3651 resultaten.
in bed
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
1.879 met buikpijn, schuldgevoel
en andere gebreken
sla de grote roze Tellegen
er maar eens op na en lees
over de eekhoorn die ook al
last heeft van gedachten
van een boomtak springt
zonder het te willen
geen verschil weet tussen
vroeger later nu of nooit
het helpt wel een beetje…
ongezonde belangstelling
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.116 er zit een man in de tram
een spoor
van beschaving loopt
over zijn gezicht
welk zeer
vraag ik mij af
deed hem de moed
in de schoenen drinken…
nooit helemaal weg
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
797 ze ligt in een bron
van licht en trekt
haartjes uit haar liezen
in de zon verzachten
scherpe stalen rafels
tot vormloze klompjes
wat schaafde en wrong
loopt door de afvoer
naar de regenpijp
ze trekt nog een haartje
en vindt godzijdank
haar woorden terug…
verzoeknummer
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
975 mijn tante zit in de trein
te borduren
onder haar kruissteken
liggen gedachten
aan betere tijden
een geliefde die haar
nam met zijden glans
gekleurde patronen
ontstaan onder haar handen
ze hecht af en breekt
de draad met haar tanden…
wereldwonder
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.258 de bewijzen stapelen zich op:
in Gizeh een extra piramide
kleurige kartonnen blokken
pakketten van de wereldwinkel
vrijdag voor kerst bij de haltes
en in de Amsterdamse tram
dergelijke dozen onder armen
en op schoot, niet openen
voor je thuis bent! herinnering
aan koektrommels en kaarsen
maar nu houd ik angstvallig
mijn vinger aan de…
overstappen
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.525 geen trein op het spoor
wachten geblazen - ijsberen
op een gepekeld perron
aan de horizon die zachte
oranje baan waarvoor twijgen
zwarte franje vormen
de morgenster staat erboven
wachten loont vanmorgen
de zon komt op, de metro aan…
KOPSPELDEN
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.129 Bij de halte van lijn 10
zag ik haar staan
ze had prachtige ogen
Egyptisch opgemaakt
aan haar hoofddoek
een dunne zwarte
sluier vastgespeld
daaronder zat een pleister
haar neus in verband
verder een lange broek
laarzen met hoge hakken
van top tot teen
blijf ik nieuwsgierig
wie haar neus verbouwde
en waarom zij die sluier droeg…
Amsterdam verlaten
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
3.383 ik ga maar weer eens
naar de Europoort
tenslotte ben ik er geboren
op zo'n korte dag
mengt blauw zich
met vuile strepen
paarse proppen proberen
nog wat te rekken
iemand waarschuwt
voor zakpeuteraars
tegenover mij een man
met brede neus hij houdt
twee ballen in een hand
en laat zijn vingers kraken
een muziekje bereikt mijn oor…
Op Amstelredam
poëzie
4.0 met 9 stemmen
5.908 Het IJ en d'Amstel voeren de hoofdstad van Europe,
Gekroond tot Keizerin, des nabuurs steun en hope,
Amstelredam, die 't hoofd verheft aan 's hemels as,
En schiet, op Pluto's borst, haar wortels door 't moeras.
Wat waatren worden niet beschaduwd van haar zeilen?
Op welke markten gaat zij niet haar waren weilen?
Wat volken ziet ze niet beschijnen…
Trouw als een hond was alles bij het oude gebleven
netgedicht
3.4 met 30 stemmen
3.290 Laat me!
Zoals ik ben.
Ik ga je niet aan stukken scheuren,
maar laat me zoals ik ben,
niet geheel van deze wereld.
Slechts een paar tanden
zouden je een boosheid laten zien.
Maar ik, oud en tandeloos geworden,
ben slechts meer en meer van je gaan houden.…
Horror en de schoonheid
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
760 De dode boom werpt zijn vruchten af
en hij lokt kleine meisjes
om hun darmen te spoelen
in zijn ongenadige bijzijn,
opdat zijn wortels zouden struiken in weeë grond.
Ze kokhalzen de ondode afscheidingen
naar de wereld van zaadjes en nieuwe kiemen.
Het meisje was allang afgestorven,
maar ze baarde een vers nageboorte.
En hij;
het levende…
Voorwerpen die mij het meest nabij zijn
gedicht
3.9 met 15 stemmen
10.970 vaker kan mijn fiets mijn handen aan het
stuur niet missen dan dat ik met jou hand
in hand loop tijdens schemeringen
en we beiden verbonden zijn
door de kortste ketting
hoe vaak zou mijn wijsvinger
op een lichtknop hebben gedrukt?
dagelijks worden talrijke handelingen
verricht door het mechaniek der ledematen
terwijl onze gedachten elders…
Waar bleef de zwaan?
poëzie
3.9 met 10 stemmen
7.529 Zou het al zinken en vergaan,
Waar bleef de zwaan?
Waar bleef de zwaan,
De zwaan, dat vrolijke waterdier,
Nooit zat van kussen?
Geen waatren blussen
Haar minnevier.
’t Lust haar te nestlen op de vloed,
Zij kweekt de gloed,
Zij kweekt de gloed
Met hare vrolijke wederga,
En kipt hare eiers,
en acht geen schreiers,
Noch vreest geen scha…
Het traagste zien der dingen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
632 Aarde van nevelend blauw;
hemelsoog van troebele verzuchting...
Houdt mij de bril van blindheid voor
en breek het hardste licht tot wit in zwarte kleuren
of laat het zoete zingen klinken in de zoutste herinneringen.
Trek je ooglid dicht met een zweem van bezwering,
tot de tranennevel; wit en grijs
soms crèmezwart zich vergist
en het donkerste…
versteend in de pop
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
702 tijd vertraagt
mijn groene vingers
de houten pop
een bomenelf
knoestig gezicht
knokige vuistjes
zijn bruin olieachtige huid
ademt
transpireert stil
en beweegt van binnen naar buiten
in dikke zwellende druppels
tijd vertraagt
ik heb hem geen wil meegegeven
maar
zijn glinsterende oogjes
verraden mij
het is niet hij
het is…
Mijn dodenherdenking
hartenkreet
2.1 met 54 stemmen
8.250 Dood
Verjaardag
Stilte
En leven
door elkaar
Voor mij een jaar ouder
Plezier en gelach
Voor een ander verdriet
En een sombere dag
Mijn verjaardag
Doden worden herdacht
De bedroefde mensen die ik zie
Hebben mijn verjaardag verkracht…
OP HET UITMALEN VAN ’T HAARLEMMER MEER
poëzie
3.4 met 12 stemmen
4.979 Aan de Leeuw van Holland.
Aº. 1642
Uitheemse vijanden te zitten in de veren,
Te slingeren de staart groothartig over zee,
Is ijdel, als uw long, geslagen aan het teren,
Inwendig vast vergaat en gij met hartewee
Zo deerlijk zucht en kucht en loost bij hele brokken
Het rottend ingewand te keel uit, in de golf.
Wat baat het met uw klauw heel…
Waakvlam
gedicht
2.4 met 16 stemmen
9.065 Eén grote waakvlam is de dag. Een baai
van goud en diepblauw is de hemel. Jij
zit in de tuin en kijkt op als een kraai
hikt van de hitte en krast, of op een lei-
en dak gegriffeld wordt. Je zit te schrij-
ven in het eerste leerjaar. Hou je taai,
't is hanepoot en baksteen. Ben je blij-
ven zitten? En nog vind je niet de draai?
Alleen waar vuur…
De laatste Trein
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
1.097 Gevangen, wachtend op de laatste trein.
Strijd om leven of dood, wachtend op de laatste trein.
Angst voor de toekomst, wachtend op de laatste trein.
Hoop op bevrijding, wachtend op de laatste trein.
Opeengepropt in een kleine barak, wachtend op de laatste trein.
Wachtend om uitgekozen te worden voor Auschwitch
met de laatste trein.…
Stabat Mater
poëzie
3.8 met 14 stemmen
5.696 Jezus’ nat bekreten moeder
Stond bij 't kruis, waar ons Behoeder,
Haar beminde zoon, aan hing;
En haar docht, terwijl ze steende,
Hem betreurde en drukkig weende,
Dat een zwaard door 't harte ging.
Och! hoe drukkig, hoe vol rouwe
Was die zegenrijkste vrouwe,
Moeder van Gods enig kind?
Die, met een weemoedig harte,
Levend aanzag…
Tafelen
gedicht
3.5 met 12 stemmen
7.624 Stil boven haar bord prakt ze
zijn woorden, schraapt zinnen bij elkaar
die ongezouten uithalen, en weer,
weer nergens voor deugen,
tot een klonterige pap.
Boven op een smakeloze brij
schept hij een jus van vette gebaren,
opstaan, armenzwaaien, vuisten,
bestek rechtop in de knuist.
Zij hoofd een hogedrukpan.
Bellen hete adem borrelen
dicht…
Het verandert niets
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
469 Als ik 's avonds neerstrijk
tussen wasgoed en televisiegids,
dan weet ik dat er niets is
om mij voor te schamen.
Als ik de ochtend oversla
en halsreikend koffie zet,
de poes masseer tot 'ie knorrend het hoofd neerlegt,
dan weet ik best dat die wasmand er nog staat.
Dat weet ik dus eigenlijk best wel.
Maar het verandert niets.…
OP MIJN SCHILDERIJ
poëzie
3.4 met 8 stemmen
5.857 toen Govert Flinck mij uitschilderde in het jaar 1653
Ik sluit vandaag een ring van zesmaal ellef jaren,
en zie mijn hoofd besneeuwd en tel mijn grijze haren
ook zonder glazen oog in deze schilderij.
En nog ontvonkt mijn hart in lust tot poëzij,
terwijl ik Lucifer zijn treurrol leer volspelen
en met de bliksem sla op hemelse tonelen,
ten…
Pertinente indruk
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
712 Hij spuwt een wereld
van ongenoegen
naar de einder van vergetelheid.
De landen der herkenning
honen driedubbele hanenkraaien,
dribbelend op zijn middenrif.
Zijn hart zuigt de trilling
als een kronkelende slang
in de rivier der vervreemde galmen.
Overtuigd van overschot
aan gelijk, wrijft
hij nog eens zijn kin schoon.
Zijn identiteit…
Verzuchting
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
704 Hoe kan ik mijn ontroering
subtiel over jouw diepe water
tillen, zonder mezelf te verliezen?
Als woest water die mijn oevers
doen inkalven en jouw bekken
uithuizig wordt in mijn bodem.
Zullen wij ons dan bloot
te glunderen leggen voor elkaar?
Als een kamerheer en
een Chinees theemeisje?
De uitkomsten van ons vlees
en lusten samentellen…
De geveinsde dood
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
750 Hij lag daar uitgeteerd
op zijn magere bed in een
gedistingeerde lamlendigheid.
Zijn lendenen brandend
in de schurende verkleefde lakens.
Zijn ranzige lichaam
veinsde een
gestileerd voorproefje
van de dood.
De matras trachtte
een doorluchtige indruk
te maken in alle afgrijzen.
Het verenstel had slechts
een weerbaarheid van meegeven.…
Schrijven om te blijven?
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
624 Wat dacht ik hier te vinden,
tussen deze letters van entrepreneurschap?
Heuristische hiaten van geleden zinnen verzilveren?
Jij wit hier;
daagt me uit tot duelleren
met gedrochten van gedachten?
Of zijn de allegorieën maakbaar als krullende letters?
Zinnebeelden ter eeuwig leedvermaak?
Wil ik hier
een paar wanstalten chromeren
tot een…
Met weigerende keel
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
774 Ik moet wel gek lijken
met al mijn harde woorden
gesmeed uit een wind van metaal.
Maar ik heb altijd de smaak
van vlinders in de keel,
als het al een andere smaak is,
dan is het de smaak van rupsen in de modder.
En als mijn stem al eens hees wordt,
is het door toedoen van felle woorden,
die razen als een trein door een tunnel
en me achterlaten…
Overgave
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
718 Ze zat daar zoals altijd
in haar uitgerafelde zetel.
Intussen was ze heel oud
en krom geworden. In haar hele
leven had ze geen tien woorden
van een innerlijk gevoelsleven geuit.
Het witte breekbare vrouwtje,
had nooit een beetje kracht over gehad -
na haar plichtsvolle taak van zware arbeid
vervuld te hebben - om nog
een lach te kunnen…
Na het vele lezen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
611 Net nu, wanneer de werkelijkheid
zich leek te ontbinden,
als een traag dovende gloeilamp
en ik het zoete duister zou omwinden,
alle levensechte kleuren
in het filmrolletje gevangen zetten,
kwam daar het land van ooit terug.
Daar, in dat landschap van wit licht,
een oord van zeven eeuwen herinneren geleden,
overkwam me het déja-vu dat er…