5945 resultaten.
Weet je, lieve sint
hartenkreet
4.2 met 22 stemmen
2.758 Geen speelgoed,
geen snoep
of klatergoud
maar…
Pluk zo’n sterretje
uit het firmament
voor mij,
asjeblief
Ik zal het bewaren
in mijn hart,
het koesteren
en laten schitteren,
om onze koude wereld
wat te verwarmen,
om haar
wat licht,
wat liefde te schenken…
Romantisch Determinisme
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.030 Soms denk ik maandenlang
aan een onmogelijke uitweg
gevangen, onderworpen aan een straf
die ik mij willoos opleg
Als hart niet doet wat hoofd gebiedt
is al het denken zinloos
het ogenblik illusie, ik een marionet
zo merk ik na een poos
Overtuiging wie ik ben,
elk houvast dat ik vind
vergaat onder jouw adem
tot vluchtig stof in koude wind…
Vioolmuziek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
507 Voel weer dat snerpende
hartverscheurende geluid
koude rillingen op de rug
hier speelt leeftijd niet.…
Pasen
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
854 morgen,
luttele uren
van heden
zal ik
nieuw licht
ontdekken
is hoop de kleur
van kwetsbare harten
in verwachting
waar eens alles gelijk liep
in evenwicht met de
seizoenen van struiken
en bladeren
en waar de koude dood
sluipend, ondergronds
op weg ging
naar een aardse
wedergeboorte
lijkt alles
omhuld met
de valse zucht…
Vlucht naar vlindertuinen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
597 ben vanochtend opgestaan
en wilde naar de zon
was opgetogen toen ik zag
hoe licht van donker won
mijn vleugels zijn nog rauw van
kou vannacht en onvervuld verlangen
warmte moet mij nog behangen
met de kleur van onverwacht
wiek van bloem naar druppel dauw
een koud ontbijtje en dan gauw
mijn vlucht naar vlindertuinen
uren dollen en naar…
Vanavond
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
1.061 Jij hebt het koud
maar ik, ik tril
De koning slaapt
en zal nooit ontwaken
Je ligt opt bed
nog veel te vroeg
Je rekt je uit
en bedenkt....
Waar gaan al die mensen heen?…
Zaailing van zwarte grond II
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.094 Brechtje’s voeten dragen water, scheuten
schieten door haar buik, ze schreeuwt
en beurt haar dracht in stuwend moeten
de laatste krachten nog niet verbruikt
haar wraak zal zwarter zijn dan de pest
vanuit het koude karreveld legt ze braak
een barre vloek in de mond van de mare
laat teugels vieren en zal in vrijheid baren
een stortvloed van…
Zijn langzaam verdwijnen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.319 zijn langzaam verdwijnen
verbonden als kind
voel ik nog zijn knuisten
pas later gebruikte hij
soms ook zijn vuisten
maar in de strijd
om bestaan heeft hij zich
nooit laten gaan relativeerde
en blies dan wat pluizen
het laatste gevecht
heeft hij niet kunnen winnen
het onzichtbaar venijn
zat te diep bij hem binnen
de hand is al koud…
Wintermusje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
857 Musje op je ijzeltakje
wacht je stil, ineengedoken
deze koude wintermorgen
tot de zon is doorgebroken.
Wacht je tot het ijs gaat smelten
tot langzaam de dooi begint
wacht je, eenzaam wintermusje
op de milde lentewind.…
EENZAME UITVAART
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
633 Alle kleuren op ’t palet
Zijn geworden een vuil grijs
Grauw de winter en gekrijs
Meeuwen in ontferm gebed
Tevergeefs in gang gezet
Want je bent al koud als ijs
En het laatste eerbewijs
Samen met een klein boeket
Werd gebracht door een poëet
Van wie ik de naam niet weet
Schilder, dichter, kunstenaar
Van de waanzin tekenaar
Kerfde met…
pfff
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
668 in haar diepste zijn
het is waar
die lijn
breekt nooit af
wat is
wat was
dit blijft
tot waar
de tijd gaat
gaat de pijn
wie is er te laf
wie lijdt
om te beseffen
dat sommige lessen
nooit leren
huil niet om wat was
lach
glimlach
het is gebeurd
ook in de kilte
kleurt
de zon
alles goud
zoals het begon
ook al lijken
de paden koud…
Dakloze
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
776 Hij eet zijn Russische brood
op een koude bank
onder de gesloten kerk.
Bitter is het voor hem om
ontzien te worden of bekeken
als een engerd. De kruimels
waarvan hij smult, zullen op
een dag het ware goud zijn,
dat beloofde de priester hem.
Sommige honden raakt men ook
niet meer aan, denkt hij,
zichzelf herkennend in hun ogen.…
Verlaten in uw land
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
811 ( pa )
leven in het voel van verlaten
wuivend op een kaal heideveld
zoals het dorre dopjesgras
gevangen in een wirwar
als van zwevend spinrag
over het koude moeras
een dof berkenblad
in ongedurigheid cirkelend
rond verarmde grond
gelijk de nijverige herder
die een schamele kudde drijft
in eenzaamheid verstomt
de staf als…
gedachten in de winter
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
594 en weer gaat de storm liggen
schuiven wolken voorbij
het spiegelbeeld van oceanen
neemt regen mee naar verder
hoe zie jij wind
zie je letters zie je bomen of
zie je bladeren door
onzichtbare handen voortgeduwd
waar zal je over schrijven
als de straat koud en grijs
van grauwe regenwolken
geen schuilplaats meer biedt
als op winteravonden…
De halsketting
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
518 Ik wil je terug, schreeuw ik keihard naar
de maan, daar in het koude heelal waar
niks is dan steen en vuur, geen groen,
geen liefde, geen natuur, daar ben je nu-…
Lach gezocht
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
1.364 Mijn vers heeft koude voeten
van 't vriezen in mijn hart
kan jij wat vreugde brengen
een grimlach voor mijn part?
Kun jij een lach verpakken
en sturen met de post
dan is dat somber pruilen
weer even opgelost…
Vlokje
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.395 koud en kil
eenzaam en stil
Vlokje zweeft
bibbert en beeft
zachtjes naar benee
een vlokje zweeft mee
nóg een vriendje er bij
samen zijn wij blij
en sterk als een storm
een echte sneeuwstorm
guur de wind
bang elk kind
aarde prachtzicht
lieflijk, zacht licht
een kaarsje brandt
Vlokje landt
op een witte deken
warmte geven
Kind…
Een andere keer
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
742 Geen stem laat spreken met weemoed of koude woorden bedekt met een eenzame echo of hand
die een richting geeft of verlossen kan wat
de tijd laat stilstaan met
gedachten aan een bevrijdende dooi of boodschap die ik begrijp
wanneer ik terugkeer met een lente
die ook jij wilt omarmen
omdat je niet meer twijfelt aan de volgende keer
dat ik…
stiltemoment
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.746 er woont een vlinder in mijn huis
heel zacht…
schijnen blauwe ogen zomerlicht
waar nachtsfeer koud verdwijnt
verschijnt het kleine wonder
tussen glas en glas, vertrouwd alsof
het altijd al zo was
mag ik zuchten rond het middaguur
de avond beter weten langs de witte muren
van vandaag?…
droogte
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
576 nu koude voeten geen thuis meer vinden
onder tafel, zonder zon verkast de warmte zich
tot in de borders van mijn tuin
tussen wederik en Zeeuwse knoopjes
knoopt de dag zich op in regenloze vruchten
schaars gekleed door lege zuchten
sterft magnolia in mei
ik schenk water tussen tenen
waar nog hoopvol groeien heerst; het helpt
de vlinders…
In verzadigd water
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 heb je zien ontspringen
tot een koude bergstroom
met af en toe een waterval
dartelde in beekjes
langs de zomerkanten
van het bloeiend land
je verzamelde
de mooiste dingen in het
stroomgebied van jouw herinnering
het meanderen is verdwenen
keerringen verschenen
kanaliseerden brute kracht
langzaam stroom je
breeduit in verzadigd…
Nooit meer
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.386 Ik heb oprecht gedacht
Oud met je te worden
Samen levend als een stel
Wat een blunder
Wat viel dat tegen
Die schone schijn
Dat bleek de hel
Jouw mooie lach
Die is verdwenen
Waar ik voor viel
Bleek niet zo fijn
Daar sta je dan
Verzopen in de regen
Ik trek een muur op
Om mij heen
Hou nu iedere vrouw
Angstvallig tegen
Mijn hart is koud…
Gevecht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.220 vroeg ze met treurnisvolle stem
hoe kon ik daarop antwoord geven
kon ik toch maken dat haar leven
een liefdesliedje zong, geen requiem
stil zit ik naast het lege bed
zoek in de koude lakens nog haar geur
die nu al uit begint te doven
ik wil nog in een zin geloven
mijn twijfelende hart klopt in mineur
en ik zeg vloekend een gebed…
gekweekte vormen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
699 (binnen de bunkers van een koude dag
rusten broze levens)
heel zacht
licht er het kunstmatig weten
in de afgemeten norm van diens balans
een vormendans versiert voorwaar
wat strakke stropakketten
thans gefermenteerd
tot groei
als vervormde bruidsboeketten
geven ze in volle bloei
hun beste tijd aan lekker eten
rond van geur verkleurt…
seconde
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
545 nu de zon heel even kijkt
of alles wel is, in mijn tuin
tel ik kristallen, alle zeven en
hun licht
dat doorgeslagen dwars door regen prijkt
een hartsmoment in koude dagen
binnen is het warm en vraagt de kat
om aandacht, boven kaarslicht
kleurt haar lach mijn hele leven lang
ik ben niet bang
om weg te gaan
want overal is zij, ze laat…
Poes
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
916 Ondanks dikke, lange, zachte vacht
geen zin om buiten te komen,
poes voorspelt een koude winter,
maar sneeuw noch ijs kunnen haar deren.
Sint en kerstman, vindt ze enge mannen,
ze houdt de wacht en jaagt ze weg,
bromt en klauwt en bewaakt het raam,
maar is een schatje als ze spint.…
O wintersschilderij
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
762 van de ijskristallen
op de wuivende takken
van de bekoorlijke gestalte
de wandel van mijn lief
in het feeërieke landschap
het wijsje van de wind
melodietje in het vroege uur
wanneer de velden nog dromen
plots wakkergeschud
door het kraa-kraa-kraa
van zwarte vleugeljassen
in slingerende takkenbomen
warmhartig
volg ik de koude…
februariblues
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
604 één, twee stappen sneeuw
de vorstlucht nijpend scherp verschraald
ik proef hem niet, de koude lippen slechts
geopend voor mijn adem
winterwrang betaalt een vlijmende illusie
gehandschoende dromen
weggestopt in wollen shawls
hun paisley als motief welluidend
warm
ik voel me arm
en rijk- gelijk mijn oude zomers
bloei maar weelde, in elke…
bedenk het maar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
910 Waarheen liefde van mijn hart
zal ik iets breien met draden
van helder licht, zien wat leeft
vraag mijn zonnebron
overvloed in voorraad
rechts averechts gouden spinsel
maak een kilometerslange trui
de hele wereld kan erin
gigantisch groot en rekbaar
zo koud overal buiten
ik knuffel iedereen warm
kom er gezellig bij
voel je met liefde…
rouw
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
572 hun voordeur zwijgt
het raampje blijft angstvallig dicht
geen licht
naar binnen, of er uit
een koude ruit
die spiegels aan de einders rijgt
haar wereld zwijgt, de zijne huilt
rond de knop schuilt nog de glans
van onvergetelijke vingers, zachtjes ingewreven
door de tijd
en spijt om oude uren
want wat kwijt is, wandelt mee; het leeft…