510 resultaten.
Twee werelden
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
447 ik weet dat
als zij lacht
iemand aan de
rand van haar
bewustzijn
op haar wacht
een vage zwaai
waar donker
even lichter kleurt
lucht bewegelijk
naar het pril
van lente geurt
ambivalentie
maakt haar
blik onzekerder
in de keuze van
de stap vooruit
of een zwaai terug
ze is blijven staan
op het randje
van twee werelden
met lichte…
Bedroefde Droom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 We herkennen stil bewustzijn,
dat onze hemel van liefde is.
Voelen hetzelfde heimwee.
Een wonderlijke droom,
zie ik zo vaak dromen.
Bedroefd weer gaan.…
Zandpendel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
164 Op dragende tonen trekt
de stoffelijke wereld uit een fles
die scheef aan zijn navelstreng hangt
en leegloopt over de blauwe mat
van het bewustzijn
van iedereen die erbij is
in sierlijke lussen een spoor -
een pendelende gedachte
Er schijnt steeds meer licht
door de fles en de wind
in onze zintuigen
wist de patronen uit
die we herhaald…
Le petit mal
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
1.412 gebrandschilderd
glas dat dagelijks licht
en suiker kleuren filtert
in mijn donker zicht
wentelt stof en glinstert
schuin omlaag naar
de stenen vloer sintert
zwart naast wit waar
mijn bewustzijn daalt
door het flapperen
van lange gewaden
met hun wervel
en rokken ruisen
mijn tijd vervliegt
in het stofspel dat volgt
de stilte heerst
tot…
OP ZOEK
hartenkreet
2.8 met 17 stemmen
1.944 Ik ben nog steeds op zoek
naar iets waarin ik vrede vind
op zoek naar innerlijke bewustzijn
wat mij aan het leven bindt.
Ik heb nog niet gevonden
de rust waarnaar ik zoek
misschien staat het te lezen
in het nog ongeschreven boek.…
Zin van het leven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.659 Einde aan onzekerheid
Over het enige zekere
Begin van een heldere nacht
Of eeuwige afwezigheid
De nazorg van ‘n geboren begin
Zijnde
Het pad naar
De waarborg van ‘n dovend einde
Bij het laatste bewustzijn
’n Late overpeinzing
’n Finale retorische vraag:
Met hoeveel
Tederheid
Liefde
En levenszin
Besteedden we
De kostbaar opgebaarde…
Vogeltje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
493 Zonder iets te zeggen komt hij
binnen, kleedt zich uit en wijst
vanuit zijn gouden lokken naar mij
met de kracht van zijn heerschap
het natuurlijke wapen van mannen
onbeschaamd en zelfzuchtig
maar een overweldigend genot
als het in mij komt, ritmisch
me in vervoering brengt
en weg laat drijven
voorbij het bewustzijn
van lichamelijke…
Het is maar dat je het weet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
416 vallen, barsten
als een oude kruik
Ik heb teveel meegemaakt
teveel geleden, voorlopig
gaat het langzaam
maar toch steeds
sneller
Ik houd mezelf niet meer
bij elkaar, het zij zo
ik laat het je weten
dan kun je het ook
gaan accepteren
Ik zal binnenkort ongeveer
630 miljoen onpersoonlijke
deeltjes zijn, stof
natuurlijk
zonder bewustzijn…
Vroegere dromen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
352 als kind
wist ik al
wat ik miste
toen ik voor
het eerst
iemand echt
in de ogen keek
een moment
dat ik nooit
vergeet omdat
wij die blik
samen deelden
in deze uithoek
van het universum
jij die mij
voor het eerst
iets van mezelf gaf
het diepste besef
dat wij deel zijn
van dit geheel
dit bewustzijn delen
de volheid van
dit gevoel…
Wat de aarde blijft dragen
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
7 Het gras houdt sporen
de wind draagt stille resten
groen wacht op herstel
Het gras houdt sporen vast van wat hier langskwam,
plastic en glas dat niet meer bij de takken past.
Je voelt hoe de aarde stil blijft dragen wat blijft liggen,
een lichte druk die rimpelt door de open ruimte.
Niemand vraagt om harde oordelen of grote woorden,
alleen…
Bewust leven
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
250 Vanuit deze ruimte
groeit het verlangen
om bewust te leven.
In de vroegte van
een dag die nog niet gekozen
heeft, blijft een ruimte tussen dingen bestaan,
waar tijd ademt en herinneringen zich zonder haast ontvouwen.
Daar beweegt de
toekomst als een dunne lichtlijn,
niet dwingend, niet luid, maar helder genoeg
om een richting te suggereren…
Zien
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 Ontstonden ogen toevalig?
Als resultaat van evolutie,
zoals Darwin dat beschreef?
Werden dieren daarna bewust,
van kunnen zien?
Als ongeluk?
Ontstonden ogen als bedoeling?
Als behoefte in ons universum,
van iets dat bewust wil zien?
Kennen wij mensen de antwoorden?
Dat geloof ik helemaal zeker,
voor zover ik dat als wonder,
met één oog…
Roemloos afgaan
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
493 Wie ben je,
wanneer niemand danst,
naar jouw pijpen?
Wat blijft er van je over,
wanneer je verloren hebt,
en er niemand overblijft,
die naar je luisteren wil?
Weinig meer,
geloven de verliezers.
Gelukkig alles nog,
beseffen ware kiezers.
Winnaars en verliezers.
kiezen samen spelen.
Wie altijd moeten winnen,
spelen het spel niet meer…
Illusies
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
504 Illusies bestaan werkelijk.
We kunnen ze beschrijven.
We kunnen er mee leven.
Illusies zijn mogelijkheden.
Zo werd het mogelijk,
dat mensen evalueren,
die zich illusies maken.
Zo is het zelfs mogelijk geworden,
na oneindig vallen en weer opstaan,
om ons daarvan zelfs bewust te zijn.
Daarom kiezen we zelfbewuste politici,
die de illusies…
Ons heelal
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
483 Laten we ons eens levendig voorstellen,
dat we samen met al wat leeft,
mysterieuze antennes zijn.
Van onze cosmos.
Dat we samen open ogen zijn.
Van onze wereld.
Dat we hier op aarde werden geboren,
om door het toeval uitverkoren,
waar te moeten nemen.
Om alleen maar bewust te zijn.
Om mogelijkheden te zien.
Om samen bij te dragen.
Aan…
Opstaan en slapen gaan
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
503 Hoe ouder de dichter worden mag,
hoe meer hij zich verwondert,
over wat bewustzijn is.
Hoe meer hij zich verbazen kan,
over slapen, ontwaken en nu.
Over tijd en over eeuwigheid.
Over wat de verschillen zijn.
Totdat het weer hoog tijd wordt,
om zometeen weer op te staan.
Om de dood een kans te geven,
om rustgevend dood te gaan.…
Honden, katten en mensen zijn groot
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
508 Wat mensen verloren hebben,
hebben honden en katten behouden.
Het is één van de redenen waarom.
Het is de oorzaak van het feit,
waarom mensen van dieren houden.
Wat mensen verloren hebben,
geven katten en honden ons terug.
Tenminste,
wanneer we voor hen open staan.
Ze leren ons aandachtig kijken.
Wat mensen zinloos verloren hebben,
leren…
Gekrompen laagland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
590 Alleen mijn krap bewustzijn werd verruimd.
Denkend aan Eemland zie ik een trage Eem,
anders dan voorheen,
door gekrompen laagland gaan.…
Levensvragen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
485 Als wolken zijn wij,
die komen en weer gaan.
Wij zijn als wilde vlammen,
die weer moeten doven.
Mensen lijken op wilde golven,
die op het strand te pletter slaan.
Zijn we als smetteloos witte rook?
Zijn we als vlammend zonnevuur?
Zijn we als oceanisch water,
dat we hoogstpersoonlijk dwingen,
om te druppelen uit een kraan?
Zijn levensfilms…
Dan vandaag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
400 De zon is opgegaan.
Vandaag de dag is aangebroken.
Ik rek me uit.
Voldaan stel ik vast dat ik leef.
Vandaag kan ik opnieuw gaan doen,
of laten gaan.
Waar ik me nu bevind zal eeuwig duren.
Waar ik nu ben is eindeloos.
Na vandaag zal onze zon,
dat is een onvoldongen feit,
nooit meer ondergaan.
Ook wanneer ons sterretje,
ooit eens uit zal…
Openen en sluiten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 Wanneer de hemel opengaat,
in het midden van de nacht.
Wanneer dromen zijn uitgedroomd,
gedachten uitgedacht.
Geluiden worden weer stil.
Grenzen worden horizon.
Vol stroomt leeg.
Onmogelijkheden worden mogelijk.
Wat stierf kan weer gaan leven.
Wat leeg werd stroomt vol.
Wanneer een nieuwe dag begint.
Met een nooit eerder verteld verhaal…
Zoals zonnen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
447 Schepsels die verschijnen,
uit stof en energie,
kunnen mensen zichtbaar zien.
Zij leven.
Schepsels die verdwijnen,
als energie en als stof,
worden onzichtbaar.
Zij zijn niet dood.
Gestorven schepsels blijven,
in gedachten en in ideeën,
die onsterfelijk voortbestaan.
De dood dient het tijdloos spel,
dat toeval en bedoeling,
ondeelbaar…
Toeval en tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
470 In spontanitijd werken
tijd en toeval samen,
in een tijdloos moment.
In creativitijd verwerkt
tijd ons dagend inzicht,
tot een tijdloos leven.
Méér kan leeftijd niet doen.…
Heel en al
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
517 Wanneer mijn helikopter stijgt
en mensen almaar kleiner worden,
worden vragen antwoorden.
Problemen zie ik vanzelf verdampen,
in almaar wijder wordend zicht.
En ik dan?
Ik ben aanwezig.
Er is alleen maar dit.
Er is alleen maar dit gedicht.
Wanneer alledaagse problemen groeien,
boven mijn overvolle hoofd,
hoef ik alleen maar in te stappen…
Ondenkbaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
569 Ons lichaam vergeet niet,
wat mensen vergeten zijn.
Onze onvermoeibare harten,
die moedig kloppen blijven.
Hersenen beschermen ons.
Kunnen voor ons denken.
Ons korte leven lang.
Denken we dat wij dat beheersen?
Kunnen onze gedachten denken,
dat we elkaar besturen kunnen?
Dat het ons ego is?
Eigenmachtig zijn.
Mensen. Ik? Wij?
Leven…
Zeepaardjes
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
563 Wanneer ons zeepaardje luistert,
naar de stilte in onze hersenpan,
kalmeren onze amygdala's.
Angstige mensen worden moedig.
Zo kan onze hele mensheid,
vredig voortbestaan.
Wantrouw elk ondoordacht plan.
Verbied alle illusies toegang,
tot uw verstilde hersenpan.…
Word wakker
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
416 Leef! Niet zieltogend
zoals al de mensen
met droevige ogen
maar zoals de hond
die in het raam danst
Word wakker en kijk
Er is zon, er zijn sterren
er zijn madeliefjes
en het wervelt
in je geslacht
Laat je wekken
door een gedicht
Je bloed stroomt
Het wordt lente en
er ligt brood in de oven
Ik zeg niets nieuws
Mijn woorden zijn helder…
[ Fragmenten, flitsen ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
308 Fragmenten, flitsen,
het zijn herinneringen --
terwijl we ze zien.…
[ Ritselt achter mij ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
341 Ritselt achter mij
de slang die lag te slapen --
op de pijnappels?…
Verdichtte zijn karma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
384 jij trippelde
vederlicht
de trap af
de atmosfeer
verdichtte
zijn karma
rolde zijn
warme kanten
alle richtingen
uit ter aanraking
en jij straalde
een en al in de
liefkoosmode
jij aaide streelde
de aarde met
handen en hart
woordloos
naar een intens
warme nabijheid
van liefde
het is die eenheid
die in samen gaan
meerwaarde…