Hartenkreten over lichaam

Thuis… wat is thuis? Het gevoel van schuld Dat is mijn kruis! De school is uit Ik ga naar huis Mijn vader komt thuis Bij alles wat ik doe Word ik geslagen, geschopt Ik voel me machteloos Wat doet dat er toe? Ik wil niet meer zo leven Ik wil er tussen uit Waarom? … Is mijn vraag Maar dat vinden ze vaag…

Elke dag is weer een nieuw gevecht om het lichaam in beweging te krijgen. Soms is er al een heel traject afgelegd dan kan ik eindelijk gaan uithijgen. Zo gaat dat de hele dag maar door de pijn is vaak ondraaglijk groot dan denk ik: waar doe ik het voor was ik nu maar eindelijk dood. Dan zie ik mijn dierbaren lopen vergeten is mijn zware…

Het liefst zou je wegkruipen achter duizend zwarte rokken, glurend met je ogen dicht loop je schoorvoetend totdat je echt niet langer, kunt doen, alsof je niet ziet dat de schaamte, de pijn en het verdriet langs je lichaam stroomt met elke stap kom je dichterbij kijk naar mij zonder ogen dicht.…

De rimpels op je voorhoofd verraden jou gepeins In je ogen kan ik lezen of het waarheid is of veins Door je wangen kan ik meten of je lief bent of een kreng Aan je neus kan ik aanschouwen of je gul bent of een krent Je mondhoeken vertellen hoe je echt van binnen bent Door je vingers kan ik weten of jij het harde werk kent Als je schouders hangen…

Een schaduw streelt zachtjes over mijn haar het is donker, met verlichte ogen kijk ik er naar. Het is mijn gedachte, die zweeft in het rond Slechts een grijze herrinering die geen betekenis vormt. Een gevoel dat vaag wordt elke seconde meer. Een ervaring waar ik steeds meer van leer. Een vraag waar ik nu het antwoord op weet. Een…

Zachtjes beroer ik je ranke lijf Van jouw ronde vormen, vol en glad Schiet mijn extase omhoog en hard Als ik over je harde lichaam wrijf Jouw hals en nek als gepolijst ivoor Een achterwerk om van te dromen Gewelfde heupen, om van klaar te komen Een stem, klankultimatum voor het oor Je raakt mij vol op m’n gevoelige snaar Zo warm, zo vet en…

In de veilige kooi van verdriet lig ik stil de sleutel zojuist opgevreten Hij brand en prikt en maakt me misselijk maar ik kan bij niemand, niemand kan bij mij, dus eindelijk rust Vanachter de tralies straalt de grote wereld me toe Haar schoonheid lokt me met een lieve lach verleidelijk Zodat je de dauw in het gras bijna voelen kan Hierbinnen…

Klootzak Je weet telkens weer Je vinger op de zere plek te leggen…

ik kijk in de spiegel en zie geen achtergrond, ik kan er niet tegen, dit is toch niet gezond? mijn wezen heeft de spiegel helemaal opgevuld dat komt door mijn haar, dat is namelijk gekruld ik kan het niet geloven, maar ik ben ermee geboren... het zit echt vreselijk, ja ik voel me verloren in de zomer is het drie keer zo groot vette wortels…

in mij regent het zoals het zal zijn van na mijn dood het levensbrood gedoopt in wijn de smaak van zuur azijn verwijld gevlucht in oneven dagen snijdt de wind en blijft aan me zagen een ebbenhouten doos met wat koper beslag oogt zeer broos gezien vanuit het kleine gelag…

ik ben geen dwerg, ik ben geen reus ben geen atleet, ben niet gedrongen ik heb twee ogen en een neus een hart, een lever en twee longen is dit het lichaam van mijn keus of werd ik in mijn huid gedwongen? misschien is dit te serieus toch ben ik een gewone jongen zo hier en daar heb ik een pukkel net als zovele anderen maar hoe dan ook:…

Mijn handen laten het zien, er is al veel mee gedaan, het vel rimpelt wat, daar trek ik me niks van aan. Als mijn handen zouden kunnen praten, over alle avonturen in het leven, dan zou hun eigenaresse een boek uit kunnen geven. De handen verraden veel, ze zijn de jongste niet meer, maar ze doen wat ik wil, al jaren en telkens weer.…

Er zijn woorden die het hart nooit verlaten. Er zijn dromen die de geest nooit benevelen. Er zijn pijnen die de ziel nooit verlaten. Er zijn gedachten die het papier nooit zullen vullen. Er zijn vragen die nooit gesteld zullen worden. Er zijn gevoelens waarover men niet over kan praten. Deze gevoelens worden dan heel diep…

Ik haat je ik Raak je hard tegen Je reflectie die Afzichtelijk is terwijl Ik lach ik ween en Ondertussen mijzelf Knijp. Langzaam zet ik mijn Masker op terwijl jij Mij uitlacht om mijn Verschijning. Ik ben klaar verscheur me Lach me maar uit maar Mijn masker zal mij Beschermen.…

De zon verbleekt bij 't ochtendgloren en breekt de stilte in haar schoot - de kreet van 't kind dat is geboren De maan verwarmt het iele lijf.…

Ik voel me goed in mijn vel, hoewel niet meer zo strak, vallen mijn kleren nog altijd in model. Een jeans kan ook nog wel een trendy bloes en een riem op de heup vind ik nog altijd leuk. Een mooie schoen aan mijn voet, staat me goed. Nieuwe bril op mijn neus een tikkeltje rood op de brug, dat is mijn keus. Ik voel me nog jong van geest…

Vingerpuntig wijst zij naar omhoog waar zij dwarrelen in cirkels naar benee met de dood voor de boeg Laat me voor het roesten verkleuren van groen naar rood naar bruin naar grijs naar wit Klok eeuwig op half zeven zelfde tijd om op te staan en weer te gaan slapen dood of leven om het even Het zal wel nooit wennen de achteruitgang…

Het hele lijf iets opgelift men zoog haar buikje plat er zit een kuiltje in haar kin dat ze voorheen niet had.…

jij wilde me al zo lang maar het kwam er niet van. eerst was er het leven ongeweten. dan............. de zon en jij opening in mijn ziel. geopend........gespleten.....opengereten. mijn wezen doorlicht in jou.…

ik laat m'n hart rusten tot dat ik de ware vind. zoveel meiden geven je fake gevoelens maar liefde maakt blind. mijn eigen fantasie girl is mooi en sexy, charmant, aardig en een beetje getint. tegenwoordig lopen meisjes van 15 te showen met jongens en hebben al een kind. dan denk ik bij mezelf: meisje doe je ogen open en kijk waar je mee bezig…

Hulpeloos schepsel hartverwarmend onnozel blijf in mijn herinnering als de maagdelijke neerslag op de daken van een aankomende februarimorgen Wreedheden werden jouw deel daar waar de Dikke van Dale faalt maar een barbaar die erom smaalt en de sneeuw ging op in rook...…

de persvrijheid met de jaren wordt weer probleem de zwaarste loodjes bekend in het vak de erkende kringen neem die kronkel toch zelden nuchter schei uit mens lippen op elkaar het zijn doorbijters van voor de oorlog vaak een beetje wind verlicht zijn ze meest wel nu zit 't vast in die koppen velen komen nog wel echter niet…

goed zo nu alles wit houden alles bevroren en dan danst de dood een langzame dans die van een ijsbeer op de vlakte verloren tijd valt als in een dierentuin van de schans in een tijdverdrijf dat leven op wil sieren er is niets meer te doen met de nood zo hoog ik voel me als een aasgier nee een condor leef van lijken ben zelf bijna uitgestorven…

als mijn mond zich transformeert in de speurneus van jouw kleine hond -schoksgewijs over je kippenvel- sla je mij niet af mijn lief en prikkel ik je aandriftcel…

een gloeiende huid gemaakt met honderd kwasten op een arm lengte…

Heerlijk onderuit door warmte omringd Geur van lavendel waardoor de ziel zachtjes zingt Ogen gesloten gedachten op nul Handen masseren van tijd geen benul Kaarslicht met muziek zetten samen de sfeer Van zulk soort badpartijen wil ik alleen maar meer…

Met rimpels komen we ter wereld, met kreukels groeien we ook op. Het blijkt maar eens temeer, dat schoonheid van buiten zit, want elke rimpel moet worden gelift, ingespoten of worden behandeld, zodat met een glad huidje en alles op de juiste plaats, wat die ook moge zijn, haren geverfd en in de krul, verberg die grijze streep, smeer…

Wat als je ineens teleurgesteld bent in je spiegelbeeld En plots een hekel hebt aan je eigen schaduw? Je voetstappen extra diepe indrukken achter laten, En je lichaam alleen maar onrust uitademt? Waar kan je dan nog heen voor zekerheid, Hoe raak je wat achter je meeloopt kwijt? Kan je weer leren met een lichtere tred te lopen, En is…

Slakkenslijmsporen; Ik betegel je huid met mijn adem, ik roep om je reactie. Je geur is als mijn hartslag; ik verlang naar je geur. Je ziet me als een souvenir, als een tweedehands auto met een ratel. Je geeft me veel te weinig inspiratie; Te weinig om van te leven. Ik kus je op je wang van prikkels; Jij zegt: Je hebt zo'n mooie…

tekenen van ouder worden diepere lijnen voelen ze droger aan tien vingers ietwat strammer ben ik altijd met ze bezig voel hoe ze over 't toetsenbord gaan snelle aanslag bekend geluid polsen wat gevoelig m'n doorzichtige opperhuid staan ze me dagelijks bij verwen ik ze met goede creme die lieve handen van mij…