45183 resultaten.
het geluid van stilte
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.047 Nu de poorten sluiten
Moeten wij gaan
Er wacht een wereld buiten
Zwevend in je baan
Volgende ronde
Pak het beet
Anders is het zo zonde
Het zand wordt heet
Onder je voeten
Daar begint je reis opnieuw
Je moet het voelen
Zuurstof door je kieuw
Heen
Zoals dit levende
Wezen…
Kerst.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.127 Kerstmisabecedarium .
Koningen komen uit het oosten
Engelen zingen in de nacht
Refreinen nu aaneen geregen
Stil het kind dat is gebracht
Trotse 0uders, blij, volkomen
Mooi klein wonder, reeds bepaald
In de heldere nacht gekomen
Ster van Bethlehem die straalt.
Peterdw.
En hoe ik daar stond, met die jongen die daar op de straat lag…
Tijd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
465 De snelle trein die mij door ‘t leven jaagt
loopt op een vaste tijd vrij van vertraging
met ongekende vaart zonder bevraging
of mij die barre snelheid wel behaagt.
Ik had het jaren lang niet in de gaten
hoe snel de trein me door het leven reed
ik was nog jong en had van tijd geen weet
bemat het leven met de ruimste maten.…
Ondanks al het mooie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
594 Ondanks al het mooie in het leven
wordt alle ellende in de wereld
veroorzaakt door
onwetendheid
onverdraagzaamheid
hebzucht
macht en liefdeloosheid
waar religie, opvoeding
omgeving en
afkomst aan ten
grondslag ligt…
Droesem
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
462 in tijd is er geen leegte
om te vullen; het ene moment
hangt gewoon aan het andere
zo simpel kan het zijn
en met of zonder mij
slingeren de feiten zich
door de geschiedenis
van nuttig naar nietig
zo vertelt mij de bodem
van deze fles…
Vertroebeld
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
516 deze stoel zit aanzienlijk beter
en mijn gezicht hoort hier thuis
er is rook, maar elk vuur wordt geblust
er is niets meer te vinden hier
dan de anonimiteit die ik zoek
geschonken in slecht gespoelde glazen
tussen jou en mij
druppelen de woorden…
Thuisgeroest en vastgevoeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
609 hoor
tussen het fluisteren van glazen
het scheuren van een ziel
onder de ogen van tientallen
gedrogeerde toeschouwers
slaat een wanhopig hart
de tenenkrommende aanblik
van dit ene lege glas getuigt
van het hopeloos thuiskomen
en de conversaties die echoën
tussen uren en hoofden
zijn pantoffels voor de ego
genageld aan het concept…
Goed in grijs
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
490 je druppelt binnen
met in je ogen een belofte
in je haren de jaren die je koestert
en in je handen de warmte die ik zoek
je voeten dragen je nubiele lijf
het wiegt door de ruimte
als een bootje op zee
ik ben niet meer als vroeger, fluister je
ik kus je krullende lippen en zeg
je bent precies goed…
Stemming
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
539 vandaag
onder het sterrenblinken
dacht ik aan een lied
oud en onnozel
met niets om het lijf
hangend aan een gedachte
we zongen en we hoopten
op iets beters dan dit
niemand ziet meer
de kaders van de leegte
van de dagen vol dingen
en het ontbreken van een ziel
onze tijd is loos…
Op ieder potje past een deksel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
783 Een te grote, een te kleine of één die past, het is passen en meten in het leven.
Ooit komen we de juiste tegen.…
cadeau
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
643 Het leven is het mooiste cadeau
maar velen hebben moeite met uitpakken…
Dit is wie ik ben
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
522 Dit is wie ik ben, ik ben ik, Ik ben mezelf,
Ik zeg wat ik denk en ik doe wat ik zeg
Mag je me niet dan heb je pech
Niemand heeft gezegd dat je me leuk moet vinden
Maar geloof me het kan me helemaal niks schelen
Ik maak mijn eigen keuzes in het leven
Ik moet met me zelf leven
Bevalt het je niet blijf dan uit mijn leven
Je kan me niet veranderen…
Klaproos.
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.151 Er bloeit een klaproos tussen de keien
van de oprit. Dit is een dag om te wachten
op wat niet komt : regen van november,
het graf dat openrolt, een oude moeder
die niet voorbijgaat. Wij kijken omhoog,
zien tekeningen in wolken verdwijnen.
Dit is levensecht. We dreigen te geloven
maar er is wat altijd blijft. Onder de grond
kiemt het…
Brief.
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
765 Op de tafel ligt een brief met woorden
in potlood, half opgegeten. Hij was bijna
schoongemaakt : de laatste kruimels op
een hoopje geveegd. In het watermerk
het punt gegrift van grafiet en schilfers
klei. Ze arceerden samen houtskooletsen,
veegden met de bal van hun hand zachter
vlekken. De lijnen in almaar dichter parallel
nu bruusk…
Duizend jaar.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
571 In neon spuiten fonteinen een kunstmatig leven. Kijk,
ze spelen. Een vuurtoren waarschuwt voor het vasteland.
Hij telt de stralen, schikt ze naast elkaar en bouwt een aureool
voor de hemel. Wit licht waarop hij wil schrijven, woorden
die versneeuwen. Het is een waan, misschien een leugen
om bestwil.…
Schrijn.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
662 ’s Morgens vlecht hij de haren voor ze wakker wordt
in rode kroonblaadjes. Hij kan haar beter niet plukken.
Ze verliest haar bloei zo vlug. Wat nog maar pas ontplooit,
verwelkt al na de middag. Ze blijft gebrekkig overleven.
Waar haar zaad de aarde roert, zal het tijdloos rusten.
Ooit komt ze explosief terug op andere grond. ’s Avonds
balsemt…
Water en Bloed
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
501 Leven is als een eeuwige oceaan,
waarnaar water altijd terugkeert.
Bloed, dat terugkeert naar het hart.
Zonder water kan geen vis zwemmen.
Zonder bloed kan geen mens bestaan.
Als kind genoot ik al van fonteinen.
Als oude man besef ik pas waarom.…
Nu
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
460 Mensen we leven
Nu
Sta daar
Maar
Eens bij stil
Begrijp je dan
Nu
Ook wat ik wil…
Het bootje
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
616 Langzaam deinde een bootje,
Deinde een bootje,
Langs het riet.
Verder en verder,
Deinde het bootje,
Terwijl het plek na plek verliet.
Sneller wanneer de wind opstak,
Trager wanneer deze ontbrak,
Dan werd het water reeds weer vlak.
Maar altijd bleef er die deining,
Een deining die nooit verzwakte,
Die het bootje deed dansen,
En de boeg golf…
Het binnenste hart
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
402 reizen naar de uithoeken
waar niemand komt, de kroegen
en kale vlaktes, de weelderige
tuinen met vijvers, de plekken
die je dacht ergens van
te herkennen, je kunt
te laat komen, te vroeg
op de verkeerde plek
of met je neus in de boter
je kunt verbergen, zwijgen
schreeuwen
prachtig zijn
niets meenemen na de dood
je kunt je overgeven aan leven…
Wetenschap
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
505 De wetenschap dat leven kort is benauwd me,
de illusie dat ik onsterfelijk ben is verdwenen.
De zekerheid dat ook ik mijn laatste adem uit zal blazen
is aan de ene kant angst, aan de andere kant opluchting.
Met aan zekerheid grenzende wetenschap heb ik
de langste tijd op aarde nu echt wel gehad!…
Tijd voor genieten
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
600 Tijd voor genieten
Even genoeg van het leed dat ons omringt
mijn hersenen worden stiekem gespoeld
Wat wel en niet gezegd mag worden
Dus ik neem het weer over van mijn brein
er is nog meer te beleven, de mooie kant van het leven
Ik roep ze allemaal bij elkaar
de vriendelijkheid, het plezier, sociaal mag blijven zitten die is nooit weggeweest…
Samenloop
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
435 vroeger, achter ons, of later
in de verte, een spoor in kalk
vingers op beslagen ruiten
ergens in de massa, op zeker
moment in een eindeloze tijd
nog dieper in het binnenste
van het blauwste van de zee
de monding van de rivier of
een wollen streep in kille vlucht
grondkleur in onbedekte termen
een smalle samenhang waar
onze wegen zich…
Leven als God in Frankrijk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
797 Leven als God in Frankrijk
gemakkelijk en onbezorgd leven
dat is nu wel voorbij
velen hebben hun leven gegeven
Hun onbezorgde leven
is wreed verstoord
door een stel gewetenlozen
het is werkelijk ongehoord
Welk recht heb je
om voor een ander te bepalen
hun leven te vernietigen
voor jouw "idealen"
"Idealen" moeten zijn medemenselijkheid…
ja waar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
575 me schaam
en al bijna dood ben
gaat het leven
als een scheermesschelp
dwars door ons heen
een seconde voelen we waar…
Het verborgen kind
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
561 soms huilt er 's nachts
een kind in mij
dat ik tot stilte maan
vertel haar van de dingen
die ook voorbij weer gaan
en over herinneringen
die bij haar zullen blijven
misschien wel
een heel leven
en dat zij leren moet
om ze een plek
te geven…
Onduidig
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
505 hoe verschuivende dromen
-vluchtig als zij zijn-
neigen naar wankelmoed
zonder ooit naam te dragen
een levenstocht om te bewonen
alles vraagt zonder moeten
welke aanvaardt, drijft
in armen van water, op
wolken van wellicht, druppels
in het gezicht, onstervend
in het voorbijgaan
en daarmee intens geweest…
Het geluk van zijn
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
461 de wereld
was volmaakt
toen wij kwamen
het kraambed in
uitstekende staat dat wij
meteen eigenden met namen
trokken ons plan
zetten alle stempels in
een persoonlijk perspectief
maar met warmte
en liefde de omgeving
delen deden we niet
het was ons gebied
met alles hebben en houden
gingen wij een leven opbouwen
niemand leerde…
Het altruïstische zijn
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
464 hoe kon het
zo vreselijk misgaan
met het altruïstische zijn
wij gingen voor hebben
nog meer bezitten
behouden in angst en pijn
dat binnenhalen bleek
een groteske vergissing
het meerdere was valse schijn
allen hadden samen
moeten zijn in delen
niet ik steeds beter dan jij
respect en om elkaar geven
zonder macht en geld
gewoon…
Alle scepsis
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
511 ik heb de ramen
stevig gesloten
wil alleen nog
het geluid van boven in
mijn ontvankelijke geest
alle scepsis
over religieuze zaken
heb ik overboord gezet
het negatief stramien
was al vroeg aangelegd
hebben is voor mij
geen optie meer
wij komen zonder iets
het levenslange vergaren
eindigt zonder het gespaarde
besef eindelijk…