5925 resultaten.
Merel
gedicht
3.3 met 3 stemmen
4.003 op een dag zo licht en zo hoog
aan de hemel dat je denkt, er is
geen reden om binnen te blijven
en te gaan twijfelen, tekent
met een droge tik van de tijd
een ster in het venster de
helderst denkbare nacht
en een merel in het gras
een vogel voor de kat
plots zit er een barst in ons
geheugenverlies, het huis waarin
wij verloren gewoond waren…
WOORDJES LEREN
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.183 Jongens, heb je verdriet,
sprak toen de leraar Grieks
dan moet je woordjes leren, woordjes
leren. Hij knikte energiek
zodat er as viel op zijn vest,
maar dat was toch al vies.
Wij lachten half vertederd,
half meewarig, want tragiek
daar wist je alles van en hij,
heel oud, haast vijftig, niets.
En dat het overging als je maar
woordjes…
Ode aan de Leegte I - Visioen in kristal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
488 In lang vergeten kamer wacht
een sombere eikenhouten kast
heur arabesken nervenpracht
door diepe tijd onaangetast
Verborgen glazen ingewanden
roemers, kruiken van kristal
die in vergetelheid belandden
en allen zwemen naar verval
Kelken eeuwenlang gevuld
met sanguinolente wijnen
thans in dwarrelend stof gehuld
aldus gedoemd om te verkwijnen…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
Ode aan de Leegte III - Het Ondode Land
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
641 De holle zolen van mijn voeten
tegelen ‘t onbetreden pad.
Aan het einde van de route
wacht het gapend, zwarte gat,
Knaagt des werelds karkas kaal,
ontbindt de Aarde in atomen:
verwaait het stof, primordiaal
tot afgestorven sterrenstromen
Als doler over ’t dode zand,
voorbij de weg geslonken tijd.
Doelloos dwalend over ‘t strand
langs…
De ruïnes van Arcadië
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
533 Weemoedig volgt een oude man
de opbouw van het schaduwspel.
‘t Herscheppen van verloren dagen;
In de mist ontwaart hij ’t meisje
- de dochters van Arcadië zijn
boven Lethes stroom verheven -
Ze was zijn eerste ware liefde
thans verrezen uit ’t verleden.
In gratie – weergekeerde geest
Zij waart in ’t rond – in waardigheid,
haar rechte, translucente…
Vergane vriendschappen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
770 Ze falen als vrienden en broeders
als verwanten en hoeders
wiens bier-bevloeide lippen
klatergouden woorden baren
hun herhaalde eden van trouw
blijken lichtzinnig gezworen
de holle wind verklankt
En ja, ik begrijp hen wel
soms ben ik de woeste zee
en tracht ik te tonen
wat in mijn inktzwarte diepten huist
wat gezonken en gebroken…
De bibliothecaresse
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
792 I.
Een trireem bezeilt de Middelandse zee
en banjert over blauw-azuren baren.
Er vliegt een meeuw op hoge winden mee,
een zachter briesje streelt Hypatia’s haren.
Zephyrus schenkt haar z’n gunstige zegen;
hij keurt d’r zoektocht naar de waarheid goed.
Krijsend spreekt een albatros hem tegen
en waarschuwt haar voor nakende tegenspoed.…
Lofzang op Het Leven I - Het Ontwaken
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
649 Na de twaalfde zomerwende
voleindigde mijn welpentijd
en overheerste ’t onbekende;
‘k begon de reis oningewijd
Een gulle gift van oude gronden,
door de Tijdstroom zelf gevoed.
Rede en waanzin zijn verbonden
in Darckheims ambrozijne bloed.
Van oudsher woedt de Meersenwind,
die aangevuurd werd door mijn geest
en nimfenvrouwen heeft bemind…
Lofzang op Het Leven II - Openbaring
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
631 Herinnering geschilderd door een meester;
impressies van de broeierig, rode dagen
waarin het vreemde, amarante vuur
mij zinnen streelt, me onderhuids beroert.
Haar wonderlijke schoonheid lijkt omgeven
door een indolente dorpsidylle.
Zij accumuleert de werkelijkheid en
buigt daarbij de tijd en ruimte om.
Gehuld in dit gehucht van alledag…
Ode an de Leegte IV - Epiloog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 ’t Verlaten en vervallen vacuüm cumuleert
een maalstroom van atomen, tollend zonder tal.
O, de profundis, waar het stof zich hergroepeert
in glorierijke weergeboorte van ’t heelal.
Het afval stroomt doorheen de hel van ’t universum,
waar tot op heden oude Chaos werd beleden.
Na reconstructie van het ruimte-tijd-continuum;
het losse stof tot…
Lofzang op het Leven III - Niet langer van de Oude Wereld
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
623 Daar werden wij mystieke minnaars;
ginds in 't hart van Wasias boomgaard.
Onder loverrijk gewelf-
't met ooft getooide bladerdak,
dwaalden wij langs collonades-
schorsbehangen zuilengangen.
Dronken wij scharlaken wijnen,
proefden van 't gevallen fruit.
Het geestbedwelmend zoet parfum,
verstrooide onze naakte huid.
Daarginds in 't hart van…
Danser in Elysion
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
662 Mijn zus beitelde haar afscheidswoorden
diep in mijn hart, in het eelt op mijn ziel
was vrij toen ze in vergetelheid viel
zoekend naar het licht dat elders gloorde
Zag haar weer in droom - vanop 'n grazig strand
haar drijvende graf deinde zachtjes mee
op Darckheims groen-golvende meersenzee
'n wijze wind blies d'r naar de overkant
Want…
De Prostaat
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
897 P.S.A
Grauw is de neergelaten sluier
Welke gelijk een spinrag verstikkend omhult
Meedogenloos is het doende de geest te vermoorden
Aangegeven in het koele wit met onderbouwde woorden
Vier Jaren van onzekerheid waarin men stilaan hoopt
Overgegeven in blind vertrouwen waartoe men noopt
Dan vanuit krochten van het orgaan wreekt het ongerief…
De Schutsluis
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.809 De tjalken schieten aan tussen de strakke dijken
en vullen 't glad kanaal met driftig schuimgedruis,
totdat zij met een vaart hun lange zeilen strijken
en glijdend binnengaan in 't veilig vak der sluis.
Daar dringen zij dooreen: de harde boorden kraken,
zodra een druk rumoer zich opzet in de lucht,
totdat de wachters weer de poorten…
Eigen wijze
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.577 op eigen wijze
deelt het kustlicht de nacht in
zolang het opvalt
bij opkomend tij
werden tekens uitgewist
indrukken bleven
de vuurtoren schetst
arabesken op de muur
maar is zo haastig
--------------------------
Leporello van Gerrit Westerveld…
HIJ HAD GEEN TALENT
gedicht
3.8 met 4 stemmen
7.000 Hij had geen talent voor tragiek,
verdonkeremaande rampspoed
bij het leven, meanderde
door een landschap tot aan
een toevallige stad
waar hij plotseling zag:
hier kom ik vandaan.
Af en toe viel hem in
dat hij misschien wel bestond.
Ook zag hij een vrouw
van wie het bestaan
met geen pen
te ontkennen.
Ze paarden en hadden geluk.
Toen…
Bedroefd
gedicht
3.2 met 4 stemmen
8.026 Mijn geest leeft met de handen boven water
die zoeken omderwille van het licht
dat aan zijn hoofd onthouden wordt.
Soms duikt hij even op, kijkt naar zijn handen
en glimlacht om die bezigheid;
dan zuigt de klei over zijn kruintje dicht.
------------------------------------------
uit: 'Overkomst dringend gewenst', 2012.…
De kunst
gedicht
2.0 met 1 stemmen
3.726 In die tijd trokken amateurs
met zwarte kastjes er op uit
om in een poortdoorgang
het tegenlicht te vangen
dat door de lindeblaadjes scheen.
Of ze betraden gretig het park
op de dag van de eerste sneeuw.
Vanaf meegenomen keukentrapjes
legden zij vast hoe ijzel of rijp
van takjes toverstokjes maakte.
Ook ik verbalisant betrapte
dat voortvluchtig…
VERANTWOORDING
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.211 Gehouden tot schriftuur,
verbannen als het ware
naar ver het eiland taal,
ik schrijf van uur tot uur
inslag en wedervaren,
waarneming die ik maal
tot denkbeeld en gedicht,
mij dwingend te verklaren
bij wijze van verhaal
aandrift en overzicht.
Schrijven is openbaren…
Dat ik van binnen brand, ik ben de eerste niet
poëzie
4.3 met 3 stemmen
3.097 Non sum qualis eram bonae sub regno Cynarae
Horatius
I
Dat ik van binnen brand, ik ben de eerste niet;
dat mij dit vuur verslindt, de laatste zal 'k niet zijn;
dat mij de slaap niet vindt voordat door het gordijn
de grauwe ochtend sluipt - 't is duizendmaal geschied.
Dat ik tot andren ga, dat alles is om niet;
dat ik vergeten…
Voor de kade
gedicht
4.4 met 5 stemmen
3.726 Voor de kade wisselt een wolk meeuwen
als strooibiljetten op een sterke wind
van aanblik als 't verloop van eeuwen.
Het is windstil. De wind is een klein kind
dat met geluidjes brood staat uit te strooien.
Zijn tijd aan denken of aan doen vergooien
verschilt niet veel, 't is stenen toch voor brood.
Word liever kind: twee beentjes en wat…
Het wachten valt pijnelijk.
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.323 Vervager der dagen, zo stadig in 't jagen,
Hoe vliegt gij, hoe vliegt gij zo trage?
Nooit susten u 't rusten, of zoude 't u lusten
Een minnaar, een minnaar te plagen!
Wanneer ik verlange, dan tracht gij uw gangen,
Dat valt mij, dat valt mij zo bange;
Ik achte, te smachten, dit beiden, dit wachten,
Dat maakt mij, dat smaakt mij zo wrange…
In de beperking
gedicht
4.0 met 10 stemmen
11.292 Er was 's nachts iets in mijn luier beland.
't Moest nu nog heel vroeg in de morgen zijn.
'k Kon niet meer slapen; maar 'k was nog te klein
om over 't hekje van mijn ledikant
te klimmen. - Buiten, in de zonneschijn,
hield een merel boven op een gootrand
zijn mededingers zingend op afstand;
er waren grenzen aan zijn broedterrein.
'k…
Niet god
gedicht
3.2 met 6 stemmen
5.906 Niet god
is god
maar ik
ben god.
ik ben
de schepper
van god.
Ik
heb hem gemaakt
van wat ik ben.
Ik heb hem
gemaakt van mijn taal
toen ik taal werd.
Hij is
het weten van mij.
Zo is god
van mij.…
Op de oceaan.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.080 De zee jacht òp een heir van vlugge kuiven,
Waar zilte zoomen van smaragd in schijnen;
Zij rimplen, rijzen, wentlen en verdwijnen,
In wisslend spel van schittren en verstuiven -
En in de branding van dat stage schuiven,
Laat golf na golf haar donkre diepte deinen, -
Tot indigo en brons in grijs verdwijnen,
Om zilvren kuiven weer omhoog…
Doorreis
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.248 God heeft ons spelende beschreven,
als kindren hulploos gaan wij heen.
Geen heul is ons in 't lest gebleven,
zijn diepe vaderlach alleen.
O bloed, bestijg de broze zomen
van dit gevonnist, schuldig lijf:
gij hebt een koninkrijk ontnomen
en gij alleen rekt ons verblijf.
Maar hoor, wanneer de blauwe velden
der nacht begroeid van…
Ik denk aan U
gedicht
3.6 met 16 stemmen
14.441 Gij mergelende dronkaards
wáárheen voert uw weg?
Uw huid bespant uw jukbeen
elke dag weer strakker.
'k Las wél dat Bacchus was
een joviale knaap
belust op dans en zang,
maar toch geen wreed tiran, een makker,
en geen kwelgeest.
Ik denk aan U
o mergelende dronkaards
die uw lach te vroeg verleerd hebt
en wier vlees, door…
Opstel
gedicht
2.5 met 8 stemmen
9.740 Ik zou U een wijze raad geven over de liefde,
lezer,
en een betere inlichting over dat waarvan
wij zoveel verwachten,
als ik er zelf meer van wist
Liefde is kussen geven
en kussen krijgen
Maar als het niet gelukkig maakt,
dan is het vergeefse moeite
En liefde voor geld
vlot moeizaam
Moeizaam komen sommigen aan hun eind…
Waar was het ook weer...?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
577 Ik heb u eens ontmoet, een lang vervlogen dag
t is jaren her, de plaats ben ik vergeten
t was eerst en enig keer dat ik u zag
U was bekend, ik had het moeten weten
U las wat voor, het waren vast sonnetten
De verzen zaten strak gebeeldhouwd in t corset
Van rijm en ritme volgens oude wetten
Maar ach een kniesoor, die daar nu nog steeds op let…