Netgedichten over vrouwen

aarden wil ik in dit jonge land van koeien en klei de rode regen vergeten stollend op koude kinderlijven leer mij spreken met uw tong talen naar nieuwe klanken lees mijn droeve lied en de poëzie van K’naan maar snijd, nee snijd mij niet…

Wij waren zo verliefd verliefd waren wij alleen oog voor elkaar rest uit het oog verloren De paadjes breed of smal weggetjes achteraf ze konden ons bekoren Maar vooral de bankjes bij zon en maan maan en zon Het is daarmee dat het allemaal begon: het spel van handen van vingers die zochten Het wringen... in allerlei bochten…

Eens verscheen je op een zomeravond met je ideale, blote borsten voor het slaapkamerraam, fel verlicht, als een engel die niets vreest. Ik zag je weer, op diezelfde plek, met tepels stijf van geilheid, even heftig als de naakte buik met de paradijselijke navel. Je profiel aristocratisch geschilderd door Rembrandt en je voeten nederig in plastic…

Het eerste wat ik zag Was haar citybag Waar ik voor viel Was haar sexappeal Ik kreeg het aan mijn ’airbag’. Alleen een fuga van Bach Bracht mij eerder zo van slag.…

I’m singing in the rain, zoemt zachtjes door me heen als ik blij als een klein kind de regen en de wind, in mijn gezicht voel, de elementen trotseer bij dit heerlijke weer. I’m singing in the rain, ‘k stap van de stoeprand af, midden in een plas, en alsof dat nog niet genoeg water was, rijdt een auto met een rotvaart, een andere plas door…

Ze lagen te drogen op een droogrek, wel vijf verschillende kleuren BH's, het was een machtig gezicht, als een schilderij van een moderne meester, ik vroeg me af waarom een vrouw zoveel BH's nodig heeft, is één paar niet genoeg? Jezus was toch ook voor minimale kledij! Tegelijkertijd droomde ik van het malse borstenpaar, dat in die bollende hoezen…

Soms staat zij opeens naast mij met haar geur en drukke gebaren natuurlijk zegt zij geen woord strijkt geen vingers door mijn haar immers lang geleden overgegaan Zij komt zomaar wat bij me spoken voelde mijn gemis, het samen zijn aan de afwas of het Indisch koken Dan gaat ze weer want ze is bang dat ik boos word en te veel verlang…

over gekwetstheid verborgen leed omdat juist in die cultuur de meisjes hun familie net te schande mogen maken is er de innerlijke pijn de angst voor ontdekking de schuld te krijgen en de nog grotere vrees voor straf en desastreuze gevolgen aangedaan door juist iemand vanuit het gezin zo erg taboe en de last is zwaar te dragen het geeft…

OPEN JE OGEN Open alsjeblief je ogen Stap in mijn leven, ga met mij mee Jij kan altijd op mij vertrouwen Ik ben jouw land, ik ben jouw zee Waarom zou ik openen mijn ogen Het land verdroogt, de zee vervuilt Niemand stopt deze ellende Niemand treurt en niemand huilt Open alsjeblieft je ogen Ik schenk je liefde en geluk Kinderen zal ik…

plotsklaps kwam je van de muur naakt uit de lijst en poseerde je op bed zoals eens geschilderd ruglings met lang zwart haar pakte mijn hand en vertelde me rode oortjes over wat ik ooit eens droomde en toen niet durfde te schilderen…

Stille eenvoud bedekte naaktheid breekt de broosheid van het witte kleed waarin de tere vrucht beschermd vertoeft ver weg van alle leed. Stil gezeten de tijd vergeten handen in zachte schoot gedachten zwevend tussen leven en dood. Pure schoonheid die in wachtende houding haar zuiverheid aan het oog ontbloot. Foto…

Jij, Jij bent alles Jij bent de beste Jij bent de mooiste Jij bent de liefste Jij bent het Jij Jij zegt nooit iets terug Jij luistert Jij glimlacht hooguit Jij kijkt alleen terug Jij bent het Jij Wij komen er wel Mijn mooie spiegel!…

Flink verdoofd door een halve fles Mexicaans gifwater, de andere helft zat in mij, danste de slanke Spaanse schoonheid speciaal voor mijn vertroebelde ogen, zo geil, zo intiem, zo ongeremd, ze scheurde de kleren van haar wilde lijf, bewoog haar slangetong, schokte poedelnaakt zichzelf naar een orgasme toe, schokdraad ten spijt, en viel daarna…

Een dikke vrouw uit Siddeburen had veel last van nare kuren: ging uit haar bol en had veel lol, omdat niemand haar wist bij te sturen.…

Vaak zijn mannen, het is waar, bezig met de vraag, ‘Hoe krijg ik haar ‘. Wat ze ook proberen, wie ze ook consulteren, ze krijgen het niet voor elkaar. Bij navraag blijkt dan al ras Waar hij eigenlijk op zoek naar was Want zijn haar is volgens hem Niet zijn haar zegt hij met klem Maar haar waar hij op zoek naar was.…

het vrouwtje in de rode jas vertelt haar minnaar na een week dat ze vijf jaar ouder is dan hij eerst dacht hij slikt wel even, weet nog niet van de tien die zij nog meer telt ze bindt hem aan haar kookpot en haar ervaren bedkunst samen staan ze op de baan tussen het golfpubliek hij doet een kuitenflikker als zij hole in one scoort…

Je hebt me op je kasteel ontboden op een mooie ochtend in het vroege voorjaar. Je glazen gevel was zó oogverblindend, mijn ogen trokken er, onbeschaamd en voortdurend naar, of ik wilde of niet. Je hebt het vast wel gemerkt, aan je kleine pupillen in je mooie ogen te zien althans, en heus, ik ben een vakman. Mijn dag was door jouw…

haar ring geeft haar net die extra klasse of juist extra ordinaire aantrekkingskracht, dat hangt ook af van de vrouw natuurlijk…

het vrouwtje in de rode jas heeft nog veel levenslust ze is al vijfenzeventig toont zich als net zestig na haar weduwtreurnis lacht zij weer naar het leven op de golfbaan ontmoet zij hem een poener met een petje hij is een prille vutter kent niet haar aantal lentes tevreden delen zij getwee zijn brood, zijn bad, zijn bed…

De nimf in al haar schoonheid In een erotische pose Een onschuld om te zien Profileert ongewild passie Teder als porselein Contouren glad gepolijst Belicht door het ochtendgloren Behoedt schaduw de verboden vallei…

vanuit zijn diepe put gooit de grijze kikker een volgende gouden bal de paleistuin in lokaas voor een blondronde droomprinses voorbij dansende assepoes, donker piekhaar blote voeten en parmantige petietjes, vangt verrast de veelbelovende kwinkbol bewondert de kaatsende glinstering verkent de gulden stuitering geniet de speelse zindering…

Eigenlijk ben ik meer van aarde Weeg zwaarder dan kip,haan of eend God en hemel hebben mij een fraai ogend verenkleed geleend Waarin ik kan flaneren anderen de ogen uit steek Menig pauwe-vrouw wordt -bij mijn schouwspel- een weinig week Van mijn kledij mijn tooi bij dag en...nachten Zij kunnen van mij spel en ernst…

Tante Ria van de hoek zag wel iets in Ome Jan in zijn ghetto werd hij zacht maar onafwendbaar oud ze kon volstaan met een vriendelijk begrijpend woord een potje klaverjas tot ze haar winst kon incasseren als Jan er niet meer was…

het wicht van Brechtje zoog zich aan haar borsten, de kaakjes geklemd rond rode tepels, stalen de ogen ongetemd het licht van valse vorsten die in blinde woede het gepeupel door het hengstenpad joegen kreupel geslagen braakte Krelis zijn gif op het ritme van de roede de lucht verdonkeremaande zwarte raven op hun onheilsvlucht terwijl…

Er is een onrust, een beven in het water ontembare onrust Er wordt gefladderd, geflaneerd buigingen gemaakt en dansen Mannetjes en vrouwtjes zoeken en bieden kansen 'de ware' te worden 'de ware' te zijn Ze zwemmen dadelijk in lijn want zwemmen... staat voor overleven.…

Een woning hebben we gebouwd met gedachten als stenen met gevoelens als voegen Het bouwen is dag en nacht zwoegen houdt niet op er is geen halt,geen stop We bouwen voor elkaar een woning waarin lachen en wenen onze tuin groen omringen begin en einde ongewis.…

ze was een vrouw met kapsones het residu van een dame de enige manier om haar zin door te drijven want wie luistert er naar een vrouw met goede manieren…

'n Tramritje in Den Haag zaten drie tieners naast mij boordevol geklaag Problemen gekregen met haar foute moeder die had wat verzwegen Ze had haar pasje geblokkeerd en zou wel even meppen tot moeders haar lesje had geleerd Vaders was wel lief totdat hij gedronken had dan werd 'ie vreselijk agressief De ander werd ook geslagen bovendien…

Ik ben bedroefd..... ik heb verdriet. Om het heimwee naar het verleden en het afscheid in het verschiet. En ik wil nooit en niet, dat iemand ooit die droefheid ziet!…

Deerne, koplampen op haar ogen gericht, en bomen langs haar hoofd gevallen. Zo precies blijft zij hangen achter de oogleden van de tijd. Een secondewijzer tikt gaten in een koffiebeker, terwijl de trein langs velden en wegen zucht en kraamt, omdat zij, achter haar stoel verscholen, oranje en groene tictacs eet. Gezegend is zij onder…