6019 resultaten.
ik zal er altijd voor hen zijn !!
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
2.186 ik ben een zus en broer
verloren
dat deed heel veel pijn
maar ik , ik zal altijd hun grote
zus zijn
wat er ook mogen gebeuren
we zijn julie niet vergeten
en zullen dat ook nooit doen
dus kleintjes rust nu maar in vrede
het is gedaan met al de pijn
waar julie nu ook mogen zijn
we komen julie zeker nog wel tegen
waar…
weer leven
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.133 eenzaam was zijn leven
verlaten door een hart
ogen verborgen tranen
hij huilde ze elke nacht
emotie ging verloren
levenszin verdween
verwoest waren zijn dromen
de dag geluk verdween
tot ongeremd verlangen
zijn hart vulde met hoop
de drang om weer te leven
verborgen lag
in jouw schoot…
waar was jij
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.791 waar ik val voor die ogen
duizel van jouw stem
zwijmel door gefluister
in mezelf
verloren loop
voel ik hartsverlangen
in mijn zoektocht
naar dromen
hoor jouw zacht gefluister
in het ritme
van mijn hart
en verdwaal ik in mezelf
vervaagt de eenzaamheid
vraag ik jou
heel zacht
waar was jij
mijn leven…
traan in de spiegel
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
981 in haar ogen sluipt verlangen
diep verscholen droogt een traan
elke dag wil zij leven
belooft zichzelf niet op te geven
het gevecht met zichzelf
huilt zij in de nacht
elk ontwaken van de dag
hernieuwt verloren hoop
door die ogen in de spiegel
als zij staart in het heden
waar verlangen weerkaatst
in de vorm van een traan…
Heeft u mij gezien
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
928 Ik ben mijzelf verloren
Op een doordeweekse dag
Ik had me nog geschoren
En ik droeg ook zelfs een lach
Ik had mijn leren jas aan
En alles op een rijtje
Ik zou een blokje om gaan
Of even naar mijn meidje
Maar ergens halverwege
Is het het toch misgegaan
Van moeheid neergezegen
Ben ik niet meer opgestaan
Wie ziet in mij nog waarde
Het…
gedichtenplaag......
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
815 dag mijn gedicht
jouw moment gaat verloren
smaak nu het lezen
als eentje teveel
ongelukkig de dag
die voelt als genomen
beheers er verdoken
jouw overaanbod
maar laat geen toeval
ontmoediging zijn
die achteloosheid
voelt als herboren
als morgen de dag
der gedichten verdwijnt
groet ik jou weer
als –mijn- gedicht…
de vertrokkenen
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
4.811 vertrek uit huizen
in boos verdriet
hartezeer
ontparingen
men ziet ze vaak
bij pakken neer
gekeuteld nog
van muizen
lege kamers
vol met zakken
kale peertjes lichten
verloren waan
gedeeld bestaan
bruine dozen
kilo’s herinnering
verteren onuitgepakt
bij helle schrijn
van ochtendzon…
Afgebrand
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.325 het duister trekt aan mij
zijn armen voelen kil
geen wolk trekt voorbij
zwart de nacht, zo stil
sterrenlicht zie ik niet
stof dwarrelt om mij heen
de geest die het leven liet
snelde verbeten weg, alleen
het vuur verhit de hel
likt de vlammensporen
ooit was het een spel
maar nu heb ìk verloren…
strelend fluweel
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
613 zacht zijn
gedachten
strelend
fluweel
langs pijn
van je dagen
verloren
hoeveel
zout
in je tranen
het stille
verdriet
geef jij als
vertrouwen
in handen
verbergen
willen
we niet
herinnering
van gisteren
is pijn
van vandaag
liefde
is morgen
we kussen
de toekomst
geluk met
een glimlach
nietwaar…
Jeugdzonde
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
723 Dit uur ongeboren
lijkt het leven
uit haar verloren.
Niemand wil met haar ruilen
en zonder het te weten
is in haar
het eeuwige verlangen
naar buiten komen huilen.…
En toch treuren
hartenkreet
4.7 met 18 stemmen
1.364 En toch treuren om al het eigene
Dat verloren ging, al het eigene
Dat elkaar was
Zijn woorden, zijn zinnen, zijn taal
Ingebed in die van mij en ingelijfd
Die nacht waarin ons verhaal
Gebonden werd
In mijn armen de chemie, die
ik uit alle macht tot liefde
Transformeerde
En ondanks het slot, dat in
Zijn handen lag, weet ik me
Voor…
Osmose
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
502 Ik zag haar bij de bron
duizend schonen in het gras
oase in bloesem en groen
leek het precies zoals het was
water, satijnen waterplas
gedronken liefde zoveel dat kon,
verdroogd, verdronken in de woestijn,
reeds verloren, voordat je het
verlaten moest, tranen getemd
in een ander gezicht, om te zien,
je bestemming in een
osmose van licht…
midlife
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
624 ik word opgejaagd
een niet bestaand iets
zit mij na
ontastbaar maar zichtbaar
hij jaagt mij op, de tijd
laat mij geen rust
ik moet op jacht
het put me uit
hoe ouder hoe vermoeider
de oude gekkin
het eind is in zicht
ik heb nog geen zin
ik wil respijt
alsnog in trek zijn
ooit alles gemist
nu te laat om in te halen
een verloren…
Betovering
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
730 Een mens, verloren in de wereld,
homo sapiens zonder bestemming.
Darwin had zijn tanden gezet,
in de betovering van het leven:
Wie ben ik?
Als er een vraag was die
altijd zou moeten worden gesteld,
zou het dan zijn:
Wie ben ik?
Wankelende vragen,
Vergeten dagen.
Kiekjes die de dagen vasthouden:
Wie was ik?…
buiten adem
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
771 ik mis het zomergeluid
van een vliegtuigje heel hoog
dat stipje als een bromvlieg,
en heel aards ergens beneden
met de rug in het gras van weelde,
ogen die verloren raken in het blauw,
de geur en lucht die warm en zwoel,
om het hoofd heen zweven, maar meest nog
mis ik in mijn nood jouw adem
die mijn lippen streelt…
sara
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
2.077 ging ik vroeger
met gemak
vol overgave
uit mijn dak
in hartje
binnenstad altijd
was het ultra
bijna lustrum
ben ik nu dan
dat gevoel kwijt
niets is er aan
verloren en
heb ik geen spijt
maar die tijd is
nu verleden
bijna nu
al drie jaar
bereikte ik onomstreden
de mooie leeftijd
van onze saar
wil dat niet zeggen
het is voorbij…
Dwalend,
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
797 Geen groter schrik dan
bespied gewaand, geritsel
van kleine mensen, die
ruimte zoekend als druppels
water, hunkerend om hun
transparantie niet te missen
om uit het stroomverval van
het leven te geraken, om in
een ogenblik een verloren
liefdete achterhalen, gewonnen
in een tijd die je werd
geschonken, op een andere
mannier beklonken,…
onder steen en as
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
489 was me
was de herinnering van mijn huid
de keuze tot vechten
bracht niets dan vocht en kwaad
de illusie van verbondenheid
de strijd verloren
in alle dwaasheid
was me
was de herinnering van mijn huid
te lang leef jij in mij voort
te lang leef ik in rouw en spijt
laat me ontwaken
tussen de golven van liefde
tussen de sporen van…
angst
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
922 De strijd is hard
De pijn wordt verbeten
Het onbehagen gevangen
In een net van twijfel
De toekomst is somber
Verarmd in zijn geheel
Vernietigend zelfbeeld
Hoewel je het niet ziet
Vertrouwen verloren
Gewoon de mist ingegaan
Zomaar, zonder
Voorafgaande verwittiging
Het blijft maar duren,
Mijn geduld is op
Laat iemand de sluier…
Cirkelgang
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
748 heel
voldaan is de mens
voor zijn geboorte
daarna staat hij alleen
als een
verloren
god
hoe omstandig
hij tracht te voldoen
grenzen te slechten
terwijl hij zich aan materie hecht
hij weert en wringt
zich ongewild in bochten
de gezochte vervulling blijft weg
zijn bereik ver te buiten
tot hij ooit oprecht
liefde kan uiten…
Niemandsland
netgedicht
4.2 met 61 stemmen
934 Nu jullie gans zijn uitgedoofd
zet ik de bijl in alle takken
van de stamboom in mijn hoofd
om het leven te herpakken
moet ik de verwachting doden
en in oude wortels hakken
zelfs het mooiste mij geboden
heeft nu alle vrucht verloren
van geloof in jullie goden
niemandsland zal mij bekoren
tot ik uit de laatste strohalm
als eerste nazaat…
Vandaag zijn de woorden rozenrood.
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.213 zaterdag - was een dag van rouw
een dag om niet of juist wel bij stil te staan
ik rouwde om wat ik was verloren.
zondag was de dag dat ik was gaan beseffen
dat ik de wereld wilde spreken - ze toe wilde schreeuwen
zij is van mij - zij is wat ik altijd al wilde.…
Zie de bomen.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
475 Dwaal verder door bekende
straten op zoek naar de tijd
die voorgoed verloren is gegaan.…
Zon, zee en strand
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.270 Als de zon haar kracht
heeft verloren
maar haar gloed nog even
de rimpeling van de zee
zacht streelt en laat gloren
verdwijnt zij langzaam
achter de horizon
golfjes kabbelen
ongestoord
op het strand
zij wissen alle sporen van de dag
uit het zand
alleen het geluid
van de branding ruist zacht
en de avond gaat
over in nacht…
Een beetje mij voor jou
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
594 hoe je als een zwaluw
vol zomerverlangen
telkens zoekt
door de wolken vliegt
naar warmtebronnen
ver van je heem vandaan
in jouw ogen
lees ik steeds de onrust
speur nog naar een schittering
die is er vaak niet meer
ze is geleidelijk
verloren gegaan
*
zie de ster
die ik je wees
in die donkere nacht
in de glinster van je traan…
Gent
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
500 Hoe mooi jij bent
jaren meegeteld
zelfs in de groeven
van plaveisel
ik twijfel
met lichamelijk stijfsel
jou te betreden
doch jij hebt mij geveld
jij kwelt
tot in het bot
in mijn verloren hart
zo ik vergat
jouw lieflijk kinderhoofd,
met groot talent,
aan te klagen als
enorme voetenbeul
de dader ben ikzelf.…
Mijn pad
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
593 Onzichtbaar voor ieder ander
Beloop ik mijn zelf gecreëerde wegen
Ontworpen en ingekleurd
Met zwart bloed en rode stenen
Tijd ben ik verloren in de ruimte
Die is ontstaan bij het maken
Van alles dat nooit heeft bestaan
Lang gewacht en zoekgeraakt
Grenzen verdampen in de lucht
Bij het trekken van verbanden
Tussen wat ooit is geweest en…
Een ongekend verleden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 er zat
een knoop in de tijd
ik trok aan het kortste eind
kon de grote
lus herinneringen
niet meer binnenhalen
moest ze laten gaan
uit de verbanden die
mijn jeugd omspanden
kwam nog wat
fragmenten tegen
uit een ongekend verleden
maar te weinig
voor een fundament
wat losse stenen en cement
zwerf op het net
in verloren tijd…
De dichter sprak
gedicht
2.9 met 7 stemmen
3.249 Je gaat verloren. Ook voor hem. De dichter sterft
vereenzaamd. Wat was zijn liefde dan geloof,
zijn vers dan bidden, wat was jij dan god.
----------------------
uit: 'Tijd', 1986.…
Jonas D. Meijerplein
gedicht
2.9 met 9 stemmen
4.358 In je trekken staat
de geschiedenis van je volk geschreven
fascinerend, jouw volk
almaar verloren en weer teruggevonden
wij staan aan een angstige oever
wachten op de mensen eindelijk mens geworden
de jouwe en de onze eindelijk verzoend
Is de grote Barouch niet
in deze straatjes opgegroeid?…