Alle inzendingen over jan

5925 resultaten.

Sorteren op:

Merel

gedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 4.003
op een dag zo licht en zo hoog aan de hemel dat je denkt, er is geen reden om binnen te blijven en te gaan twijfelen, tekent met een droge tik van de tijd een ster in het venster de helderst denkbare nacht en een merel in het gras een vogel voor de kat plots zit er een barst in ons geheugenverlies, het huis waarin wij verloren gewoond waren…

WOORDJES LEREN

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.183
Jongens, heb je verdriet, sprak toen de leraar Grieks dan moet je woordjes leren, woordjes leren. Hij knikte energiek zodat er as viel op zijn vest, maar dat was toch al vies. Wij lachten half vertederd, half meewarig, want tragiek daar wist je alles van en hij, heel oud, haast vijftig, niets. En dat het overging als je maar woordjes…

Ode aan de Leegte I - Visioen in kristal

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 488
In lang vergeten kamer wacht een sombere eikenhouten kast heur arabesken nervenpracht door diepe tijd onaangetast Verborgen glazen ingewanden roemers, kruiken van kristal die in vergetelheid belandden en allen zwemen naar verval Kelken eeuwenlang gevuld met sanguinolente wijnen thans in dwarrelend stof gehuld aldus gedoemd om te verkwijnen…

Ode aan de Leegte II - Kosmos

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 653
De zon begeleidt en dirigeert planeten en myriade manen ten dronken dans in cirkelbanen het multiversum musiceert In mechanische melancholie baadt de ster die verder kwijnt haar helderheid - tot ze verdwijnt vervalt in vale apathie De celestiale schemering een schaduw sluiert Edens Hof de grote Godendeemstering herleidt 't heelal tot…

Ode aan de Leegte III - Het Ondode Land

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 641
De holle zolen van mijn voeten tegelen ‘t onbetreden pad. Aan het einde van de route wacht het gapend, zwarte gat, Knaagt des werelds karkas kaal, ontbindt de Aarde in atomen: verwaait het stof, primordiaal tot afgestorven sterrenstromen Als doler over ’t dode zand, voorbij de weg geslonken tijd. Doelloos dwalend over ‘t strand langs…

De ruïnes van Arcadië

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 533
Weemoedig volgt een oude man de opbouw van het schaduwspel. ‘t Herscheppen van verloren dagen; In de mist ontwaart hij ’t meisje - de dochters van Arcadië zijn boven Lethes stroom verheven - Ze was zijn eerste ware liefde thans verrezen uit ’t verleden. In gratie – weergekeerde geest Zij waart in ’t rond – in waardigheid, haar rechte, translucente…

Vergane vriendschappen

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 770
Ze falen als vrienden en broeders als verwanten en hoeders wiens bier-bevloeide lippen klatergouden woorden baren hun herhaalde eden van trouw blijken lichtzinnig gezworen de holle wind verklankt En ja, ik begrijp hen wel soms ben ik de woeste zee en tracht ik te tonen wat in mijn inktzwarte diepten huist wat gezonken en gebroken…

De bibliothecaresse

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 792
I. Een trireem bezeilt de Middelandse zee en banjert over blauw-azuren baren. Er vliegt een meeuw op hoge winden mee, een zachter briesje streelt Hypatia’s haren. Zephyrus schenkt haar z’n gunstige zegen; hij keurt d’r zoektocht naar de waarheid goed. Krijsend spreekt een albatros hem tegen en waarschuwt haar voor nakende tegenspoed.…

Lofzang op Het Leven I - Het Ontwaken

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 649
Na de twaalfde zomerwende voleindigde mijn welpentijd en overheerste ’t onbekende; ‘k begon de reis oningewijd Een gulle gift van oude gronden, door de Tijdstroom zelf gevoed. Rede en waanzin zijn verbonden in Darckheims ambrozijne bloed. Van oudsher woedt de Meersenwind, die aangevuurd werd door mijn geest en nimfenvrouwen heeft bemind…

Lofzang op Het Leven II - Openbaring

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 631
Herinnering geschilderd door een meester; impressies van de broeierig, rode dagen waarin het vreemde, amarante vuur mij zinnen streelt, me onderhuids beroert. Haar wonderlijke schoonheid lijkt omgeven door een indolente dorpsidylle. Zij accumuleert de werkelijkheid en buigt daarbij de tijd en ruimte om. Gehuld in dit gehucht van alledag…

Ode an de Leegte IV - Epiloog

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 470
’t Verlaten en vervallen vacuüm cumuleert een maalstroom van atomen, tollend zonder tal. O, de profundis, waar het stof zich hergroepeert in glorierijke weergeboorte van ’t heelal. Het afval stroomt doorheen de hel van ’t universum, waar tot op heden oude Chaos werd beleden. Na reconstructie van het ruimte-tijd-continuum; het losse stof tot…

Lofzang op het Leven III - Niet langer van de Oude Wereld

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 623
Daar werden wij mystieke minnaars; ginds in 't hart van Wasias boomgaard. Onder loverrijk gewelf- 't met ooft getooide bladerdak, dwaalden wij langs collonades- schorsbehangen zuilengangen. Dronken wij scharlaken wijnen, proefden van 't gevallen fruit. Het geestbedwelmend zoet parfum, verstrooide onze naakte huid. Daarginds in 't hart van…

Danser in Elysion

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 662
Mijn zus beitelde haar afscheidswoorden diep in mijn hart, in het eelt op mijn ziel was vrij toen ze in vergetelheid viel zoekend naar het licht dat elders gloorde Zag haar weer in droom - vanop 'n grazig strand haar drijvende graf deinde zachtjes mee op Darckheims groen-golvende meersenzee 'n wijze wind blies d'r naar de overkant Want…

De Prostaat

hartenkreet
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 897
P.S.A Grauw is de neergelaten sluier Welke gelijk een spinrag verstikkend omhult Meedogenloos is het doende de geest te vermoorden Aangegeven in het koele wit met onderbouwde woorden Vier Jaren van onzekerheid waarin men stilaan hoopt Overgegeven in blind vertrouwen waartoe men noopt Dan vanuit krochten van het orgaan wreekt het ongerief…

De Schutsluis

poëzie
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.809
De tjalken schieten aan tussen de strakke dijken en vullen 't glad kanaal met driftig schuimgedruis, totdat zij met een vaart hun lange zeilen strijken en glijdend binnengaan in 't veilig vak der sluis. Daar dringen zij dooreen: de harde boorden kraken, zodra een druk rumoer zich opzet in de lucht, totdat de wachters weer de poorten…

Eigen wijze

gedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 3.577
op eigen wijze deelt het kustlicht de nacht in zolang het opvalt bij opkomend tij werden tekens uitgewist indrukken bleven de vuurtoren schetst arabesken op de muur maar is zo haastig -------------------------- Leporello van Gerrit Westerveld…

HIJ HAD GEEN TALENT

gedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 7.000
Hij had geen talent voor tragiek, verdonkeremaande rampspoed bij het leven, meanderde door een landschap tot aan een toevallige stad waar hij plotseling zag: hier kom ik vandaan. Af en toe viel hem in dat hij misschien wel bestond. Ook zag hij een vrouw van wie het bestaan met geen pen te ontkennen. Ze paarden en hadden geluk. Toen…

Bedroefd

gedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 8.026
Mijn geest leeft met de handen boven water die zoeken omderwille van het licht dat aan zijn hoofd onthouden wordt. Soms duikt hij even op, kijkt naar zijn handen en glimlacht om die bezigheid; dan zuigt de klei over zijn kruintje dicht. ------------------------------------------ uit: 'Overkomst dringend gewenst', 2012.…
Jan Emmens9 oktober 2015Lees meer >

De kunst

gedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.726
In die tijd trokken amateurs met zwarte kastjes er op uit om in een poortdoorgang het tegenlicht te vangen dat door de lindeblaadjes scheen. Of ze betraden gretig het park op de dag van de eerste sneeuw. Vanaf meegenomen keukentrapjes legden zij vast hoe ijzel of rijp van takjes toverstokjes maakte. Ook ik verbalisant betrapte dat voortvluchtig…

VERANTWOORDING

gedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.211
Gehouden tot schriftuur, verbannen als het ware naar ver het eiland taal, ik schrijf van uur tot uur inslag en wedervaren, waarneming die ik maal tot denkbeeld en gedicht, mij dwingend te verklaren bij wijze van verhaal aandrift en overzicht. Schrijven is openbaren…
Jan Veulemans15 november 2026🎙️ Gesproken woordLees meer >

Dat ik van binnen brand, ik ben de eerste niet

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 3.097
Non sum qualis eram bonae sub regno Cynarae Horatius I Dat ik van binnen brand, ik ben de eerste niet; dat mij dit vuur verslindt, de laatste zal 'k niet zijn; dat mij de slaap niet vindt voordat door het gordijn de grauwe ochtend sluipt - 't is duizendmaal geschied. Dat ik tot andren ga, dat alles is om niet; dat ik vergeten…
Jan Campert18 december 2015Lees meer >

Voor de kade

gedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 3.726
Voor de kade wisselt een wolk meeuwen als strooibiljetten op een sterke wind van aanblik als 't verloop van eeuwen. Het is windstil. De wind is een klein kind dat met geluidjes brood staat uit te strooien. Zijn tijd aan denken of aan doen vergooien verschilt niet veel, 't is stenen toch voor brood. Word liever kind: twee beentjes en wat…
Jan Emmens2 januari 2016Lees meer >

Het wachten valt pijnelijk.

poëzie
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.323
Vervager der dagen, zo stadig in 't jagen, Hoe vliegt gij, hoe vliegt gij zo trage? Nooit susten u 't rusten, of zoude 't u lusten Een minnaar, een minnaar te plagen! Wanneer ik verlange, dan tracht gij uw gangen, Dat valt mij, dat valt mij zo bange; Ik achte, te smachten, dit beiden, dit wachten, Dat maakt mij, dat smaakt mij zo wrange…
Jan Luyken12 januari 2016Lees meer >

In de beperking

gedicht
4.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 11.292
Er was 's nachts iets in mijn luier beland. 't Moest nu nog heel vroeg in de morgen zijn. 'k Kon niet meer slapen; maar 'k was nog te klein om over 't hekje van mijn ledikant te klimmen. - Buiten, in de zonneschijn, hield een merel boven op een gootrand zijn mededingers zingend op afstand; er waren grenzen aan zijn broedterrein. 'k…
Jan Kuijper16 januari 2016Lees meer >

Niet god

gedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 5.906
Niet god is god maar ik ben god. ik ben de schepper van god. Ik heb hem gemaakt van wat ik ben. Ik heb hem gemaakt van mijn taal toen ik taal werd. Hij is het weten van mij. Zo is god van mij.…

Op de oceaan.

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.080
De zee jacht òp een heir van vlugge kuiven, Waar zilte zoomen van smaragd in schijnen; Zij rimplen, rijzen, wentlen en verdwijnen, In wisslend spel van schittren en verstuiven - En in de branding van dat stage schuiven, Laat golf na golf haar donkre diepte deinen, - Tot indigo en brons in grijs verdwijnen, Om zilvren kuiven weer omhoog…
Jan Veth27 januari 2016Lees meer >

Doorreis

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.248
God heeft ons spelende beschreven, als kindren hulploos gaan wij heen. Geen heul is ons in 't lest gebleven, zijn diepe vaderlach alleen. O bloed, bestijg de broze zomen van dit gevonnist, schuldig lijf: gij hebt een koninkrijk ontnomen en gij alleen rekt ons verblijf. Maar hoor, wanneer de blauwe velden der nacht begroeid van…
Jan Engelman19 februari 2016Lees meer >

Ik denk aan U

gedicht
3.6 met 16 stemmen aantal keer bekeken 14.441
Gij mergelende dronkaards wáárheen voert uw weg? Uw huid bespant uw jukbeen elke dag weer strakker. 'k Las wél dat Bacchus was een joviale knaap belust op dans en zang, maar toch geen wreed tiran, een makker, en geen kwelgeest. Ik denk aan U o mergelende dronkaards die uw lach te vroeg verleerd hebt en wier vlees, door…
Jan Hanlo16 februari 2026Lees meer >

Opstel

gedicht
2.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 9.740
Ik zou U een wijze raad geven over de liefde, lezer, en een betere inlichting over dat waarvan wij zoveel verwachten, als ik er zelf meer van wist Liefde is kussen geven en kussen krijgen Maar als het niet gelukkig maakt, dan is het vergeefse moeite En liefde voor geld vlot moeizaam Moeizaam komen sommigen aan hun eind…

Waar was het ook weer...?

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 577
Ik heb u eens ontmoet, een lang vervlogen dag t is jaren her, de plaats ben ik vergeten t was eerst en enig keer dat ik u zag U was bekend, ik had het moeten weten U las wat voor, het waren vast sonnetten De verzen zaten strak gebeeldhouwd in t corset Van rijm en ritme volgens oude wetten Maar ach een kniesoor, die daar nu nog steeds op let…