7023 resultaten.
Verloren liefde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
722 De grote zee drijft aan het kleine water
waar het leven zich ontbindt en het lijden
zichtbaar wordt aan de voet van de groene dijk
de dood proeft hier haar vruchten en de mens
bepaalt de smaak, doch bitterheid
is de wond des duivels waar geen stem de
eeuwen kent in gelijkheid van alle rechten
wie draagt mijn hart als het oog verloren
het…
Mijn gouden roos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
775 Mijlen terug
achter vele zomers
golft langs afgelegen weg
over stille meersen
een zachte melodie
In het Huis ten Halve
net op de equinox
speelt de juke-box
wenkend naar de
Indian summer
"Mijn gouden roos september
een laatste zonnezoen-BB"
In klatergoud verloren
ga ik langzaam
de einder
tegemoet…
Stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
984 Dwalend loop ik rond door deze drukte
De zee hoort mij niet meer
Het zand voelt mij niet meer
Ik ben niet meer
Dagelijks kom ik bij je kijken
Vraag me af hoe het met je is
Stilte is jouw naam
F is de mijne
Jij zegt ik ken U niet
Ik zeg ik ken U goed
U bent daar
Waar ik zometeen ook zal zijn…
Malgré tout,
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
804 Het gevecht
tussen
hoofd en hart
zorgt voor
smart
niet gewild
wel noodzakelijk
om niet
als in een
draaikolk
mee te worden
gezogen
naar een niet
bedoelde
diepte
waar liefde
verandert
in
verlies van
het zelf…
De laatste wals
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
654 Hier sluit ik dit hoofdstuk af
een deel van mijn leven
heb ik eraan gewijd
dat wordt nu verleden tijd
het is als de laatste dans op het feest
nog één wals
dan is het genoeg geweest.…
Requiem - Ons Landschap
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
937 Lieve,
Door dit landschap hebben we ons bewogen
van de wortel naar de bloem en weer terug
Hier het vocht in ons gezogen om je te voeden
Onze aarde bezaaid en weer doorploegd
In dit landschap hebben we je laten leven
Van de wijde lucht zo wankel op je beentjes
Reikend naar het voorjaar bloeiend lentegras
Dat voor paarden zwart en wit ontembaar…
Tot ooit
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
957 hoe koud is de leegte
de stilte oorverdovend
het gemis immens
woordloos verbonden
maatjes door dik en dun
tot de tand des tijds
legden wij vele kilometers af
verstrengeld op 'n niveau
vol onbeschrijfbare liefde
tot het moment daar was
het pijnlijkste besluit
ontelbare tranen rolden, en nog
om mijn trouwste maatje
te doen overgaan…
Mijn jas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
533 mijn jas waar ik eens in huisde
is mijn jas niet meer
is mij vreemd
ik gaf 'm aan iemand
van alledag
waar is nu toch mijn jas
het boekje, waar is toch
dat boekje waarin ik alles noteer
al is de pen verdwenen
droogt de inkt langzaam op
zo langs de lijn der vergetelheid
vraag ik me af, wat voor dag 't is vandaag…
toch aanwezig
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
849 wij liepen traag de wereld achterlatend
jouw gebaar latent aanwezig in het samen
zijn van jouw laatste tred, jij als molen
ik als steen, halfzijdig het blik gericht
naar waar het noorden jouw einde kruist
het natte aan onze voeten speelt
met de jonge snuit, harig zoals
ons geweten spelt deze aarde
de waarheid op haar zwarte kraag
wij met…
Het bericht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
608 Het bericht
dat het waar is
het bewijs daar is
dat er nog 'n hartje klopt
het prille begin
Die vreugde
zal ik nimmer vergeten
nu mag de hele wereld 't weten
er groeit 'n kindje
binnenin
Met liefde
heb ik jou gedragen
ook al had ik duizend en één vragen
over hoe het zou zijn
een eigen gezin
Vol spanning
wachtend op jouw…
Vandaag zijn
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
944 Vandaag zijn
de hemelpoorten open
om de ziel te ontvangen
die mij zo lief is
twintig lentes maar
en ik overmand door
een zee van tranen
die ik gaf aan de wind
nu schenk ik je
aan Moeder Aarde
en huis je voor altijd
in mijn hart
mijn kind…
- Vaders groene wijze ogen -
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
757 Ik mis hem al, je goede raad
nog voordat de reis begonnen is
oud ben jij geworden, hoogbejaard
vader met fijne witte haren
jij hebt vast meer levenservaring
interessantere dingen meegemaakt
gedachten, ik zie ze voorbij trekken,
opnieuw speelt de levensmelodie
steeds weer eenzelfde verhaal, blind
lijk een boom, telt enkel zijn herinnering…
- Schemering sterft weifelend -
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
858 horizon verdwijnt
vanzelfsprekend de vanzelfsprekendheid
en in mijn hoofd, als duizend lichtpuntjes
verdeeld.. het zonlicht gereflecteerd
verkruld en lang overleden
druisen 1000 ongestelde vragen
dag vraagt vannacht terug
wat blijkbaar onomkeerbaar verloren is
schemering sterft weifelend,
ver beneden hemelse lichtbakens
ten afscheid…
Ongeloof
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
735 Verstild lag je daar,
Omgeven door veel bloemen.
Vol ongeloof heb ik je aangestaard,
Het was alsof je lachte.
Sereen straalde je de rust uit,
Die ik onmogelijk kon voelen...
Mijn bloemen heb ik bij je neergelegd;
Het was alsof je sliep,
Ik kon het niet bevatten.
Ik wilde je zo graag nog....
Aanraken.....
Maar...jij was het niet,
Die daar…
reizen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
733 het tomeloze water
tilt de jongen op
maakt hem los
van de grond
in de verte ziet hij
zijn slaapkamerraam
in miniatuur
de man kijkt uit
over het rusteloze water
dat hem eens bevrijdde
hij ziet door zijn enige
raam naar de wereld
een zeilboot zo klein
zo ver weg…
onbewogen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
585 de tuin lag bezaaid
met afgevallen bladeren
toen je wegging
je glimlach leek
op een ver landschap
het waaide hard
de takken bewogen niet
ik wist niet wat ik zag…
Verloren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.263 voelde je verlangen
zelfs als je er niet was
hartstochtelijk
Ik las tussen de regels door
als de woorden uit bleven
hoopvol
Ik zag het niet
maar voelde het glazen plafond
keihard
Ik fluisterde tegen de wind in
toen de bladeren vielen
ongrijpbaar
Ik voelde je warmte
en negeerde de aankomende kou
zaligmakend
Ik vermeed het afscheid…
Mijn zusje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
956 En toch, mijn twee goede zorgende zussen
blijft mij het afscheid zwaar
en smeek uw verdriet te blussen.
In de luwte van uw hart, gelukkig vertoef ik daar.
Tuinen van het heden geuren naar oneindige chorussen
één ontmoeten in eeuwige verjaardag met elkaar.…
Waken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
825 Ik wacht op het kaarsje
het kaarsje dat brandt
bescherm het met al ik ben
Even fragiel als het lijntje
waar langs wij wandelen
koester ik de herinneringen
Ik wacht op het kaarsje
tot het niet meer flikkeren zal
en langzaam overgaat in de nacht…
Bevrijding
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.110 Het dorp de rug gekeerd,
niet meer omgekeken
Lots lot voor ogen
Nimmer komt een wending
opgeslorpt in groter gebeuren
waarbij dode bladeren
verzeilen in riolen
Het wordt stil
in de herfst van leven
alleen het hart
heeft nog te lijden
van dit verlaten
stille dorp…
last post
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
3.428 Wanneer ik op de late avond
haar nog eens innig in de armen sluit
fluistert ze hees langs mijn wang:
doen we het nog even, voor je gaat?
Uiteraard blijft dergelijke wens
niet onvervuld. Ze leidt me
naar de sofa, waar ze liggen gaat.
De heupen geheven
schort ze haar rok op
om me de kans te geven
haar kleine slipje uit te doen.
Waarbij ik…
mijn liefste jij bent ...
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.324 hoe kan ik nu blijven dichten
wanneer jouw hart bevroren
mijn stem ontneemt van woorden,
woorden die jou liefhebben
liefste ik spreek niet in het verleden want
onze liefde knarst door tijd en onraad, jij
mijn deelgenoot mijn rots die nu wankel
in zwijgen is gehuld
hoe kan het toch dat de tijdsspanne doordraaft
nu ik als een verdwaalde…
Ook Ik heb Mijn gebruiksaanwijzing
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
3.157 Elke dag bij het verlaten van thuis een ochtendkus
Elke dag voor het slapen gaan een welterustenkus
Veel liefde en genegenheid als extra ingrediënten
Toevoegen naar smaak; karakter en pittigheid
Doch; slechts een keer een afscheidskus tot besluit…
Edoch
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
585 Vandaag is niets anders
dan morgen, of gisteren
edoch toen ademde je nog,...
ik mis je…
het eikenpad
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
738 en wanneer de mensen denken dat het een andere dag is
morgen
in blauwgroene wateren
volgt deze stem
die alleen bij de bomen
is
zo zie je een vrouw
waar het zout uit je keel stroomt
en jij niet mag lopen
met een walvis onder haar buik
en in zijn maag
de rest
van de wereld
een kei verwijderd
roept een meeuw dan wilgentakje aan…
Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
840 Ik zie de wilde vogels huiswaarts keren,
verlangend naar het einde van hun vlucht.
Hun V trekt fier door frisse najaarslucht,
het zachte avondrood op witte veren.
De aardse strijd kan hen niet langer deren;
ze reizen, onverstoorbaar, onbeducht,
hoog boven ieder dorpje, elk gehucht,
om in hun verre haven aan te meren.
En onverwacht ben ik…
De knipoog
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
914 Nog even hou ik je hand vast
het voelt zo klein, zo breekbaar
waar het eerst zo grof, zo krachtig was
is het leven weggegleden
ik zie je ogen niet
je houdt ze dichtgeknepen
zit daar achter nog macht
de controle over het leven
je hebt het nog niet helemaal opgegeven
dan plots een kleine knipoog
een laatste ademstoot
ik zie nog even…
blijf
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.031 m'n hoofd is
ja wat is het
wat is m'n hoofd
vergeet steeds meer
dichtregels die
je nog wel wist
november altijd
is het nu oktober
best lekker weer
op het terras terwijl
de zon zo laag staat
en recht in je ogen schijnt
als een soort waarheid
die je nog even wilt zien
zon blijf ga niet weg
omarm mij met je stralen…
Bloemen voor Fairouz
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.078 Zij die zoveel leven bracht op Internet
is heengegaan zonder ons te verlaten
want wat zij achterlaat is blijvend
gedachten, emoties, verbondenheid
in de hemelse tuin
van mijn onderbewustzijn
bloeien de mooiste bloemen
eeuwig voor Fairouz.…
Winterwind
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
748 De wind, de wind, de rozenwind
brengt me alle geuren, m’n kind
terwijl ik staar naar een verre lucht
denkt heel mijn lijf aan jou en zucht
De wind, de wind, de tegenwind
maakt dat ik je niet meer vind
omdat ik steeds meer wegdrijf
van je onmisbare warme lijf
De wind, de wind, de winterwind
als fenomeen niet erg bemind
schuurt de warmte…