835 resultaten.
Regen van as
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.392 we verloren onze
verwondering en onschuld
Morpheus - ook hij -
omarmt ons niet langer
de poëzie in onze ogen
verdween als een dief
in de nacht
gelaten staren we
naar het lege huis
een regen van as
verandert ons
in onherkenbare vreemden
voor elkaar…
Nooit meer alleen
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
807 Wat of ik echt van je borsten vond
waarop ik antwoordde met groot en zacht
Zo indrukwekkend dat een student
uit Leuven van verwondering en
vanwege wat tussen zijn oren
van zijn fiets afrolde
Maar dat het ook van de drank
kon zijn of een kuil in de weg
en dat ik je nooit doormidden
zou zagen en nog een keer
om niet meer alleen te zijn…
bij de wisseling
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
596 de schaduwen van die ik liefhad
schuw ik lang niet meer
ze komen ieder jaar
om deze tijd
verschijnen als het vuurwerk
in mijn stille straat
geen schrik meer
of verwondering
ze zorgen er tenslotte voor
het goed of slecht
gebeurde nog op tijd
in tijd te plaatsen
door even om te zien
nog voor de drempel…
KUNST....
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
703 Het is een kunst
het oog
te verrassen
De mens
te doen
verwonderen
Deze keer:
eenvoudigweg
een tafelblad
Daarop een bloem
noem
het kunst
Het zonlicht
doet
haar bloeien
Valt
daarop 'n silhouet
mijn schaduw
Kunst....
blijft me boeien
telkens weer.…
Zonsondergang....
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
516 is het 'n wonder
waarbij de dichter
....stil wil staan
Maar ook
zonder dichter
zonder gedicht
komt de zon op
en gaat ie onder
staat
de dichter stil
in verwondering
Zing.......
zanger, zing.…
Overvloedige schaarste
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
52 er is een teveel aan tekorten
er is schaarste in overvloed
er is nood aan mededogen
en inlevingsvermogen
er is een gebrek aan hoop
een hoop gemis aan perspectief
het beste hopen is goedkoop
zonder klaar alternatief
er is een tekort aan verwondering
van stilstand naar vervoering
om het dichtslibben van ons bestaan
deugddoend…
alsof een oog
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
2.755 alsof een oog
in een kijkdoos kijkt
schoonheid ontbloot in kleine
ogenblikken van verwonderd zijn
appelkleuren en de dansende geur
van het meisje dat kijkt
mij nooit ziet als buitenstaander
zoals ik haar
alsof ik haar in dezelfde oogwenk
ontmoet en verlies…
Neon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.058 Als je het raam opent doe je dat wervelend
en kleurrijk. Je trekt je daarbij niets aan
van de regen diep in het bos, de geur van mos
en dat frisse, in de lucht. Je groet neon.
Het nachtdier lag op de loer en glimlacht
nu vriendelijk, weet zich betrapt, sluit
de kijkdoos en zet je terug in de kast
waarin een sprookjesbos waarin een huis.…
Grens
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
807 Op de grens naar nacht
-tijd om te slapen-
ontstaat de stilte
mijn oren vrijaf
mijn ogen vol beweging
zien
vogels geruisloos overvliegen
de lucht zonder haast zwart kleuren
ik zit
en luister
en kijk
langzaam aan
naar
niets…
Grote ogen
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.918 het vogeltje in de kerstboom
klaagt over zere poten zonet
op een groene sparrentak gezet
kent het enige beginnerschroom
het engelenhaar waait in de ogen
van de kabouter die al jarenlang
op dezelfde plek hangt totdat
de doos met kerstspullen weer
op de zolder wordt geschoven
boven in de boom heerst de piek
schreeuwlelijk van formaat en…
Met potentie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
506 sprookjes zijn
gedaan voor jou
zoetigheden opgeborgen
alleen het klein
evenredig dat plots
groot kan worden
geef jij nog een touw
nieuwsgierig
als jij bent naar
uitkomst en afloop
interesseert jou ook
de gang van zaken
gewoon door er iets
aparts van te gaan maken
iets met potentie
binnenhalen gaat
altijd zonder dralen
jij trekt…
Super kattebelletje
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.388 Een boodschappenbriefje
achtergelaten, verloren
je vouwt het uit, strijkt glad
leest hardop woorden vervuld
Aan de hand van het lijstje
loop je de supermarkt rond
geboeid in het handschrift
van een onbekende vrouw…
Yeti's voetstap
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
453 omdat je ergens moet beginnen
volg ik de grote voetafdrukken
in de sneeuw die wellicht
nergens toe leiden...
het spoor gaat zowel links
als naar rechts en daarmee
dwingt deze situatie mij
een keuze te maken
ik kies er uiteindelijk
voor om rechtsaf te slaan
dan sta ik weldra voor
een blinde muur alwaar
de voetstappen tot mijn
verbazing…
Het ultieme moment
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
592 in verbazen
voel ik de wereld vertragen
tot een zielloos decor
waar geluid overheerst
passeert doodse stilte
is de tijd stop gezet
tot in detail uitgelicht
zie ik vragen waarvan
de antwoorden niet dagen
is dat het ultieme moment
waarop je in bewondering
een moment uit de schepping herkent…
er groeien rozen op je graf
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.228 en het tuinhek kraakt
het kraakt tevreden
alsof hij wist
dat ik jou onder kersenbloesems
of over pasgewassen kleren
niet meer liefhad
ik schrijf hennacirkels
op je perkamenten huid
blaas de zandkorrels
van jouw wimpers
toen zuchtte je diep
en schoof de gele vlinderring
om mijn vinger…
ik vaar
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.321 het licht speelt
met je grijze haren
verwonderd
schudde je ze
alsof dan
pas dan
het stenenlied
van langs elkaar
schrapende
kinderkopjes
zou ophouden
kijk, de maan
zei je
ik vaar in
een papieren
bootje…
midden in de nacht
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
707 ik was nog jong
althans zo is mij verteld
dat ik reeds zong
in stille gedachten
dat ik al vroeg
werd gekweld
door wijsgerig smachten
nog steeds kijk ik
midden in de nacht
diep in het heelal
en stel mijzelf de vraag
wie heeft dit zo bedacht
het houdt mij bescheiden
omdat welk antwoord ook
mij nooit bevredigen zal…
volle maan
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.301 maan en sterren
spiegelen op
de golven
heimelijk dein ik
met ze mee
in wiegend licht
verzonken
ben ik vol
maan en zee…
kruipend ben ik sneller
gedicht
4.0 met 27 stemmen
10.368 je komt zuchtend omhoog
uit de keel van de nacht
er is geen hemel meer
ik wacht
op het gillen
en vloeken en slaan
van boven
waar jij ook heen was gegaan
ijle gezichten
dicht tegen de wand
ik verbrand vast mijn kleren
gooi jou aan de kant
gegraai dan het zwijgen
onze grotten op slot
we houden ons vast
aan de rug van het lot…
Adam's afstammelingen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
804 Hij heeft ons niet belogen, die droeve kwelgeest
toen hij sprak: "Er bestaat helemaal geen verbod,
zij niet voor de hemelse wraak toch zo bevreesd,
eet van de mooiste vruchten en wees als een god."
Vandaag breken jongeren alle wegen open,
ouderen doen wat hen jarenlang was ontzegd.
Jonge meisjes laten witte paarden lopen
over paden die hún…
Huwelijk
netgedicht
3.9 met 57 stemmen
6.874 Het leven zelf applaudiseert omdat er
steeds weer kinderen zijn die kijken
hoe grote mensen hen willen imiteren
in hun verwondering en vrolijkheid.
Goed zo, laat het blijven duren en geef
de goede krachten overschot van gelijk.…
Hoe komt het toch?
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
1.159 Hoe komt het toch dat heel dit machtig
leven zo broos en breekbaar is en
dat de zon toch telkens weer de
moeite doet om over iedereen te schijnen?
Geen plaats wordt overgeslagen,
geen donkere hoek voorbijgegaan,
geen droevige mens die toch niet
heel even kan glimlachen.
En dat er steeds weer nieuw leven is:
kinderen, bloemen, knoppen in…
Poesie im Bahnhof
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
747 Irgendwie bist du süss
staat er met viltstift
geschreven op een bank
van het tweede perron
te Bad-Bentheim
blijken Duitsers
irgendwo toch
poëtischer
dan ik ooit
heb durven dromen…
Dichtersvondeling
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.009 de dichter vaak als een
te bespuwen standbeeld
gehouwen uit woorden die
met naakte letters bekleed
zijn ziel te vondeling leggen
waarbij het gesproken woord
hem onbemind doch wel bekend
geen aantrekking op hem uitoefent
vanwege voorbij zodra geschapen
zoekt hij liever de eeuwigheid
waar geen ontkenning mogelijk
hem ooit terug doet keren…
ge bent er niet
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
1.627 ze eet haar middagbrood
pindakaas en confituur samen
rookt haar laatste sigaret
wacht tot haar rookpluim
om de hoek verschijnt
verborgen tekens doet
zij is de laatste indiaan
met haar deken, de zon en het land
ik ben haar publiek…
Venus en Aurora
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.377 Vanmorgen gezien
dat de morgenster
er opnieuw even
eerder was dan de zon
met zijn rozeringerige
dageraad
Jij was daarbij
verbaasd dat een ster
ook een planeet kan zijn
en dat de maan
even ervoor zo groots
en prachtig scheen…
Zonnegroot de maan
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.021 Het aanraken, het strelen begint
in de ogen zoals eten met ruiken
de eerste stappen aarzelend gezet
de reis begint, het lichaam wordt
bemind, verkend, betast en opgesnoven
geproefd, beproefd op buigzaamheid
totdat het als water, de ene stroom
in de andere vloeit, opgenomen
door de zee, tot regenwolken verdampt
Op de rug wordt het plafond…
Strandgast
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.317 Ze ligt in het zand
in de verte blinkt de blauwe zee
achter haar zonnebrilleglazen
zijn de ogen gesloten
Ik denk aan Freud en Jung
hoe de menselijke geest
alles van buiten naar binnen neemt
en zich verwonderen blijft
Ze is verdwenen, haar handdoek
verlaten op het zand en ik
hoor haar stem vanachter mij
wat heb je nu weer geschreven…
Brasil
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
1.340 Hete lucht en heel veel mensen,
tranen langs het strand.
Wind en schaduw, even stilte
waar het lied geen woorden vindt.
Moeizaam zoeken naar echt leven,
veel te ernstig voor een kind;
toch nog lachen om het leven
dat weer ergens doortocht zoekt.
Groeten, wenen, liefde leren,
altijd onderweg naar licht,
zoveel mensen, zoveel zinnen,
geur…
hartverwarmend vergezicht
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.561 spoorwegemplacement Hengelo 28-08-'07
het warme morgenrood
bij het ochtendgloren
aan gindse horizon
verrast mij totaal...
ik vang dit vergezicht
in een enkele 'click'
als inspiratie voor een kille
avond ergens achter in november
om straks tóch nog even
de warmte te ervaren
in mijn dan zo tochtig hart…