Hartenkreten over emoties

Een woord van een gedachte die het stof dat elke herinnering bedekt niet alles geeft. De tijd niet alle momenten laat beginnen met die eenzame zin. En mij laat wachten met verlaten ogen en versteende dromen die ik steeds verzamel en weer vergeet omdat ze niets beloven.…

Ik stond op rand van de kade te kijken naar alles wat er te kijken viel Ik stond in de wind te genieten naar wat er te genieten viel. Ik stond er een praatje te maken met een man die me passeerde meer niet En toen stond ik weer te kijken naar wat er te kijken viel. En het werd langzaam donker en stiller om me heen en nog steeds dacht ik…

Het is donker Ik sta hier Ik sta hier met alleen maar zwart om me heen De koude rillingen geven me een vreemd en eenzaam gevoel Niemand kan me vinden, niemand kan me zien Behalve dan die ene misschien? Want die ene dat ben jij Mijn gevoelens voor jou zijn eindeloos Help me Red me van deze eenzaamheid Help mij het licht weer te zien Want jij…

wat is het jouwe? je houvast van het leven? dat is wat ik vroeg je zei het niet je wist het niet heb je geen motto zoals ze dat zeggen geen gezegde of een eigen zin gemaakt door jou? heb je er nooit een gemaakt? of gedacht 'hier leef ik voor' nooit een gehad hoe kun je leven zonder een bewust houvast? wat is het van jou?…

Thuis is het het allerbest! Hier ben ik meer gestresst... Thuis heb ik jullie om me heen, Hier ben ik soms alleen... Hier mis ik jullie soms heel erg, Ik zie er tegenop als tegen een berg... Maar...na 5/6 dagen... Is het weer te dragen... Ik ben weer thuis... opname 17e chemokuur…

Je komt als klein mensje op aarde Onwetend en nog zo klein Geen angst, verdriet of andere pijn Alleen jij en jouw unieke waarde Gedurende je eerste jaren Krijg je volop bescherming en aandacht Niks geen geweld, lust, wraak of macht Alles valt nog te verklaren Naarmate je langzaam verder groeit Kom je steeds meer vragen tegen Zit je vaak…

Niets spreekt de dood in mij het lijkt alsof een stilleven me bewondert om de ’onangst’ die me vergezelt in dit bestaan **** afkeer zetelt de schaker die momentloos zijn zet overdenkt en schoudert zij aan zij met de overwinning die hij voor ogen heeft telkens is zijn zet de voorloper die de hemel splijt en de aarde onbeschermd het…

In de schaduw van de Zimmertoren liet ik weer eens mijn gedachten gaan een overvol terras maar niemand kon dit horen laat staan dat iemand het kon verstaan De schoonheid van het rimpelloze water bruusk verstoord door een vissende reiger de sfeer gebroken door het gesnater van de eenden aan de steiger En toch zit ik stilletjes te genieten…

in het uur dat verloren lijkt te lopen tussen het einde van de nacht en het aanvangen van de dag ontwaakt in breekbaar licht de morgen het stille van de dageraad tooit zich met gouden randen en kleedt de dag weer aan met oranjerood satijn snaterend rimpelt het gladde water op de zondoordrenkte spiegel waar in eindeloze cirkels de nacht…

Drijvend in mijn bootje van papier heb ik geen gedachten... Morgen is nog zo ver weg…

Vingers die niets verliezen en aanraken wat ze geloven. In de schaduw en stilte die slaapt en dromen maakt vol met vingers die elkaar strelen en vinden omdat ze geen gedachten zoeken.…

sterren houden de nacht gevangen in een zilveren schijnen van maan en droom het zwarte wijkt voor het licht zichtbaar trillend dansend rond de spiegelende ginsteringen op het water stilte houdt de nacht in haar greep wanneer een uil zacht roept in stereo een antwoord echoot het duister uiteen, hoorbaar stil als het zachte klotsen van het…

Men ziet mijn leven vaak in spiegelbeeld Hetzelfde maar toch anders Ik heb het vaak met jou gedeeld Maar dat was een vergissing Ik heb jou spel te lang gespeeld Dit wordt nu mijn beslissing Ik ben te lang weg geweest van mijn eigen ik Bang om niet te zijn wat jij in me zag Misschien ben ik wel niet goed snik En wacht ik op die ene…

Als alles tegen lijkt te zitten Als je denkt hoe komt dit nog goed Als je klimt en omlaag zakt Opstaat en weer tegen de grond gaat Als het lijkt of je beter op kunt geven Als de moed ver onder je schoenen zakt Dan is het moment aangebroken Om door te zetten Want alleen de doorzetter weet het tij te keren Gaat door tot alles weer mee zit…

ken je grenzen leer van fouten speel niet met het onbekende draag geen leugens spot niet met ziekten leef je niet uit op een negatieve manier ga de zon achterna en vergeef jezelf dan kom je verder dan je denkt…

Steeds denk ik terug Aan jouw geleden leven Je schreeuwde naar mij Dat ik je nimmer moest vergeven Mij verwijtend Dat ik je niet kon laten gaan Ondanks de afwezigheid Van een toekomstig gelukkig bestaan Vrienden boos Maakten mij vele verwijten Dat ik voor illusies Voor jouw en mijn lijden koos Schat, ik weet dat diep in je hart Je…

De poort van de stad gesloten wapens op scherp kleuren vervagen in zwart en wit angst voor overgave regeert negeert de schoonheid van kwetsbaarheid zoals een vlinder die ontpopt maar het bloed, het bloed verliest zijn vuur nooit spreid je vleugels en vlieg, vlieg dwars door het verweer…

Ik zou graag willen weten om nooit meer te vergeten Hoe het komt dat ik hier nu zit vol angst over het bezit van keuzes die ik nog mag maken waarmee ik mensen zal raken Is vrijheid wel een zegen Moet ik hier nou wel naar streven?…

Kan niet meer vechten, Wil niet meer elke dag weer dat masker opzetten. Mijn hart huilt hartverscheurend Mijn lichaam is dood Waarom? Waarom? Ik ben er helemaal klaar mee Zoveel gegeven, maar er niks voor terug gekregen... Waarom werd het “nee” niet gehoord? Het woord “moeten” haat ik, “moeten” is dwang! Ben zo bang, ben het zat. Ik stop…

zilveren regen streelt kussenzacht mijn wangen vliegen wolkjes lief als oproep in hart gevoel stil gevouwen verleden…

wanneer de klok op jong nog staat vier mannen aan een tafel harten omgedraaid gunstig of ongunstig over de tafel rijpen verhalen over vrouwen, uiteraard daarover klinkende glazen dubbele stemmen dubbel nu de klok wat ouder slaat één man nipt zijn borrel lege stoelen vertellen harten nog en hij spoelt stemmen weg…

Waar angst en vrees Als wurgend koord Haar bijna de keel afsnijdt Kleurt heldhaftigheid En moed het bloed Dat door haar aderen stroomt Ze richt zich op En kijkt fier Het naderende onheil In den ogen Sterker ben ik Zegt ze met de toon Van liefde en dapperheid In haar stem De toorn is woest Maar zal bedaren Omdat de liefde Immer…

Er staat een glanzend ijspaleis voorzien van koude muren de vloeren zijn er spiegelglad gedoofd zijn alle vuren. De tranen zijn van morgendauw die glanzen vele kleuren ze zijn vitrage voor een raam dat niemand op kan beuren. Het uitzicht is een sneeuwlandschap met witte poederbomen die dromend tot een einder staan waar Lente uit moet…

wat voelde het vertrouwd toen die onzekerheid was verdwenen niet bang, niet benauwd niet bang om te worden afgewezen wat voelde het vrij zonder de greep van angst en pijn niet boos, alleen maar blij dat ik eindelijk mezelf weer kon zijn wat voelde het goed me niet meer alleen te hoeven voelen niet verlegen, juist met volle moed wetende…

Het gemis knaagt in versteende leegheid De miljoenen vragen zonder antwoorden Je eenvoudige uitleg, de taal van het volk die jij als enige zo prachtig kon verwoorden Elk jaar schrijf ik een gedicht voor jou gewoon, omdat ik 6 mei niet kan vergeten Je had ons land zo lief in zijn oorsprong Waarom die kogel…ik zal het nooit weten Je liefde…

Zeg maar niets Houd me vast Laat me even op Jouw schouders leunen Mijn handen Door jouw Donkere krulharen woelen Even die kus Heel even proeven Hoe het kan zijn Ben seni seviyorum Klinkt het als een Zachte fluister Wonderlijke woorden Krullen lippen noem het liefde het troost…

Doffe woorden verlies ik aan de stenen ogen die niet kijken maar vermalen wat ik wil antwoorden in het moment dat naar stof en minachting smaakt en me achterlaat met gedachten die langzaam versplinteren maar geen geluid durven te maken.…

Ik heb mijn wangen gedroogd en de tranen weggewreven het is tijd voor vrolijk zijn en weer tijd om te leven Ik heb mezelf bijeen geraapt de blik weer vooruit gericht schouders gerecht en hoofd omhoog voorzichtig een glimlach op m'n gezicht Niet teveel achterom kijken wat geweest is is voorbij ben weer in staat vooruit te kijken 'k werd…

jij drong binnen in mijn huid ademde mij slechts door jouw mond en bewoonde elke porie tot ik je uit zou zweten in nevels van vergeten maar indringend als jouw zijn was in mij wasemde ik enkel tranen waarin ik jou niet vergeten kon en ik liet jou binnendringen in mijn adem ik nam met elke levensteug ook een deel van jou in me op jij…

Verstikt door honderden starende gezichten, die naar je kijken maar niet zien staan, hangt jouw leven aan één enkel draadje, terwijl je nog steeds met beide benen op een kruk staat. Je kijkt voor je uit en ziet het licht, je mompelt iets wat alleen ik kan horen en doet daarna je mond weer dicht. Je kijkt niet achterom en ziet dus niet, dat…