van de bosmieren
Die in groten getale in de voedzame bodem…
Wederzijdse liefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
516 Nevelig herfstbos
Herbergt vele roodborstjes
Tjilpend in de kou
Het jaar loopt weer af
Ze kleuren tezamen rood
Op een grauw toneel
Wolkjes waterdamp
Gevormd door kleine bekjes
Cirkelen weeldig
Bladloos in de kou
Met zijn talrijke bomen
Woont het bos in hen...…
Avondschemer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 Gelijk een grijs geweven deken
valt de avondschemer naar benee
Zwarte boomtakken als haarvaten
vormen netwerken
die ook in ons lichaam terug te vinden zijn
Ganzen vliegen aan de horizon
op weg naar verre oorden
Al vloeit de inkt wat ongelijk
een beeldrijk oneffen patroon onstaat
en laat zo de hemel van marmer lijken
Deze ets zal worden verfraaid…
Zeurpieten
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
1.148 Ik zie de demonstranten komen
Met een donderend geraas
Van de zomer nog niet bekomen
En het volk wordt al weer dwaas
Vol met angst bonst ons hart
Als November is gestart
Vol met angst bonst ons hart
Zijn ze dit jaar niet te zwart
Zie de stoom komt uit hun oren
Er wordt niet meer normaal gepraat
Niet de kinderen maar de senioren
Gaan weer…
Sterrenzee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
494 Donkere golven rijzen op
In klanken van ruisen en zuchten
krullen zij langzaam om
Alsof zij de maansikkel aanbidden
die badend in bleek licht boven hen hangt
Een zilte adem wordt ingehouden
vergezeld door een korte stilte
Boven de golven van donkerte
verschijnen nieuwsgierige schuimkoppen
Dan buigt het geheel volledig neder
Stort in en…
Bevroren zwanenmeer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
507 Toen een zwanenjong zichzelf in de spiegel aankeek
en een grijs donzig kuiken terugblikte
Begon zij nieuwsgierig
kleine barstjes in het glas te pikken
Al snel ontstond er een kunstwerk
van verfijnde breuklijntjes
Bloemen van ijs ontsproten
in het o zo tere glas
Zij bleef met haar snavel pikken
totdat haar spiegelbeeld
langzaam transformeerde…
Boom met duizend kleuren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 Diep verscholen in een bos
Staat een boom met duizend kleuren
Hij heeft een vreugdevolle tijd beleefd als majestueuze beuk
Toen eekhoorntjes zijn verse nootjes aten
onder zijn kruin van dode takken
En hij zo de basis mocht vormen van hun levensverhalen
Terwijl zijn witte bast langzaam afbladderde door het gekras van kleine spechtenklauwtjes…
Tsjernobyl
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
678 Een onzichtbare vijand
ademt een verroeste stad
De kermis is verlaten
Het levensspel is uitgespeeld
Een radioactieve pop wacht eenzaam
op de terugkeer van een ziekelijke dame
die destijds nog een kwiek meisje was
Doorweekt motiefjesbehang
probeert vergeefs te sieren
wat allang vergeten lijkt
De natuur knabbelt aan grauw beton
treedt brutaal…
Bezinning
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
559 De zomer is getransformeerd
in een door mistflarden omsluierde dame
Sluipend door vochtig kreupelhout
laat zij de spinnen weer weven
Bladeren laat zij loskomen
door haar nootachtige geur
die haar volgt als een chique parfum
Voor de najaarszon
heeft zij nevel bijeengedreven
Alsof zij zo wil bezinnen
Door te laten sterven
opnieuw wil beginnen…
Openluchttheater
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 Een zeebries zucht zijn adem uit
Grillige boomtakken proberen tevergeefs
tegen de richting van zijn zilte lied
in te groeien
De zon draait
Schept een luid akoestisch geluid
dat voor niemand ooit hoorbaar is geweest
De schaduwen verschuiven
en worden weer langer
Hun dagelijkse dans
traag uitvoerend
Totdat totale duisternis
als een doek voor…
Herfstfilosofie
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
727 Gemaskeerd door dode bladeren en de waterdamp van paddenstoelen
draagt de herfstwind een geur van nostalgie met zich mee
Een onmiskenbaar zoet aroma met een bittere ondertoon
Terwijl krassende raven ritselen door het gebladerte
bewandel ik een slingerend pad door mijn ziel
Dauwdruppels transformeren spinnenwebben
in kastelen van flinterdun…
Koekoeksklok
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 Handmatig uit hout gesneden bladeren omlijsten zijn woonst
Voor het kind is hij een mysterie
Voor de oude man een boodschapper
Zware dennenappels hangen onder zijn huisje
als roerloze kegels
omdat hij zonder hen
zijn taak niet vervullen kan
Zo vlug hij verschijnt
Zo vlug hij verdwijnt
Een krakend houten deurtje
opent bij aanvang van de nacht…
Illusie der eeuwige jeugd
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
491 Wat ochtenddauw doet verfraaien
laat spinrag vergeten
Zo vergeet men die jong is soms
degenen die oud zijn
en tot grijs vervagen
De ouden van dagen vergeten daarintegen nooit
hun reeds vergane gloriedagen
toen zij als het frisse ochtenddauw
het spinrag tot een kasteel van kristal verfraaiden
de zon op hun jonge huid voelden
en dachten dat…
Waarom is het zo gegaan?
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
695 Jouw luidkeelse lach, haal ik onmiddellijk voor de geest,
Ik had zo graag gewild, dat het leven voor jou draaglijker was geweest.
Een lieflijke zachtaardige jongen, heeft besloten om verder te leven, op een plek hier ver bij ons vandaan.
“Waarom, waarom, waarom; waarom is het zo gegaan?”
Een onmogelijk vraag, heb jij uit ultieme wanhoop aan…
Onthaast
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
439 Onthaast! Hier en nu
Het leven haalt je in
Stop hier! Neem even rust
Alsmaar rennen heeft geen zin…
Wortels van hoop
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
560 Ik durf niet te meer bidden
Mijn hart lijkt van steen
Gelijk een onherbergzaam landschap van God verlaten
Reikend naar Zijn sturende hand
lijkt de leegte Hem te willen ontvangen
Wil Hij hier nog wijsheid planten, nog liefde zaaien?
Krachtige wortels van geloof mogen mijn land begroeien
Bladrijke bomen van hoop mogen ver reiken
totdat zij sieren…
Stof
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
294 Als zand verstrooid door vele levens
Heeft U mij vanuit stof laten wederkeren
Ik ben door Uw vingers geglipt om het licht vanuit Uw duizenden lichtbronnen
te weerkaatsen
terug naar Uw alziende ogen
Laat mijn ego leeg worden als een woestijn
Verken de dorre plaats
Bewoon het en laat de zandduinen zingen
Maar laat Uw voetdrukken daar nooit…
eigen huis
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
344 hij kan vrij bewegen
in zijn eigen huis
waar hij niet stil hoeft te zijn
voor wie daar nooit komen zal
hier gelden zijn regels
niet de tegeltjesonwijsheden
aan de binnenwand
van zijn hersenen geramd
en het spijkerbed
kan er door de voordeur uit
het laatste laagje water
aandachtig opgedweild
alle naklingelende kopjes
kapotgekeild…
geen toekomst zonder verleden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
380 kon hij de bergen zover krijgen
dat zij hem bezoeken zouden
zijn gebaande paden meedragend
waar het hem zwetend vergaan is
zou hij de geuren nogmaals ruiken
van de struiken waardoor hij kroop
zijn vergaarde schade verdragend
al hem toch zwetend ontgaan zal
mocht hij op beelden wederkeren
of in negatieven draaien
zijn vermaarde daden opdragend…