inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 74184):

God is geel

God is geel
Hoorde ik de wind fluisteren
Toen ik door een herfstig bos wandelde
Hij is het elfenbankje die de oude iep langzaam uitholt
Zodat het elk uur een beetje meer sterven mag

De bladeren die van de bomen waaien zijn geel
Nu hij ze weer heeft teruggenomen
Omdat de vermoeide takken ze niet langer meer konden dragen

Hij schijnt met die ene gele zonnestraal
Een kamer van een stil rusthuis binnen
Om zo wat troost te brengen
Aan hen die vermoeid zuchten

Hij woont in de diepste kern van ieder vuur
Waaraan vele generaties zich hebben verwarmd
Vlammen die oplaaien en zo weer kunnen uitdoven
Maar nooit echt zullen verdwijnen
Want God is geel en zal voor altijd blijven...

Schrijver: M. Bos, 14 okt. 2020


Geplaatst in de categorie: filosofie

4,5 met 2 stemmen 26



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:catrinus
Datum:16 okt. 2020
Bericht:Mooi die vrije eigen kijk op God.
Hij zal zich groen ergeren aan hoe wij met zijn prachtige creaties omgaan.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)