490 resultaten.
Deze morgen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
440 Als de maan wegvalt,
wandelt mistig
de morgen
mijn waken in
(zij
slaapt nog).
Het is stil buiten,
geen merel
roept zijn gebied uit.
Is er nog wel een wereld
voorbij de ramen,
nu de huizen achter ons
schimmen van zichzelf zijn?
Het werpt een deken
van grijsheid
over de kleuren van mijn droom.
Ik gaap, rek me uit
en laat de kleuren…
drijvende heuvels
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
399 mijn handen als woorden in stilte gedompeld
spreken reikend naar verten in je ogen
onbereikbaar: groene heuvels
zich koesterend in wit licht
zwervend tussen de heuvels zie ik hen
rood – bloedloze geboorte breekt aan
explosief in eigen vuur verteerd en geworden;
zij, eens star geworteld, worden nu tot golven
drijvend op vlammende grondzeeën…
Kluizenaar tot keizer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
393 Als je je hoofd te rusten legt,
voel je dan mijn hartslag
als de weg naar de slaap?
Als ik je hoofd op mijn borst weet,
dan ben ik niet langer
gekluisd in mijn eigen leegte,
die nooit dezelfde ruimte vult.
Voor me ligt dan ook
een weg naar de slaap,
een wereld die niet tastbaar is;
een wereld die
in beelden woont,
ademt in kleuren…
Protuberans
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
521 De onrust beweegt zich voort,
eeuwig langs de gebaande weg:
links, naar rechts,
terug naar links, toch weer
terug naar rechts.
De veer staat te strak
en schiet mij te ver door
naar toen; naar
waar ik niet meer wilde wonen,
nooit meer wilde zijn
en altijd weer wind ik de veer
te strak op,
mijn tijd kan het niet duren.
Genoeg nu van…
Getijdekracht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
588 Dit hoofd ziet zelfs in het zonlicht
dat de nacht altijd wacht
op haar kans,
terwijl het hart altijd de onzichtbare maan
zoekt.
Getijdekracht, splijtend,
er heerst pijn achter het zwijgen
uit verdeeldheid.
Sterren zetten hun koers uit
vanaf hun geboorte, groeien
planeten die mij huizen –
waarnemingshorizon,
geen ander deeltje…
Hervonden beek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Traag meandert de beek
- door mij hervonden –
voorbij de bosrand;
op de bodem, zonbeschenen,
bewegen schaduwen van kringen
op het stromende water,
helder oplichtend, verdwijnend,
om, op een andere plaats,
weer te verschijnen.
Hier leven vissen, soms flitsend zilver,
dan weer als een donkere streep
boven helder zand, nauwelijks
bevatbaar…
Onderhanden werk (een ironisch epos)
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
581 Ik geef aan, ik geef aan
verloren te zijn in BTW,
golf na golf van cijfers
gelijk een zee,
de tijd telt door
(T minus twintig
dagen)
terwijl de banken transactie
na transactie uitschrijven ?
tellen mijn uren
ook voor hun facturen?
Ik kan nu niet geven
aan mijn vrouw een leven!
Nu al T minus
vijftien dagen, maar ook
meer bedragen…
Steen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
523 Aan de rand van mijn water
vind ik een steen.
Ik raap hem op,
houd hem in mijn handen;
zijn naam wordt me ingefluisterd.
Ik sluit mijn ogen en voel weer
de navelstreng die ons verbond
in het donker voor onze geboorte.
De steen brandt in mijn hand
en ik scheer hem weg –
negen keer ketst hij terug
en zinkt dan naar de bodem.
Ik word…
Samenvloeiing
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
465 Eeuwig avontuur –
ieder zijns weegs gegaan,
ontmoeten deze twee elkaar,
monniken:
de één prevelt zijn gebed,
de ander wil gehoord worden,
met luider stem.
Zon en maan
in alle getijden
hun gids.
Samen trekken zij verder,
als één in hun doel,
op weg naar het grote klooster
in de zee
en in de oksel van deze beken
breekt zij mijn…
Zon boven nevel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 Als nevel over een beek
vloeit verlies door mijn leven,
met alle winden mee,
ongrijpbaar, maar wel zichtbaar
(maar jij niet, mijn broeder).
Als de dag warm wordt,
lost het verlies op, zo lijkt het,
maar het is altijd aanwezig als
waterdamp in permanente
vrije val – regen
is nooit ver weg,
maakt
dat de dag afkoelt, wordt verklamd
tot…
Het oude woud
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
483 Voelbaar
tussen de bomen
wacht het woud
totdat jij het ziet
en groet.
Stilte antwoordt,
geeft de beek stroming,
maakt de boom vol blad,
vult de wilde raat met honing.
Hier lopen wij,
vrij van stenen,
vrij om stil te staan
bij het oude woud
dat voortleeft
in deze groene long
tussen twee wijken.…
Nooit meer piekeren
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
535 Statig staat hij hier,
deze eik,
zijn voeten bedekt met mos
om de wortels warm te houden,
en groet zijn familie
aan de overkant van de weg.
Hij weet nu
dat zijn kinderen achter hem
een hertenkind verbergen.
Hij voelt dat hij
zijn taak volbracht heeft.…
Wisseling van de wacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
451 Wind strijkt zacht langs de wilg,
ziet hoe die staat en staart.
De wilg huilt zijn blaadjes naar het water,
ziet hoe zijn tranen wegdrijven
op de stroom.
De zomerzon drijft mee,
wikkelt zich in de bladeren
en reist verder op de rivier.
Wilg staart naar een ster
die zich tussen de wolken door
laat zien, troostend.
Wilg weet nu
dat…
De regen voorbij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
386 De wind heeft de regen
meegenomen naar de stad,
maar uit de immer voortjagende
wolken vallen
de seconden,
rood als herfstbladeren
van een Amerikaanse eik,
dit schiereiland
in de tijd in.
Volgend jaar
zullen ze er weer zijn
als rode russula’s
tussen andere bladeren.
Een kikker springt weg
voor mijn voeten,
op zoek naar water…
Ergensooit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 Ergensooit
bestaat niet in mijn leven ?
dat duurt maar een seconde
tussen talloze anderen.
Maar in mijn geheugen wachten
voorbije dagen tot ik hen weer opzoek
en in mijn slaap
keren nog oudere seconden naar mij terug:
een monnik stilletjes biddend in zijn donkere cel;
een piloot in paniek, zijn vliegtuig brandt;
jouw omhelzing die…
Tranen in stilte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
730 Daglichtschuw, verscheuren
tranen in stilte de rust van deze nacht ?
ik kan het niet verdragen dat ik
de vrede van onze kat zou verstoren,
zij slaapt in mijn schoot,
en deze tranen zijn niet gemaakt
van woede,
van angst,
van verdriet,
maar, opbloeiend, in vreugde.
Mijn hart hongert naar leven
dat…
Schimmige liefde
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
405 Ik dacht dat ik viel
voor een schim -
ze liep rond
met ogen
die naar mij toe gesloten waren,
maar na
een seizoen vol stormen
en zwarte wolken die keer op keer
hard hun hart uit huilden,
wist ik mijn ogen uit gewassen
in diepe vennen
vol
van liefde voor mij.
Al die tijd
was ik het spook geweest
en al die jaren
had ik
die vrouw…
Limes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 Mijn leven lang woonde ik
aan een rivier, een grens
die ik niet passeren kon,
voor geen geld
passeren wilde,
en toch,
verlangde ik naar
de landen aan de overkant.
Ik vreesde hen vervuld
van duisternis, ravijnen die
woedend mijn voeten openscheurden,
maar de laatste jaren werden
de fluisteringen steeds sterker,
woorden die vreemd zinnig…
Eerste zonwarmte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Eerste zonwarmte –
het geduld met de winter
eindelijk beloond…
Licht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
496 Als het licht wegsterft
van de dag drijf ik weg
van mijn woorden
op het lied van een merel.
Een ander ritme
zet de toon
voor mijn hartslagen.
De droom valt in slaap
en geeft alle ruimte aan leven
voorbij het doen,
er is niets anders dan dit
zijn,
dit ontwaken
in wie ik ben:
ten diepste
ongrijpbaar in de nevel
het uitspansel…
Geen gast
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
455 Stilte is geen gast
in dit leven.
Het is het water,
dat schoon spoelt,
de adem die het stof
van de dag blaast.
Ik leg altijd maar
elk gesproken woord
op een wankele stapel,
elke gehoorde zin op tien anderen
en archiveer niet
totdat ik thuis
weer bij stilte op schoot zit.…
Gevlekte orchis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 In al haar bescheidenheid
dringt gevlekte orchis
zich op aan mijn ogen.
Dit weiland is
nu
mijn wereld…
Stromend water
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
525 Dit water dat er is
en toch niet,
stroomt langs, door, over
de zwarte moeder.
Hier kan de dichter niet slapen.
zij danst en hij,
hij moet mee dansen,
al kan hij verdrinken,
zal hij verdrinken.
Een zwarte bij trekt langs
van bloem tot bloem,
laat hem horen dat de soms
van mensen om hem heen
doordringende tijd
(die hem juist deed verdrinken…
Spookmaan
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 Zonovergoten
spookmaan boven horizon
- onaanraakbaar licht…
Talend graan
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
656 Vruchtbaar
ligt het wijde land
te wachten.
Wind en water
deden het graan wassen
onder zon en maan.
Talig staat het graan nu
te wuiven als ware
haar aren woorden
om te lezen.
Als dan de aren zijn gelezen,
blijft het puin
voor een volgende generatie,
een volgende oogst.
Raak je
hier dan nooit
uitgelezen?
Het land wacht
in stilte…
Muur der Namen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Het is niet direct
mijn zaak, maar toch…
In het luchtledige van aantallen
waren zij verdwenen, opgegaan
in anonieme lijsten
zonder gezicht voor mijn lijn,
die ongevaarlijk geacht werd,
mijn ouders te jong,
mijn grootouders heb ik
gewoon gekend.
Ik trouwde een vrouw
die wel
verbonden is
en zij maakte het verhaal
tot wereld voor mij…
Lentewind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 Wilde bloesem –
binding
van kleur aan geur,
mij aan de wind,
voor de wind,
want ik
reis mee
op de wilde wind,
aan de hand
van de zon,
ik heb het land
onder mijn voeten,
mijn ogen dansen
met de wolken
en ik,
ik reis mee……
Tijdsgewricht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
621 Een fragment bevriest
dit tijdsgewricht
en
eenzaamheid vloeit over de velden
van dat verleden.
Een stem dreunt woorden op:
zijn die ooit door mij gesproken?
Kijk ik in de spiegel,
dan zie ik vormen die
menselijk lijken –
mijn moeder, mijn vader,
die ik nagedacht heb –
hun lagen hadden de mijne gegijzeld
(of anders vluchtte ik in de…
Keuzes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Het regent
Druppels glijden als riviertjes tranen
langs de naaktheid van mijn raam
kil en koud lijkt nu de wereld
zoveel weken
zo'n gebrek aan leven
nog te gaan
Even toch
mijn jas maar aan
het masker in mijn hand
de echo kaatst in frases
terug naar mij
alles lijkt zo onherkenbaar
wie ben ik
en wie ben jij
Keuzes maken
op het…
wegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
502 zacht
als een deken van alpacawol
regen
die de aarde voedt
de weg
vindt
naar de wortels
van het gras
en paden baant
voor
zon
die zoekt
en vindt
(schijnbaar broos in de wind)
de eerste bosanemoon…