3375 resultaten.
rolkei
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
506 een rolkei in een kuil
traagzaam gepolijst wordt
door de tijdloze rivier
verweerd door winterse vrieskou
geblakerd door zomerzon
seizoen na seizoen na seizoen
tot ooit misschien een spelend kind
me uit de bedding raapt
en hard tegen een rots keilt
zodat ik barst tot schilfers
die kantelend verdwijnen in de stroom
en ooit misschien tot zand…
Duinen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
826 Haar billen als duinen
Opgetrokken uit blank zand
Gestreeld door zijn hand
Waardoor hij mag struinen
Waarheen de heuvel leidt
Volledig in perfecte harmonie
Met haar heuvelige evenknie
Door deze tweeling verleid
Handen als golven hoog
De duinen intens overspoelend
Elke zandkorrel liefkozend voelend
Slechts duintoppen nog droog
Aangetrokken…
De golfslag sterft
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
582 Het is wanneer ik op het strand loop
- daar waar zand en water elkaar raken =
en de golfslag rond mijn voeten sterft
dat ik nadenkend kijk naar waar ik sta
de grond die mij eerst stevig droeg
lijkt verdronken te verspoelen en
aan draagkracht te verliezen
onder mijn aarzelende stap
maar dan zie ik de lijnen
voor me…leidend naar de einder…
Verdronken in later
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
514 De onschuld van het
Spelende kind dat
Geniet van zand en water,
Zon en buitenlucht,
Wordt bij het groter worden
Vervangen door de ernst
Van dit leven: zorgen voor
Later, alles op zij voor later,
Voor de toekomst die er
Hoe dan ook geslaagd uit
Moet zien - met het oude lijf
En de oud geworden geest
Als levend bewijs dat later…
Terug naar Texel
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
741 Die zomer lang, een nest gebouwd
in zand waar meeuwen om ons lachten.
Zij wisten wel van waterkrachten.
Het kerend tij was hen vertrouwd.
Soms denk ik aan die laatste dag
toen woorden dropen van de regen
en liefde stierf bij donderslag.
Hoe schielijk werd de wilde zee
teruggetrokken en verlegen.
Zij ebde weg van lieverlee.…
De hemel te zien
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
525 het guurt
de bomen in
het vlakke land
zijn mijlenver weg
ze lijken
te verdrinken
in de regens aan
een grijze horizon
ik dwaal
steeds verder
de leegte in die mij
bang en angstig maakt
panisch hol ik
langs het pad
dat buigt en oplost
na een flauwe bocht
tot ik struikel
val in grint en gras
voel het met mijn handen
zand tussen…
Uit dezelfde bron
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
546 hij is mijn vriend
of toch niet
onze dialoog put
uit dezelfde bron
welt op en verloopt
verdroogt stroomafwaarts
of bevriest in beweging
ik wil zon
zand zee en golven
de onder bloemen bedolven
ogen en lach van een vrouw
hij zonden en berouw
twijfels en lijden
zekerheid in vaste tijden
ik licht op
hij weerkaatst
spiegelt genadeloos…
Een boulevardje aan zee
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
523 de zon in je ogen
wind door je haar
toevalligerwijs keken
wij gelijk naar elkaar
nog was liefde
niet in zicht maar
je hand streek per
ongeluk langs mijn gezicht
we droomden de avond
op een boulevardje aan zee
flaneerden langs ruiten
de maan namen we mee
alleen wij twee
op het warme zand
speels zongen golven
hun komen aan land…
Lucht is goud vandaag
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
657 zacht kleurt zon
met leven uit de bron
mijn nog lichte huid
gewoon een plaatsje
op het strand met zee
en golven bij de hand
geen overlast
van een druk terras
maar stilte puur natuur
vanzelfsprekend
wel een schermpje
de wind is nog wat guur
de scene inviteert
tot spelen van het
schelp en waterspel
de stroming snel
het zand…
Die kleine intieme oase
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
461 wij speelden met woorden
schreven ze in het zand
omdat niemand ze hoorden
zo schiepen wij onze band
maar het strand
was helaas al geschapen
liet zich slechts raken door
water in zijn eeuwig corvee
golven wisten de tekens
overspoelden ze een voor een
in een dierbaar herinneren
aan ons eindeloos dagje zee
later zijn wij terug gegaan…
Verloren dagen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
521 daar staat ze, gebogen als altijd
in haar blauwgeruite schort
en veegt met blote handen
zwarte aarde in de hoop dat
groen opnieuw geboren wordt
ze ziet niet om, graaft dieper
trekt brede voren in het land
plant haar voeten tussen de regels
en poot piepers in het rulle zand
kijk, ik heb ze allemaal op een rijtje
het is de wereld, de wereld…
Een tijdloze kust
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
448 ik hoor de
vroege vogels weer
schrijf letters neer in
een sprankelend verband
was gestrand
op een tijdloze kust die
de altijd rollende golven
met eeuwigheid sust
diep verankerd
in het zuigend zand van
licht autistische gewoontes
bij een perspectiefloos land
hun gezang
doorbreekt het treurend
afzien op de dagen die
veel lasten…
De hemel is van klei
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
488 je beschermer
synthese van zovele gezichten
tot het blad zich keert, maakt
het je slachtoffer en betaalt
werd met vernietiging terug tot
voor wat je schatplichtig was
het was die tijd die vrede wilde
maar niet kreeg, het huis de
luiken sloot, het zonlicht zweeg,
je dacht het aardse licht te vinden uit de
hitte van een tsunami van zand…
Een grijze dag
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
883 hebt het niet gehaald
Met lood in mijn schoenen
Voorop lopend in de kleine stoet treurende mensen
Zonneschijn en vrolijk fluitende vogels
Vergezelde jou in je laatste reis
Mijn voeten wilden niet meer verder
Maar ik kon je nog niet alleen laten
We bereikten jou bestemming
Langzaam werd je daar neer gelegd
Mijn hand vol met liefdevol zand…
Ons profiel?
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
471 raken, het
heeft zijn eigen waarheidszin geslagen
tot de dood ons de handen raakt
in schoonheid door de vingers glijdt,
geef het zelf maar een bijzondere naam
het loopt uit het kristal van iedere maan
al is die verduisterd, het fluistert
op iedere geboortekaart al wordt die
niet geschreven, het staart
je aan in de laatste korrel zand…
Worsteling
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
526 Zo ploeg je voort in wind en regen
door restanten van oude wervelstormen
die zich willen laten horen en voelen
zuigende modder waar doorheen je worstelt
het vertraagt en houdt je steeds weer vast
immer bang voor scherpe punten en de pijn
die je met kwetsbare blote voeten riskeert
zacht zand op een makkelijk pad
onder een verwarmende zon…
Het zout der aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
561 ik rook ziltige lucht
proefde het zout der aarde
zag in de duinen
wat verlaten eieren
van vogels op de vlucht
zand knarste
in losse gedachten die
zich niet lieten ordenen
tot een vriendelijk geheel
alles werd me te veel
maar zee spoelde
de bitterheid weg
door monologen
van talloze golven
kwam ik langzaam tot rust
heb het strand…
Lief zeegezicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
452 mocht ik met woorden
alles tegen je zeggen zonder
dat jij iets kon weerleggen
het was mijn monoloog
in moeilijke tijden
ook al bulderden je golven
ik liet me door jouw rust leiden
jij wist feilloos
mijn stemming te kleuren
met vrienden als wind en de zon
jij was er toen al het leven begon
ik dank je
met handenvol schelpen
en zand…
Het tweede spoor
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
492 heb geluk gevonden
zomaar op het strand
stond in zand geschreven
niet door een mensenhand
ik kon de tekens
nauwelijks ontcijferen
het voelde tegendraads
begon aan mezelf te twijfelen
tot ik het tweede
spoor ontdekte
uit de glooiing in de verte
holde leven naderbij
in achteruit bewegen
stond de ontmoetingsplaats
heel duidelijk beschreven…
Dromenland
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
683 Mijn open jas
hield ik stevig vast
alsof ik een vlieger was
De wind nam mij mee
Naar alle windstreken
En ten slotte naar de zee
Ik eindigde op het strand
Voelde het zachte, mulle zand
Kreeg een knipoog van de zon
Die net aan haar ondergang begon
Zag de lucht die nog even wilde stralen
Eindelijk kon ik weer ademhalen
Bleef even…
Een duinpan
gedicht
3.4 met 7 stemmen
4.798 Daar werden wij wakker, wreven
het zand uit de ogen, zagen
een vogel hoog boven ons bidden,
wisten ons prooi van wat dwingt.
In de verte morde de donder.
Een komen en gaan van krijsende
meeuwen. Een hond sloeg aan. De
auto's op de snelweg raasden.
Niets werd gestild.
En door de regen terug naar
huis. Verdreven.…
Er kruipen wormen door dit brein
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
531 Ik loop hier zielsalleen
op dit kale heideveld
dat door de vorst is aangevreten,
misschien is het goed hier
voor mezelf een gat te graven
in dit witte zand voordat ik
onvermijdelijk van de wereld rol.…
Tuin
gedicht
4.0 met 4 stemmen
3.097 duizend rulle aardekorrels
moeten wijken, zand rolt weg
't jonge goed dringt
woest omhoog
met gebalde vuistjes.
mensen willen niet of durven
nauwelijks iets aan.
in mijn tuin gaat alles anders,
plant en bladknop
kruid en zaadjes
zijn gewetenloos
spontaan.
-------------------------
Uit: 'Mijn duizenbladig boek", 2005.…
Want hij is de man van de zee die woont onder zijn huid
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
602 bergen zijn mooi zegt hij
en bossen en dalen
en vreemde landen
met woestijnen van droogte
maar niets kan het halen
zegt hij, bij de zee
zij is woest en wild
vurig en ontvankelijk
en vooral altijd anders
hij is de man van de zee
die woont onder zijn huid
zelfs wanneer hij over het mulle zand
tegen een schrale wind opklimt
staat hij…
Zijn mooiste rafels
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
484 ik heb garen
gesponnen uit
de tijd dat onze
geschiedenis is begonnen
nog niet van
de wollige periode maar
te midden van rots en zand
beelden gemaakt met de hand
in de geel bruine
kleur van hitte en woestijn
met duizenden slaven die
stierven door ontbering en pijn
het markante gebeuren
in patroon en structuur
kon ik later pas weven…
daar staat zij dan
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
736 daar staat zij dan
wijd gespreid in t mulle zand
armen trekken lichaam open
laat zij haar fantomen razen
alle gekte en het dazen
en de storm jaagt over zee
met ‘t snerpend krijsen mee
waar haar mond op stukgelopen
wat haar hart woest wilde slopen
jaagt zij met de noordenwind
zij is de vrouw - zij is het kind
dat stormen tegenspreken…
Als in deja-vu
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
502 ik zag
grijze wolken
roodstrepen door
ondergaande zon
lachte
naar de golven
zij krulden licht
vonden mij niet dom
ik speelde
zomaar op het strand
als volwassene met
water en rul zand
joeg wat schelpen
door de zilte wind
met handen in
gebaren van een kind
uren heb ik
mij vermaakt
tijd heeft me voor
dit even niet geraakt…
Als excuus
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
518 de speelse wind
danst en glinstert
in het stof dat
hij doet opwaaien
het is mijn vrind
vaak botsen wij op
strand en boulevard
hij jaagt scherp zand
met hagel en regen
door mijn haar
maar als wij lopen
langs de vloed
is hij het steuntje
in de rug dat doet
mij oneindig goed
soms schiet hij
uit zijn slof
orkaant kusten
drijft…
Rood en geel saharazand
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
639 de hype
was rood en geel
sahara zand
de stal als
plaats voor mens
en dier om te schuilen
stilte om even
in jezelf te huilen
om al het dagelijks leed
nog was er
geen raid van bommen
alleen het grommen van kamelen
de heldere ster
was uit de lucht geschoten
koningen van hun troon gestoten
er komt geen kind
dat vrede brengt maar…
Een moeder huilt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
583 Een moeder bleek
zij huilt een beek
die striemend stroomt
naar het zuinige licht
kronkelend en droomt
haar gevoel eindigt
in oneindigheid
van oceanen
van in lange tijd
verzamelde tranen
zon en zee en zand
begrenzen de wereld
iedereen een kant
grenzen van de wereld
huilend leegt haar hart
Ideologie vervormt
denken en verstart…