5388 resultaten.
Vervagend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
570 Schaduwen tussen bomen
fluisteren hun woorden
in akkoorden van zachte bries
groeien in mosstille geluiden
door zonlicht gestrekt
tot drempels over zanderige paden.
Sluipend door en over elkaar
geven elkander geen ruimte
vormen zacht licht van de dag
om tot nevelige schemer
tussen verduisterend eikenhout
tot nacht elk zicht ontneemt.…
Warm
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.012 En weer momenten verzamelt die ik niet kan vinden
waar mijn gedachten kleuren vragen en ik je wil volgen
als een golf die elke schaduw volgt
tot waar jij wacht
en de wachtende stilte warmer is
dan onze laatste
gedoofde herinnering.…
Gezichten van water
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
422 enkele meters van de kant
aan de rand van zand en water
drijft een schaduw over zee
de geesten van het hoge woord
ze blijven golven in mijn hoofd
met spottende baren
ik wil ze niet horen of zien
die gezichten van water
zout lost immers de kou niet op
die zich nestelt rond mijn hart
mijn gevecht tegen de onzee
strandt in enkele tranende…
Nevel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
533 Je ziel is net zo donker als de nacht
de schaduw heeft je in zijn macht.
In je binnenste mag niemand kijken
je eenzaamheid zal niemand merken.
Nu de wereld je alle hoop op liefde
en geluk, voorgoed heeft ontnomen.…
Verjaard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
465 Een eerste zonnestraal
geeft het naderende voorjaar
zijn eigen koude schaduw
hij, die gewond, maar vol overgave
los moest laten om daardoor toekomst
te derven zag intens verdrietig
kinderlijke woede verschijnen
onwetend dat jaren later
de eerste narcis vrolijk
de laatste vorst weer
uit de grond zou trekken…
Westerzon
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
575 ik denk aan gisteren
of eerder nog
hoe anders
lazen wij
het krieken
in vers geplukte kersen
en paarse dauw
op het ochtendblad
lieten wij
de westerzon
blootsvoets binnen
schaduw
spelend op naakt
en gespannen linnen
ik denk aan gisteren
of eerder nog
hoe anders
en zet het diner
naast twee benen
op tafel voor de teevee…
De zon tovert
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
483 Je fietst door de schaduwen
van de zijbeuken.
Je schiet zigzaggend
langs de pilaren.
Je vliegt knielend,
in kennelijke staat
van gelovigheid,
over het altaar.
Je daalt. Je landt.
Het asfalt brandt.
(afscheid van de zomer 2010)…
Wilskracht ~ Duogedicht met robderonde
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
503 die stappen waren te groot
voor de maat schoen die
haar ten deel was gevallen
zevenmijlslaarzen benen
oneindig door over
dor en leeg en kaal
onverstoorbaar evenals
de zon brandt het
verlangen almaar dieper
de uitweg uit het doolhof
lijkt hopeloos verborgen
troostend de schaduw
totdat de zon zakt
en de te kleine maat
haar brengt…
Opnieuw
hartenkreet
2.7 met 13 stemmen
2.034 En alleen sporen achterlaten in vertrouwde dromen over dagen die passen in een jaar dat niet meer wil groeien
en nieuwe dromen laat slapen
waar de stilte
elke wijzer en schaduw laat wachten op een nieuw begin
van woorden en ontmoetingen
die niets meer verdringen en alles glimlachend laten ontwaken.…
Je ligt er zo stil
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.228 je ligt er zo stil
een glans op je gelaat
lijntjes, fijntjes
kunstig besnaard
de handen rank en wit
rustend op je tooi
je oogt zo vredig
verheven mooi
en och,
ik kan het niet beredeneren
waarom een leven
een fonkelend kristallen glas
brak in talloze scherven
de schaduw zijn best deed
zich deze zonneplek op aarde
te verwerven…
huilen naar de maan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
624 Het is weer zover, ik weet het zeker
Ik moet weer gaan terwijl de andere blijven
wegrennen
voor mijzelf, mijn schaduw, mijn wil
het is weer zover is weet het zeker
ik ben altijd al zo geweest
ik moet scheuren, bijten en kauwen
mijn maag vullen en blijven vullen
Ik ben anders, anders dan normaal
verdoemd om te huilen naar de volle maan…
Hazenslaapje
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
621 Het zachte mos
nodigt uit tot liggen
vogels te zien
waar ze zingen
een specht te horen
waar hij driftig klopt
Als de zon schijnt
door het frisse groen
beperken schaduwen
zich tot donkere vlekken
Door de bomen
doorzichtige bomen
is het bos nog te zien
een eenzaam wolkje
langzaam te volgen
tot de ogen zich sluiten
in het warme lentebos…
Werkelijkheid.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
510 nachten
maar kijk naar het groen
het spreekt mijn taal
het is de stilte die samen
met het daglicht kwam
'k vlucht niet langer weg
in dromen of twijfels
deze passie was
niet meer te dragen
bijna mijn ware indentiteit
verloren ik geniet nu van de
rust die uit zich zelf ontstaat
de werkelijkheid neemt
het over van de schaduw…
Zondag
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
567 Uw zon verrijkt
de zomerdag
uw Geest is
zacht aanwezig,
uw Woord klonk
in de morgendienst
nog nagenietend
zont de zondag voort
het lichtdoorlatend groen
kleurt tegen hemelblauw
schaduw fluistert uw luister
waar zondag maandag wordt,
het donker licht ontmoet
ontwaakt in mensenogen
opnieuw uw zondagsgroet.…
Respijt van de schemer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
406 In de ochtend van de mist
ontwaakt de dag
die schaduwen wist.
Bij het vallen van de avond
vervagen de contouren
tot aan de morgenstond.
De dag dat licht en duister
wisselen in een flits
beantwoordt zonder luister
wat de eerlijkheid gebiedt.
Het zeker te weten
maar soms even niet.
Geklop op de deur,
geluiden zonder gezicht.…
splinters van tijd
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
594 ik schreeuw luidkeels in de stilte
op een kale, verlaten plek neemt hij
mijn stem over
weet hij waarom ik huil
waarom het vuur van de zomer mij ontvalt
in ieder woord dat ik leerde
en dat nu onverdraaglijk door schaduwen
gevoed wordt
door handen die mij tegen de nacht
aandrukken, gezichten die voorbijkomen, vastgehaakt
aan begin en…
Het apocalyptisch bestaan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 ik geef je handenvol zon
jij koelt de wind
verdroogt vruchten
tot de hardheid van steen
speel met wolken
breng jou verfrissende schaduw
jij verzamelt nacht
groeit ziekelijk wit tot kracht
in ontmoeten schemeren wij
onze voortdurende strijd
in het apocalyptisch bestaan
van zon op en zon ondergaan…
De zoveelste ronde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
608 vingers priegelen
met een touwtje
je hoofd zwaait heen en weer
je sloft
de zoveelste ronde
wilt u een koekje meneer
maar de trommel is leeg
je ogen en lach zijn
een schaduw van wat is geweest
zacht dansen
de stofjes in de
reepjes middagzon
je slaat
naar een bromvlieg
die je zelf verzon
ik kus je tot een volgende keer
hulpeloos…
Kerstboom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Ik wring me in onmogelijke bochten,
Het kerstfeest werpt zijn schaduw weer vooruit.
Elk jaar als ik de buitenboom versier,
Dan hoort de buurt mij kraaien van plezier.…
in het voorbijgaan
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
596 we hebben elkaar ontmoet
aan de buitenkant
je bracht de zee
en tussen gesprekken door
het blazen van de boten
omdat er op dat moment
geen woorden waren
of te groot of te klein
we draaiden naar de duinen
het pad dat, ook in schaduw,
oud had kunnen worden
was ik, of jij al gestorven
bleven we staan
in alles wat er te weinig was…
jaargetijde
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
895 nu nog schaduw in de tuin
tien zonnebloemen blinken zwaar
de kat strijkt en vogels zoeken naar
een enkel evenwicht
perzikkruid verzoekt een wilde bij
om toch ook een vlinder
toe te staan
in haar gaan ging zomer mee
ze stierf aan armoe en het vallen van
de nacht
ik heb gewacht, geschreeuwd, gebeden
maar het heden biedt niets meer…
zonder geluid
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
782 het zwijgen waarvoor ik zwicht
jouw gezicht in 't lange licht
het is waar het leven om vraagt
vaak door schaduw vertraagd
wollen weemoed heeft ons omhuld
wij tweeën, rond hals en honger gekruld
dat is wat het leven geeft
bloesems, bomen, een strik
jij, mijn liefste, en ik
onmogelijk om niet te horen
wat diep in ons werd geboren…
De haan kraaide twee keer
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
743 de haan kraaide twee keer
en nog eens
de nacht ontsliep in de dag
de zoekende zon achtervolgde
verzengde de nacht
strooit de wederkerende as in
de wassende dageraad
en de dag ontrolt zich langzaam
krom als een oude atlaskaart
tot het moment
dat de aarde zich keerde
tegen de dag
en de titaan haar in liet slapen
vredig in de schaduw…
Onderhuidse warmte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
477 ik tast naar je
raak heel bescheiden
aan jouw zijn
zie licht dat
in het schijnen je
schaduw laat verdwijnen
en onderhuidse
warmte doet gloeien
van verbondenheid
tot strelen
langzaam verandert
naar passionele intimiteit
via roze naar
het donker rood van
alle remmingen ontbloot
de kleuren zijn verschoten
na een heftig samenzijn…
Extravaganter uitgelicht
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
492 ik heb je gezocht
in de stad van glas
maar overal waar ik keek
zag ik je gezicht verschijnen om
daarna in schaduw te verdwijnen
je werd steeds transparanter
extravaganter uitgelicht
tot in het diepst van je ziel
het waren die karakteristieken
waarvoor ik altijd viel
ik zag ze breken
in kleuren vlammen die
ik nooit meer zal vergeten…
Glazen toontjes
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
498 jij spreekt met
glazen toontjes
die verwaaien
in de wind
waar ik vaagjes
melodieën hoor
uit jouw jeugd
als spelend kind
in je haren
dartelt zon
op zoek naar
lichtend blond
heldere ogen
kaatsen lente
als jij dansend
naar mij komt
wij schaduwen
de boulevard
spiegelen samen
het verliefde paar…
Honingvlinders
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
641 De talmende rivier
heeft vriendschap gesloten
met onze familie op de oever
hier in het bommelland
honingvlinders fladderen
vlijtig boven het boomgaard gras
wolken werpen schaduw
op de wuivende kruinen
van de ooftbomen
we eten uit eenvoudige handen
want het is zomer in de boomgaard
en bijen zoemen rond blije kinderen
die buiten spelen…
Het almachtige ik
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
439 helderheid
uit kleur verdwijnen
het voelde alsof
zon niet meer
uitbundig kon schijnen
het vrolijke speelse
flonkerde incidenteel
grijs overheerste geheel
ondanks de warmte
werd het kouder en killer
door donkerder licht
in relaties
domineerde niet samen
maar alleen het almachtige ik
nog opent wit
maar zwart produceert
enkel schaduw…
Mat gepolijst
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
495 het steen lijkt
de beitel te ontwijken
als ik een stukje dwars
voorzichtig wil splijten
meegaand heb ik
zijn structuren gepolst
aders en lijnen gevolgd
in subtiele verfijning
mat gepolijst
met de glans van
bloed zweet en tranen
ademt schoonheid je schaduw
vol karakter sta je daar
bevallig en profiel
maar met je stukje dwars
ben…
op de rand van
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
703 ik blijf in de schaduw
van het huis
het maakt zich klaar
om het gemis te verzamelen
deuren openen en sluiten
lopen mij omver
terwijl ik op elke tekening
stilte plak
onder een verdonkerende hemel maak ik
het bed op voor nachten
waarin wijzers verfrommeld worden
tot korsten van tijd
ik wil nog even gaan zitten
de dagen vastnemen…