3651 resultaten.
De erfzonde
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
677 Alle wanstalten van verkeerd redeneren,
van honderd vaders en moeders terug,
hadden de jongste telg; geboren
in nieuwere verlichte tijden,
verzwaard met het oplossen
van ambivalente vraagstukken.
Een last, recht evenredig
met de massa van de wereld.
Hij was geboren onder het massief
van het Himalaya gebergte.
Hij steunde en wrochtte
onder…
Eb en vloed
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
917 De gedachteloosheid
greep om me heen,
tot in de uitgestrektheid
van mijn verste vingers
en mijn keel snoerde
me de handen.
Mijn maag wentelde
zich in zichzelf en liet
mijn tanden klapperloos achter.
Mijn mond ging onwillekeurig
open en sprak een lege wind.
En ik, ik liet mijn lichaam
zijn gang gaan. Het spoelde
zich in de branding…
Frisse ochtendgymnastiek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.053 Op de drempel van mijn
deur van ontevredenheid,
roep ik mijn ongenoegen
over het gebroebel
van mijn ingewanden uit!
'Onwelvoeglijke reetjeskikkers!'
'Onfrisse bochtenkruipers!'
'Ongehoorde rectificatiekolommen!'
Mijn overbuurvrouw,
met de bezem in de hand,
maakt misprijzende gebaren.
Mijn mond wordt vrolijk
en trekt zich in een…
Antwoord van duizendvoudige pijnen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.093 Ingebeelde vader;
ik stel jou duizend en één
van die niet uit te spreken vragen!
De formulering alleen al duurt honderd dagen!
Als ik dan al zo mis ben,
klets me dan de ribben
uit mijn bast van eeuwige twijfel!
Scheur mij de milt uit het lijf
zoals ik jou en je kern zou strippen
tot op jouw ongenode onderlijf.
Scheur mij het vlees van…
Mister Grey Beard
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.125 Met zijn oude uitgedragen hart,
versleten tot op de draad,
had hij jaren geregeerd
over zijn ontkende jeugdige inborst.
Ruw als een bolster,
waren kleine akkefietjes
nooit een reden
om zijn kar te keren.
Niet mekkeren,
niet neuten of klagen,
maar hij zong wel
zijn naïeve levenswandel
in een doorgroefde blues,
vanuit zijn kardinaalsstoel…
Sluimerende branie
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
544 Sinds ik
dagen tussen letters verbleven had,
bleef het onvermoeden op mijn open registers zeilen.
Mijn hart liet geen hart koud
en mijn handen waanden zich ineens
deel van een nieuwe schepping.
Een woud van sensaties kwam aan de oppervlakte
van mijn tast drijven, als een fles met een boodschap.
Het vermoeden in mijn vingers reageerde
met…
In jouw ontwakende ogen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
556 Diep-blauwe oceanen
die al het bestaande
ontluisteren van zijn
donkerste weemoed
die al het bestaande
mooier maken
Het wolkeloze zenit
van het noorden
en het zuiden
elk leven voedend
met een azuren gloed
paarlemoeren rivieren
die het lied aanschouwen
der ontwaakten,
nimmer bewust
van de duistere nacht…
Dichten voor verdraagzaamheid (met enige vertraging)
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.535 Beste vriend uit India,
wij begrepen elkaar toch zo slecht
en praatten een potje gebrouwd
uit het Nederlands, doorspekt met flink wat Engels.
Jij begreep maar niet waarom wij Belgen
zoveel hielden van die fletse aardappelen.
Jij was wel straffere currykost gewend.
En ik begreep maar niet
waarom je zoveel problemen had
en ieder halfuur God…
another prick on the Wall*
netgedicht
3.1 met 29 stemmen
4.654 geslenter aan de duivelswand
de hand van vergetelheid klopt
de slogans van reclamemakers op
another prick on the Wall echoot ze
ijdele strijd verbreidt zich penetrant
vleesgeworden geld het hart uitgeklopt
onwelriekende idealen stop je in de seksshop
het makke diner eet je gedwee dicteert deze
deze aardse geldpoel verdient zijn hemelswand…
In de rechte lijn de werkelijkheid voorbij
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.097 Zijn blik zoekend naar betekenis
zocht al lang veel te fel en hij scheurde
plotsklaps door zes steunmuren van het
appartementenblok, gebouwd naar Escher's model.
Nu had hij alle muren bespot en de gewelven ondermijnd.
De werkelijkheid leek te grijnzen in brokkelende zinnen.
De ophangpunten van zijn zoekende ogen lagen her en der verspreid.…
Jaren heb ik in potten
gedicht
3.2 met 24 stemmen
8.612 Jaren heb ik in potten
zinnen geperst, op sterk water gezet
voor wie lezen wil dat tijd
ook dood kan gaan.
Maar hier maak ik geen woorden aan mooi:
ik ben oud.
En dood was ik al
toen ik voor 't eerst ter wereld kwam.
Ik ben moe, ik heb negen keer geleefd
en ben tien keer gestorven,
geloof me, slapen doe ik niet meer
en met dromen hou…
En dan nu
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
747 Het leven kronkelt als een smokkelaars pad,
meandert als een ongeleide beek,
vindt verblijf waar zelfs de dood geen trek in had
en verdwijnt wanneer je eventjes niet keek.
Je maakt je plannen of het leven een kanaal,
een vierbaans autoweg is, vol voorspelbaarheid.
Het botst voortdurend, ach, je weet het allemaal.
Toch wil je de illusie niet…
Een masker
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.575 Ik draag een masker,
Overal draag ik een andere,
Ik zou graag willen zijn zoals ik ben,
Maar dat kan niet meer,
Omdat jij kwam,
Als jij niet was gekomen, was ik nu wie ik ben.
Door jou kan ik nooit laten zien wie ik echt ben,
Want jij vond het nodig om mij te veranderen,
En dat is je gelukt,
Door jou vertrouw ik niemand,
Ik zou nooit…
Stad van halverwege
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
721 De stad zuigt
aan mijn welbehagen.
Zij dekt mij onder
haar polierende gelaat
van gewapend beton.
Niets kan mij hier gebeuren.
De woestenijen der barbarijen
liggen ver buiten het bereik
van haar stenen hart.
Haar binnenste dreunt
onder haar eigen warmte
en loopt er van over.
Eindeloos tot haar laatste zucht.
De potente calorieën…
Zomerwens
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
772 Kijk hoe de vogels
de bloemen kleden
en de bijen de was
in hun botten gieten.
Lach dan nog eens
naar die oude magiër
die de lucht beslaat
met goudgele vingers
en de huizen wit pleistert
in zijn gelaat,
want straks is het weer zomer.…
Hybride
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
704 't Is natuurlijk wel een aardig fenomeen:
Een auto die kan rijden op twee gedachten.
Daar staan we toch al jaren op te wachten?
Maar dat je de batterij niet overal kunt laden is gemeen!
Maar ja, je kunt niet alles tegelijk aanbieden.
De olie en de politiek zijn dus voorlopig niet hybride!…
Verborgen geschiedenis
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
703 Tweemaal
de werkelijkheid verloren.
En in een waas van
wanstaltige weemoed
versneed hij de realiteit
in een dubbelledige overpeinzing.
Sperma is het verval
te verschieten, dacht hij
en het lichaam cumuleert
naar verzadiging om zichzelf
in de finaliteit te verliezen.
Tweemaal verliezen
zijn vader en hij
zich in de potentie
van levensvattende…
Dag en nacht
gedicht
2.8 met 120 stemmen
47.524 Ik wist het, maar had me gezegd
dat je zo vroeg vertrekken zou
in het donker, ik sliep nog.
Ik wilde nog iets kwijt
over de pretogen van mijn broertjes
verjaardagshond,
kamperen in de tuin, stilzitten,
kauwen op gras en klaver,
de maan uitzwaaien
in een warme slaapzak naast jou.
Aan jou werd niets gevraagd;
ik heb je uitstel gezien,…
Uitvaart
poëzie
4.1 met 14 stemmen
6.655 Uitvaart van zijne Excellentie
DE HERE HUIG DE GROOT*.
AAN DE WETHOUDERS VAN DELFT.
INCONTAMINATIS FULGET HONORIBUS.*
Helaas! wie komt mijn hoop vermoorden?
Wat onweer* ruist er uit de Noorden?
Verzeker* fluks* ons beste pand!
Verzeker, berg het Hollands wonder!
Hoe haalt de zon haar aanschijn onder*!
O Baltisch meer*! o storm! o strand…
Het open luik
poëzie
3.8 met 30 stemmen
3.167 Het harde, houten luik is dicht
en daar achter is de dag
met zijn parel-gouden licht;
daarachter de bomen, de bergen, de wereld, de wind,
de mensheid: man, vrouw en het fijne kind;
daarachter de zon,
daarachter de maan,
daarachter de zilveren sterren;
ook Vlaanderen, nevel-blauw,
en God.
Het leven is nabij en verre;
het hart des levens…
zo worden we
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.344 Weet je, ik denk dat we zijn als graan
klein en schuchter begonnen als een sprietje
piepend naar de lentelucht.
Langzaam groeiend tot
mooie grote halmen, wiegend
in de wind, flexibel en sterk.
En eens een graanveld op z'n sterkst is,
dan heeft nog de wind noch de regen
invloed op die gouden glooiing.
Ja, zo zijn we, zo worden we!…
Facelift
gedicht
3.1 met 36 stemmen
17.277 's Ochtends in de spiegel
je gezicht doorbladeren
als een tijdschrift, gapend
met je mond vol kronen,
je haar in coupe spinazie,
de toekomst lezen
in de lijnen van je hals
en dan hardop zeggen:
ik ben een lichtwezen,
ik ben een engel.
---------------------------------
Uit: 'Naastenparade', 2001.…
NIET TE RIJMEN...
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
861 Ik zou zo graag
Met het woordenboek erbij
Gedichten willen schrijven
Die ikzelf niet eens snap
Maar de vraag
"Wat bedoelde hij?"
Zal nooit lang beklijven
Want de 'kenners' zijn zo knap...…
toen en nu
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.078 Toen was ik nog samen
Nu ben ik alleen
Toen had ik geen vrienden
Nu meer dan één
Toen leefde ik thuis
Nu leef ik intens
Toen was ik een volger
Nu ben ik een mens
Toen was er liefde
Nu is die er weer
Het is alleen anders
Het is voor mezelf dit keer
Kerst wordt eenzaam
Rustig en alleen
Het is voor mijn toekomst
Ik moet er doorheen…
Klachten des Poëets
poëzie
4.1 met 16 stemmen
5.194 Wat ramp, wat ongeluk plaagt nog mijn grijze haren!
Wat schande moet mij nog, eilacy! wedervaren!
Wat droefheid, wat verdriet, wat leed komt mij nog aan,
In dees mijn wintertijd, die haast zou zijn gedaan!
Wanneer ik overdenk èn ’tgeen ik was vóór dezen,
En wat ik, tot mijn smaad, moet tegenwoordig wezen;
Wanneer ik mij bezie in dees mijn hoogste…
miauw...
hartenkreet
4.1 met 21 stemmen
1.685 als ik me soms zo eenzaam voel,
zo leeg van binnen zonder doel,
dan kom je zachtjes dichterbij,
en lig je stil heel dicht bij mij...
jouw ogen kijken mij dan aan,
alsof ze die van mij verstaan,
zo kijken we rustig naar elkaar,
ik streel je zachte zwarte haar...
ik voel je warmte in mijn zij,
ik hoor je adem heel dichtbij,
dan zeg je even…
arrogant
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.627 men noemt mij weleens arrogant,
maar dat ligt niet echt in mijn aard,
ik maak een gebaartje met mijn hand,
en negeer dat soort dingen uiteraard...
ik steek mijn kin omhoog en lach heel slap,
naar diegeen die zich dat ontvallen liet,
want arrogantie is een slechte eigenschap,
en zulke eigenschappen heb ik niet...…
Grafdicht
poëzie
3.6 met 23 stemmen
7.868 Op JONKVROUW
ISABELLE LE BLON.
(Overleden de 28 van Zomermaand 1636)
Wie hoor ik op mijn graf?
Gij minnaars, gaat’er af!
Wat koomt gij rouwe dragen,
En mijne dood beklagen?
Ai, staakt uw droef gesteen*!
Schept moedt, en weest tevreên,
En wenst mij niet op aarde
Bij u te zijn in waarde.
De wereld die is doch
Vol valsheid en bedrog.…
Twijfel...
hartenkreet
4.4 met 42 stemmen
1.366 Een mens heeft soms een duwtje nodig,
een duwtje in de rug,
een stimulans om door te gaan:
ga verder, niet terug!
Een mens kan soms zo twijfelen.
‘Heb ik dat goed gedaan?’
Een schouderklopje zegt zoveel:
Bravo, zo verdergaan!…
de Nijl langs
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.263 sloot van een rivier
een spoor trekt
over de groene vlakte
mensen staan krom
tussen gewassen
witte vogels steken af
wij trekken een lijn
met zijn drieen
van C. naar A.
van koning Toet
naar Ramses twee
in stukken
keren we terug…