24594 resultaten.
Aanklacht van een tulp
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
590 Hoe vluchtig toch het leven van een tulp
dat hou je niet lang vol,
gekoesterd eerst de bol,
bewaterd,
dan als bloem bewonderd en geëerd
wel 1000 x gefotografeerd
dan zomaar voor de lol
ineens je kop eraf,
je bol geëxporteerd
is dat je verdiende straf?
We waren toch zo mooi,
nu ligt ons tulpenblad
te rotten in de geul,
tot pulpenzooi…
Naamloos
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
659 geef hun weer namen
geef hun 'n gezicht
na een zee van tranen
in 't vroege schemerlicht
breng ze daar
waar men reikhalzend
op wacht
geef hun weer namen
geef hun 'n gezicht
breng de gezinnen weer samen
voor 't rode avondlicht…
Ik ga slapen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
825 gedaan wat je zei
11 maanden en 1 dag en het was voorbij
Oneerlijk was je gevecht
Door die verschrikkelijke ziekte werd je lichaam zo slecht
Maar wat heb je gestreden elke dag weer
Op het end wilde je nog wel maar kon het niet meer
Afscheid nemen doet heel veel pijn
Maar je hart is gewoon gestopt en dat voelt fijn
Ook al is er intens verdriet…
hydrografie van een groot verdriet
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
626 zij weende
haar tranen
in de Steenbornbeek
en de Steenbornbeek
vloeide haar tranen
in de Molenbeek
en de Molenbeek
in de Herk
en de Herk
in de Demer
en de Demer
in de Dijle
en de Dijle
in de Rupel
en de Rupel droeg
haar tranen
in de schoot der Schelde
en de Schelde stortte
haar groot verdriet
in de Noordzee
waar…
Een droevig lenteliedje
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
744 Ik had zo graag een lenteliedje willen zingen,
zo’n vrolijk luchtig melodietje
zo’n sofietje-met-een-rietje-liedje;
een deuntje met dat steeds weer nieuw’ geluid
van die straatjongen die fluit.
Je weet toch wel,
zo’n licht en sprankelend riedeltje
dat als een rood ballonnetje
danst in de wind,
aan een touwtje.
Maar diep,
heel diep…
traag
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
510 zonder iets te breken
vliegt het verlies
in volle vaart
de ruimte binnen
na de plompverloren plof
op de stenen vloer
zet de stilte kil
en oorverdovend in
we staren naar de
zich verdringende
grijpgrage tentakels van
het onaanraakbare ding
zoals de slak
zonder oog of talent
voor de versnellende pas
bijt het verlies zich vast…
Huilen?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
600 Het huilen staat me nader,
dan het lachen
toch is mijn gedrag vergelijkbaar
met dat van een clown.
Ik moet sterk zijn!…
Zinloos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 dit
is een zinloos vers
het
biedt geen troost
of
verlichting van je pijn
slechts
trieste woorden
die
niet rijmen
op
door tranen bevlekt
papier…
Huilen en lachen dicht bijeen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
651 Stoere mannen, stoere meiden ach
die huilen niet sprak men
jaren geleden
en zo is menig traantje toch vermeden,
huilen deed je immers niet,
al had je nog zo'n groot en intens verdriet,
neen,
huilen deed je simpelweg niet.…
Illusie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
691 mijn verdriet
heeft niet iedere dag
dezelfde naam
soms kan ik
het niet benoemen
gevoel van lamgeslagen zijn
in een overvolle winkelstraat
omdat ik denk
jou daar te passeren
een onbekende vrouw
die langs
mijn lichaam gaat
laat jou voor even
wederkeren…
Het afscheid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
744 ik heb jouw laatste dagen geteld
op de vingers
van mijn hand
wij wisten wat
zou komen
verdriet groeide
met het uur
jouw stilte
werd verstikkend
en op den duur
vulde mijn stem de kamer
met het herhalen
van jouw naam…
Dit is zo'n dag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
541 Dit is zo’n dag
dat alle kleur verstomt,
dat elk geluid
vergrijst
en elk gebaar
volslagen loos is.
Dit is zo’n dag
dat ik wel ben
maar niet besta,
de toekomst al geweest
en gister zal nooit komen.
Dit is zo’n dag
die slechts met leegte wordt gevuld.…
Soms
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
549 Soms zie ik van die oude bomen
die daar al eeuwen staan
in onberoerde onverstoorbaarheid
en koester dan de menselijke gevoeligheid.
Soms zie ik van die bergen,
zo trots, onbuigbaar, groots
in sterke onverzettelijkheid
en prijs de menselijke kwetsbaarheid.
Soms kijk ik naar de sterren
zo eindeloos ver weg en koud
en onder al die kille…
gazelle (voor Gert-Jan en zijn zusje)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
509 onder steile
zandkleurige haartjes
zie ik je tederheid jongetje
in glanzende ogen
als van een gazelle
voorzichtig tast je
ademloos bijna
vermoeid zo vermoeid
naar houvast
nog altijd heb ik je
lief jongetje jongetje
met de gazelle ogen
roerloos woon je
rust je slaap je
in mijn hart…
Het buigend riet
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
998 Het riet buigt neer
bij elke tegenslag
en heft het hoofd
bij elke nieuwe hoop.
Maar breken kan het ook
wanneer de vrieskou binnenkomt
van moe gestreden strijd
en kille eenzaamheid.
Je zegt:
de wortels leven nog.
Dat kan best zijn
maar ‘t troost me niet.
Het is te laat
voor het geknakte riet.…
Mijn zus
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.031 in deze zwijgzaamheid
probeer ik jou te vinden
de stilte past mij
als een tweede huid
wij zijn weer kinderen
en delen ons verleden
dragen elkaar in groot verdriet
ook hier toont ons gezicht
de droefenis
en wederom is er niemand
die het ziet…
ongeboren woorden
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
576 op voelbaar papier
wil ik je schrijven
mijn kind
ik kijk naar een gevulde wieg
met ongeboren woorden
zij verdragen het daglicht niet
ik schrijf je mijn kind
als de avond zacht zal zijn
dichtgeslagen boeken
wrik ik open
ziel en huid keer ik binnenstebuiten
om jou vast te houden
uit droefenis spin ik
mijn nooit gezongen liedjes
jouw…
aydin
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
663 gisteren nog
speelde het kind
uitgelaten met zijn vriendjes
zijn vader en moeder
in het zand langs de zee
zonder de last en de zorgen
van toekomst, de hoop
van de overkant
liefdevol werd hij
toegedekt toen hij
moe van het spelen
in slaap viel
na de overtocht
sliep hij nog
met zijn gezicht in het water
werd hij niet meer wakker…
Hoop
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
594 Alles is eindig
in pijn en verdriet
Dus kleur de dagen
in het licht van de zon.…
Ver(werken)
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
559 Ik graaf in een berg van verdriet
waar ik eigenlijk geen gat in zie
boos plant ik mijn schop in de aarde
maar wat is de waarde
kan ik met mijn verdriet
dan bergen verzetten
is mijn graven wel nodig
ik kan er toch ook omheen
mijn tranen verzachten de grond
en ik besef nu
het is hard werken maar
ik kom hier doorheen…
Leeg
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 het maakt niet uit
hoe hard ik boen
het vat wordt
nooit minder vol
daar mijn tranen
de emmer blijven
vullen tot aan
het randje
van wat mogelijk is
mijn hart gebroken
in stukken om me heen
en ik, ik blijf maar boenen…
verdriet moet je altijd voor het daglicht bewaren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
633 laat nu maar los
zegt mijn moeder
hier maakt het niet meer uit
de zwart witte meeuw dobbert
zout en nat- in – nat en zout
het water staat aan onze lippen
verdriet moet je altijd voor het daglicht bewaren…
glazen bed
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
594 ze graaft door
lagen behang
verf en gips
uit het plafond
snijdt ze een
halve maan een
kijkdoos voor de
heldere hemel
sterren manen en
planeten scheren
langs elkaar heen in
het grote universum waar
kleurlawines uiteen
spatten terwijl zij de
oversteek maakt in
een gammel linnen
bootje naar het
kleine universum waar
niets…
eeuwig stil
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
787 vijf jaar was jij, mijn lieve schat
toen het leven jou verliet
we hebben je zo liefgehad
nu rest ons slechts verdriet
voor ons is er geen morgen
want de tijd staat eeuwig stil
wie zal er voor je zorgen?
wie hoort wat jij nu wil?
jouw mooie lach zal nooit vergaan
je hebt toch niet geleden?…
wat een naam zegt
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
628 als jij Tanja Afra Maria
anders zou heten
dan zouden we nog
altijd aan je denken
we zouden niet zwijgen
misschien zocht je eerst
als een hinde je schichtige
weg maar dan fiere Tanja
veroverde je de wereld
dat zou jij doen
thuis Tanja de steeds veilige
thuishaven waar je ouders
blijven wachten reikhalzend
naar je uitkijken en…
afscheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
799 Dus broeders, zusters treur toch niet
al gij hem dra mocht vinden
Besef, al brengt zijn dood verdriet,
niets kon hem hier nog binden.…
Vrijbroekpark
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
533 Laat dit dan mijn moment zijn..
in een park op een bank met een boek
pel ik stuurse mandarijnen
en mijmer over hebben en zijn
Verstrooid speur ik in bladloze eiken
naar eekhoorns en ander gespuis
en word ik zeldzaam rustig
van de bomen en hun vriendelijk geruis.
twee eksters verborgen in het lover
kijken me schuin en sinister aan…
nergens gebleven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 onder de kast
van vergetelheid
schuilen bedrukte
flarden van een
onbegrensd gemis
in het verlaten
landschap scheurt
de storm de
gekwelde schreeuw
aan stukken
één voor één zetten
we de spiegels van
het verleden neer
één voor één
draaien we ze om
we zijn nergens
gebleven…
Over behang
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
533 Je vroeg me een wand af te stomen,
van een kamer in je nieuwe huis
daarbij kwamen laagjes pijn
van hoe ik destijds de muren
afstoomde van je puberkamer
tijdens het weekend dat je weg
en ik jou wou verrassen
maar jij bij terugkomst verdrietig was
want ik, voortvarend, zonder overleg
had afgepeld wat nog niet rijp
Hoe graag ook,
nooit kan…
Ouders
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.182 [Dit schreef ik voor iemand]
Ouders
Beide ouders in het
beginstadium van
dementie.
Het lijkt bijna onmogelijk,
maar beide kregen het
tegelijkertijd.
Als kind zie je dat met
lede ogen aan.
Langzaam zie je hun
vergeetachtigheid
toenemen
en in gedachten
heb je een stille
traan.
Moedeloos moet je het
ervaren.
Het ergste…