3400 resultaten.
Melodietje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
540 Er speelt
Een melodietje op de
Voorgrond
Van mijn hersengang
Een spinnetje ontrafelt mijn geheugen
En vervlogen tijden
Willen zeggen
Dat ze mij hebben gemist
Dat er een wereld opengaat
Zodra ik mij ontrafel van onzekerheden
En ik bemin
Dat dat wat ik ooit
Heb gegeven
Zich geweldig voelt omdat het mij
Gegund geweest is
Om vrij te…
Borreltijd
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.367 Hij had al
twee kinderen
twee minnaressen
twee miljoen
en
twee verslavingen
toen hij met een
schok besefte:
ik ben slecht
en ongelukkig.
Hij schonk zichzelf
een borrel in:
een derde was
op komst.
----------------------------------------------------------------
uit: Een dag niet gelachen is ook wel eens leuk, 2013…
Een uur eerder
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
564 Sluimerend dooft het licht van de dag,
maakt plaats voor de nacht.
Als een dekbed strekt de avondschemering
zich uit over het eens zo klare landschap.
De geluiden buiten doven,
stilte maakt zijn intocht.
Nu en dan verdrongen door geluid,
een auto die over de stenen dondert.
De haan, altijd de eerste als alarmklok,
heeft zijn stem te slapen…
DIAMANT
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 ik ben niet perfekt,
ik ben niet volmaakt.
ik ben een ruwe diamant,
en ben nog steeds
aan het slijpen.
het slijpsel op de grond
verraadt mijn al
jarenlange aanwezigheid!…
KOMEN WE ER SAMEN UIT?
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
544 Het zijn de emoties, die zwaar wegen
strekken uiteindelijk de mens tot zegen
zou lijden onvermijdelijk zijn?
zou er niets nieuws ontstaan zonder pijn?
dus kan je alleen maar winnen
door met verliezen te beginnen
als je pijn, boosheis, verlies doorstaat
zal je zien, dat alles veel beter gaat
dus niet ondanks de pijn,
maar dankzij de pijn…
Masker
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
507 In wiens spiegel zie
ik de naakte 'schoonheid' van
het ochtendkrieken,
waggelend door de gang met de
slaap nog in de kop,
de laatste scènes van een vervlogen
droom nog in de ogen?
In wiens gezicht voel
ik de ontreddering,
moe van de nachtrust,
gapend en zwetend jonglerend met
washandje en gevoelig koud water,
cornflakes en cafeïne,…
IK ben
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 ik ben ik. ik ben iemand.
wie ben jij?
ben jij ook iemand?
als ik iemand ben en jij bent iemand,
dan zijn wij beiden iemand.
vertel het niet verder
anders worden we verbannen!
ik ben ik. ik ben iemand.
iemand zijn is bedreigend, want
ik heb een naam, derhalve publiekelijk.
ik hoor mijn naam een leven lang
en dus ben ik iemand. IK ben…
De bloeiende amandeltak
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.358 Ik sluimerde in de bloemenhof, in 't malse gras gelegen;
Toen wekte mij een zwoele geur de heugnis van weleer...
En op mijn moede wenkbrauwboog voelde ik, vertroostend, wegen
Een wichteloze vrouwenhand, zacht strelend, heen en weer.
En 'k stamelde in mijn droom: Waarom? Gunt gij dan geen vergeten?
Dit weinige, o liefste mijn, is al wat…
GEEN RUIMTE IN MIJN HOOFD
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
645 Géén ruimte in mijn hoofd, ik oog toch normaal
ik weet het begin niet te vinden, het is weg
weet niet meer waar ik de dingen leg
mijn verstand is zoek, is aan de haal
mijn echte ik is verdwenen, waar zou het toch zijn
ik wil het weer terug, het doet mij zo pijn,
toen kreeg ik visite van een lieve vriendin
kreeg hoop en zag in het leven weer…
Stuifzand
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
566 ik ben neergedaald op een open plek
te midden van zwijgende stenen zuilen
het gewone lijkt daarmee bijzonder gek
en het lachen staat mij nader dan huilen
ik ben opgesloten in een bakstenen gedicht
om te rijpen in een kluis van jaargangen
totdat ik mij weer zelfverzekerd opricht
zonder weet van gemis of verlangen
ik ben omwonden met verstikkende…
Geen van Beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
527 Hoeveel mensen zijn er écht
gelukkig in de liefde?
Hoeveel mensen zijn
ongelukkig alleen?
Ik ben géén van beiden!
Ik ben ongelukkig in de
liefde, maar niet minder
geliefd.
Ik ben gelukkig alleen,
maar niet eenzaam, verroest
en verlaten.…
Besluit
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.038 Zo vaak als nodig is, zeg ik nee.
Zeg ik nee.
Nee.
Het besluit is gevallen,
het valt, het blijft vallen,
en gelijk het valt, zo val ik.
Wij vallen diep, mijn besluit en ik,
maar wij vallen samen.
Wij zoeken het ravijn,
en van klimmen
is voorlopig geen sprake.
Op de bodem van het ravijn
groeien wonderlijke
bloedbloemen.
--------…
Wachtmens 9 [Fnuikman]
gedicht
3.8 met 4 stemmen
2.235 Haal hem uit zijn schaduw voor
Hij herkent zich in deze vorm:
Een vleermuis, of een vis die in een fuik
Begint te deken. Laat hem door
Zijn polsslag leven, geef hem storm
En van elk woord het vruchtgebruik,
Maar wek hem niet, verstoor
De klaarte van zijn versvorm
Niet. Met rijm dat zijn verbeelding fnuikt.
-------------------------
uit…
Paniek
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
540 Paniek komt als je niet meer weet
wat te doen,
zweet breekt uit,
loopt in stralen langs het gezicht,
ook al veeg je de nattigheid
voorzichtig weg,
het haalt de paniek niet weg,
die zich van je meester maakt,
is er toch nog iets,
wat de meester je nalaat?!…
Zoveelste golf
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
565 Dat de wind fluistert in vele talen
mannelijk is en licht van gewicht
doet vele feministen zwaar balen
vooral die wonen in Maastricht
met uitzondering van Angelie
Zij waarschuwt met haar vingers
en telt theatraal één, twéé en drie
laat gitzwarte vlerken verschijnen
rode hoorns uit haar voorhoofd
haar tanden als een haaiengebit…
Perceptie
gedicht
4.7 met 3 stemmen
2.449 In de winter, toen mijn gezicht reeds de vormen aannam
van een masker der Azteken, en er wormen, kort als koren,
in mijn oren, zich wiegden, heen, weer, zachtjes heen en weer,
trad er uit het duister een naar voren, als uit plooien
van een zwarte gladiool. Het was te laat.
En, ogen, te jong. Kraakbeen in een zak van 't meest precieuze
perkament…
Blad voor de mond
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
478 adempijn
bladeren op de wonde
ter bedekking van Uw schaamte
nochtans bitterzoet van stroperige hars
onderhuids door milde hand beroerd
Gij, die het zand van de dooddoorlopen stad
in straatstenen snoert
Uw bomen groeien door - blad voor blad…
Grijze cellen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 De donkere materie van mijn heelal
heeft zich in grijze cellen georganiseerd.
Veilig in de anonimiteit, zoals dat geldt
voor elke cel die onafhankelijk opereert.
Mijn gebladerte van het bos bedekt
de sporen van platgetreden onmacht.
De wind heeft zandduinen achtergelaten
als verwaaide restanten van wilskracht.
Maar ach, men zegt wel dat…
Orde der nachtvleugeligen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
439 woorden die naar
stilte neigen
stuiten op
botsend binnenzwijgen
het mag van geen
naam weten
schielijk, op de drempel
van een soort vergeten
dagen lijken geteld
maken van dood gewag
ordeloos gevangen
in bedekt zelfbeklag
raamloze gevels met
plaatsvervangend gat
als lamento in leemte
enkelvoudig vervat
gevlucht naar de nacht
nu…
Een zachte dood
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
561 licht in een ontwakend oog
heeft mijn diepste dromen doen smoren
schurkt zich tegen harde muren
op de drempel van het ochtendgloren
door mijn verrijzenis uit de prehistorie
heb ik een gedachtefossiel in steen gevangen
deze tussen tengere vingers
met zelfverkozen tederheid omhangen
de nacht heb ik met tijdlijnen verward
zodat ten halve keren…
pagode
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
584 nooit eerder klonk in de grote tuin
de oude gong zo zuiver
bij de vijver zingt een wasvrouw
en water draagt stemmen van ver
aan de oever
in de warme schaduw van de pagode
tuur ik naar glinsteringen
lelies en het pas gevallen blad
eerste druppels
kringen om mijn spiegelbeeld…
Herinneringen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
562 Op weg naar wat ik
Altijd als een
Nieuw begin wil zien
Loop ik mijn benen haast vooruit
En weiger achterom te kijken
Om mijn passen te doorzien
Want alle fouten die ik maakte
Zijn geweest en achterwege
Door de troebelheid verdwenen
Zogeheten afgebrand
Daar waar ik echt naartoe wil leven
Is voldaanheid en geluk
Ultiem vertrouwen om het…
Over de achterban
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
497 Ben je ook zo in de ban
Van je eigen achterban.
De oproep
aan de steungroep,
Achter jouw plan.
Maar het zijn ook deze ban-dieten,
Die je met pek en veren begieten.…
Eens zal ik redevol zijn
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.505 Eens zal ik redevol zijn en als gras
Eenvoudig en zo zuiver als het licht,
Wanneer ik wonen zal, in eerbied op
De wijde aarde voor mijn kleine broeder.
Spreek niet van Liefde - Liefde is te veel,
Spreek niet dit tedere oneindig woord,
Dat mij maakt bevende en stamelend,
Spreek slechts van Eerbied - spreek van hem,
Daarvan - wanneer…
BRAM
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
560 Het was altijd barbertje moet hangen
het is nu in het vervolg geworden
Brammetje moet aan de hoogste galg,
weet u, dat ik hiervan walg
en dat natuurlijk levenslang
deze attitude maakt me heel erg bang
wat is er toch aan de hand in het métier?
er doen zoveel confrères aan mee
het is toch niet normaal om elkaar te bestrijden
en geen enkele…
Bestemming onbekend
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
487 Als men zou vragen: Wat zoek je hier?
zou ik zeggen: Weet het niet
het regende vanochtend vroeg
uitgebloeide gouden regen
nu sneeuwt het resten bloesems
uit de rijen iepen langs het pad
en dwaal ik zomaar half verdwaald
in de richting van de zon
op zoek naar een begin
van iets wat ik nog niet weet
vager kan het niet
maar ik loop en…
Schipbreuk
gedicht
5.0 met 2 stemmen
4.661 Ik wilde me inschepen voor
een land waar ik nog niet bestond
onderweg ben ik verdronken
alleen om niet al te weerloos
aan te spoelen later
lieg ik een vlot
lieg ik reddingsboei
lieg ik mijn hoofd boven water
---------------------------------
uit: 'Tegenspelen tijd' 1979.…
Golfslag
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 op een onvoorziene ochtend zal ouderdom
zich aandienen, gulzig als onverzadigde polymeren,
het kind in mij hecht zich nu nog aan het weinige
omdat het nog niet alles gewogen heeft,
voor reflectie is geen tijd, dat komt later wel
als de schimmen uit hun verdrinking opveren,
ik heb een soort voorbedachte haast, want
herinnering is het weinige dat…
Over de kluizenaar.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
498 Wat zwaar
Voor een kluizenaar.
Hij wil zijn hele leven
In afzondering leven,
Zijn leven ervoor geven.
Maar in zijn kluis
Voelt hij zich thuis.…
Het verzonken eiland
poëzie
5.0 met 2 stemmen
3.646 Het lag voorheen - een paradijs -
afzijds en ver van 't vasteland,
verloren onder hemelen hoog,
besloten tussen 't witte strand,
Een bloeiend eiland, dat het hart
zich koos tot énige toeverlaat,
een tuin waar veilig en vertrouwd
het kleine leven gaat.
En het verhaal zegt, dat eenmaal
een ziel die zwierf van kust naar kust,
een mens ten…