inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Zonnestraal

Toen haar eenzame oude dag
Langzaam in tijd wegtikte
Verscheen er voor haar vermoeide voeten
Plotseling een zonnestraal
Een wonder had zij
Al jaren niet meer verwacht
Kleine stofdeeltjes stegen op
Gevangen in de lichtstraal
Zonder precies te weten waarom
Grepen haar verkleumde vingers
Naar het sprankelende licht
Plots voelde zij een warme hand
Die haar koude wegnam
Het was de hand
Van haar jong verloren moeder
Die haar troostend terug naar bed bracht

Schrijver: M. Bos, 26 okt. 2020


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

3,0 met 3 stemmen 37

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
Ralameimaar
Datum:
26 okt. 2020
Mooi beeld! En wat een geluk.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)