3975 resultaten.
Opstandige golven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
517 ik spiegel me
in water met nog
een kleine rimpeling
het egaal geluk
kwam pas veel later
was in het
diepe gedoken
kwam proestend boven
met schrik en
de kou op mijn huid
leerde na jaren
rustig laveren
tussen opstandige golven
die mij met hun
massa’s bijna bedolven
tot jij verscheen
met ogen en lach
het water bedaarde
mij de spiegel…
Déconfiture
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
477 nog nooit behield het huis
zijn witheid van muren
het glas zijn geveinsde ruiten
noch de eenheid van scherven
er hangt een lucht van
toekomende leegstand
met het breken van de huid
kraken de cellen hun wanden
langs de draden van schimmel
krimpt de resterende adem
die met vertraging verdrinkt
in oliedampende klei
in het aardegrijze…
Tweeling?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
521 Ontwaken in een omarming
die vast is, losser wil,
dan nog inniger wil zijn,
een kronkeling op zachte huid
ons wetend in het juiste nest,
-terwijl alles raadselachtig-
en bij 't ontknopen
ontrolt je grommende geluid.…
Stil
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
603 Er klinkt
geen hamerslag
er klinken
geen machines
Er heerst
geen bedrijvigheid
elke dag
valt stil
De werf
ligt er verlaten
bij
kranen werkeloos
laten hun kop
hangen
onderhuids
het verlangen
weer aan de slag
te gaan
de hamerslag
op de huid
van dure schepen
de maten
aanleiding
de werf te sluiten
Nu ligt het werk
stil…
Heelal
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
673 grote toverbal
daar
waar het stof van de geest
in de sterren overgaat
daar waar het onbekende
deel van het bestaan van de reis van de mens bestaat
daar waar het begin en en einde van het leven
ontstaat
in de kosmos
vanuit het diepe begin
de zin is het
gezoek en het gevecht
erin
het lijden
is de schaduw
die als een donkere jas
over je huid…
Afzien in de Afrikaanse hitte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
836 slechts een gekleurd dundoek verhult
haar lange slanke lijf
zonnestralen dringen door tot op haar huid
blote voeten laten sporen na op het hete zand
een huilend kindje sjokt moeizaam mee aan
haar linkerhand
op haar hoofd balanceert een waterkruik
ze valt me op door haar fraaie ranke figuur
donkerbruine ogen kijken me een secondelang aan…
Duinpan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
567 Er was een duinpan
en wij waren er
er was wind
geluid van golven
wapperend helm,
zand overal was er
ontstaan uit
schelpen, steentjes, korrels mineralen,
miljarden, biljoenen,
er waren wolkjes
en natuurlijk waren er vogels
we dronken zuurstof
er viel zonlicht op onze huid
warmte was er waardoor we naakt
wij de enige mensen.…
boswachters
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 Toen hij dan eindelijk kwam,
september had de zomer net geblust,
werd hij brutaal de aarde op gesmeten
en was hij karig uitgerust
men was zijn tweede huid vergeten.…
Laat het een opluchting zijn ( Voor N )
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
779 toen ik mijn lief jouw licht nog was
jouw houvast in donkere dagen
droeg ik niet meer dan roze huid
en liet de liefde zorgen dragen
zo vaak als wij de maan bedekten
en duisternis ons lijf verborg
verstrengeld tussen wit katoen
was jij alleen mijn grootste zorg
maar nu heb jij een nieuwe muur
waarachter jij verschuilt en klaagt
er is een…
Alerte
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
492 wel JA
prik voor
de zoveelste
keer in
de zwaar
vermagerde huid
voorts een
pijnlijk toeristen
ritje op
zijn/haar getergde
rug vreselijk
roepen wij
dierenvrienden luid
met de
prachtige slurf
onder hevige
dwang spelletjes
verrichten zogenaamd
fotogeniek
olifantenliefhebbers steun
de desbetreffende
bekende stichting
bekijk beelden…
verwondering
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
475 licht wist het donker van mijn wimpers
verzacht de plooien in mijn huid
geeft kracht en inhoud aan de klinkers
in de woorden die ik uit
licht doet op verwondering hopen
hoewel geen klok daarvoor nog luidt
roept speels, warm kleurend mijn ogen open
ik antwoord soezig, 'ik kom eruit'
een blik in de spiegel is voldoende
voordat ik onder de…
Compassie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 Op de huid gezeten.
Het brein werd verweten:
Dat liefde niet bloeide.
Ons hart niet samen groeide.
De wig was de tong,
die ver vooruit sprong.
Als wapen ingezet,
liet de spraak niet onverlet.…
Hun zwepen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
466 ik open deuren
maar wind breekt uit
jaagt schaduwen na
door het gebarsten licht
wankelend scherft
realiteit uit eigen
spiegelbeeld het is
weer mooi geweest
in vervlakking eist
de top beloning
hun zwepen hebben
lang genoeg geslagen
striemen tekenen de huid
als aanklacht in de kleine
letters van het leven
zij zijn volledig uitgebuit…
wat ik niet denken kan
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
487 op een lome
middag bundel ik
mijn trage gedachten
alledaagse
impressies wachtend
op het witte doek
buiten belijning
zonder boodschap in
immer wisselend licht
achter de kleuren
de lege plekken voor
wat ik niet denken kan
het huis mijn tweede
huid dat verdwijnt
zodra ik ontwaken zal
jij mijn betere ik
onvindbaar in een
niet…
op zich
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 ik zoek iets meer
dan die gemoedelijkheid langs mijn huid
van kruin tot kuit strijkt
ook verwachting tussentijds
scherpe tongen, met
een vlammend commentaar
maken slechts onzekerheid waar
ik buig en laat mijn haar
in sluiers naar beneden vallen
gelijk als het gestorven blad
van stille herfstbomen
en het lallen van een dronken tong…
Vogelvrij?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
448 Beken tintelen
bronstige poriën op de huid,
dorstig naar de wortels.
Lente opent zich,
droomgebied ligt stroomopwaarts,
maakt naakt en verlegen.
Uiterste balans,
onbetaalbaar wat je kiest,
taal vervangt het evenwicht
Door gemorst bloed,
rivieren uit hun bedding treden
bloeit op in een woestijn.…
Levensecht genot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
356 Vertraagd trek ik gekke gezichten
tezamen zien ze er normaal uit
Ik spoel mijzelf verder
en weer terug, vergroot me
en bekijk me dicht op de huid:
ik zie er levensecht uit
wat voor hoed ik ook draag
wat mijn wensen daaronder
ook zijn
In het duister tast ik in mij
naar wie ik ben, luisterend
naar mijn lichaam
dat slecht te verstaan…
Mijn lief
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Ik zie het wel
in het isolatieglas
mensen dragen zichzelf
op hun rug
hun hemden zitten strakker
dan hun huid
kalkoenkerels steken hun waaier
trotser dan heer pauw
.....met gebonden handen
.....paraderen ze in de lucht
.....van hun droogwindige darm-
.....bacteriën en ze laten daklozen leven
.....van de natte muntjes
.....uit…
De reistas
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
553 Je huid is nog vuil
van het land en de lucht
en het slepen en sjouwen en zweten
zoveel stickers en labels
van onder tot boven
hebben jou tot een globe gemaakt
drie van de vijf of zes
werelddelen heb je
samen met mij versleten
daar sta je, ik was niet van plan
weg te gaan, ik wilde alleen
de verleiding weerstaan
voor waar aan…
Gegoten in brons
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
458 Gegoten in dons
vingertoppen
vertraagd zichtbaar
bewegende contouren
associaties in het wezen van de huid
in rillingen zonder koorts
diagonalen over de tong
die schrijden over de treden
van de ruggengraat
hoop leidt ons over de levenstrap,
in de lichtheid van de bron,
een geconditioneerde odyssee
door de hersenen van mildheid,…
1,5m aarde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 elkaar
zonder elkaar aan te raken
dat doen we ondergronds
in het luchtige wormenbed
ver van de kwetterende eksters
op onze armen, de pijlen
van de piepende parkieten
met het nieuws van de dag
en de schreeuwende meeuwen
We doen het in het donker
likken aan elkaars sappen
en verstrengelen ons
Mieren dulden we niet
nergens op onze huid…
verboden toegang
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
523 in het onderhuis
stapelt hij het
onuitsprekelijke
onder een stekelige
prikkelbare huid
gepantserd achter
het bureau
vullen lange rijen
fantomen zijn hermetisch
gesloten hoofd
het kind barst van
verlangen papa!…
kleine dingen groot verlangen
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
505 en in het vroege voorjaar
't reikhalzend uitzien naar
het allergroenste groen
samen de voorjaarszon voelen
op de nog zo blanke huid...
zo zou het eigenlijk moeten blijven
het gemis voorgoed daargelaten
dat alles blijft zoals het is
zodat alleen het groot verlangen
kan worden uitgewist…
Gewone mensen
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
421 het was niet
de eerste blik die
overweldigend was
het vonkte meteen
waar geladen deeltjes
mij raakten en
hun energie een
miraculeus zachte
landing maakten
mijn huid veranderde
in een eindeloos
verlangen naar meer
waarbij de
intensiteit warmte
kleurde naar rood
wij zij gaan lopen op
blote voeten in het gras
waarbij wind…
Neuro elektrisch
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
388 ik heb mij
er altijd over
verbaasd dat
als wij samen
lagen in vredig
huidcontact
wij er altijd later
plekjes zagen alsof
er iemand zich
daar had gebrand
bij toeval kwamen
wij daarover te praat
lieten elkaar zien
hoe dat soms gaat
waar huid altijd
in balans is met
externe variabelen
blijken neuro
elektrische contacten
een patroon…
Zichtbaar
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
685 melden
als vermist na mijn vlucht
vandaag of morgen kom ik
getooid in vreemde kleren
terug met brede glimlach
zo mag je me strelen
alsof ik een ander ben
laat dan je handen rusten
op de hoogst bonte kleuren
zodat ik weet: je bent een goed mens
van missen en liefde spreken we later
als mijn ogen en mijn lippen
zonder jouw hemelse huid…
Mijn hart op jouw tong
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
555 Hoe ruik jij, hoe zacht veert
jouw huid, kust jouw mond
mijn hart op jouw tong?
Is er nog vaste grond
waarop ik veilig ben, anders
dan onder jouw voeten?…
Herfstsonate
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
552 Ik zou liefst aan jouw voeten zijn
even streelbaar als je handen
balsemduin en alsemstranden
wingerd van een roosmarijn
Je blik heeft mij getranscendeerd
bedwelmd raak ik en in de ban
van huid en haar word ik als man
gehypnometamorfoseerd
Een herfstsonate in de zon
is jouw geliefde melodie
veelkleurig geurig, tu m'écris
je bent de…
WEDEROPSTANDING
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
517 Wederom met Christus opgestaan
Hebben onbeschrijfelijk geleden
Smekend tot Dezelfde nog gebeden
Mochten daarna onze wegen gaan
Konden onze werelden weer aan
Nieuwe plannen in het heden smeden
Wederom met Christus opgestaan
Hebben onbeschrijfelijk geleden
Werkelijk geblaft tegen de maan
Ons van het verleden losgesneden
Langzaam uit een oude huid…
Verfijnen in contrast
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
397 zacht warm en
roze is de huid
van je gezicht
die zich voegt
naar de vingers
van mijn hand
altijd al een
vruchtbaar
deel van de
speciale
verzorging
van de vrouw
het zijn de lessen
die zij erven
van hun moeders
tekenen met licht
en schaduw
aanzetten met
kleur en
verfijnen in
contrast dus
zoeken naar
karakter dat
in schoonheid…