4410 resultaten.
Verscholen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
530 stilletjes slingert de weg voor hen uit
daar waar antwoorden verborgen blijven
in het groenigst gras dat men zorgvuldig
uitkamde in de hoop dat
ligt verraad verleidelijk op de loer
(doch trap er niet in) aanschouw degenen
die jullie voorgingen, ijlings hun weg vervolgden
over de brug van vergetelheid
het wachten duurt…
verandering
netgedicht
3.5 met 28 stemmen
713 het is niet meer
ik haal je tevoorschijn
op een doordeweekse dag
dit moment wordt korter
niets is nog bezig, haastig of hongerig
zichzelf te blijven
ons begrijpen
verlegt zich, het zal ook vreemd blijven
jij die de bladeren scheurt, zo mogelijk
en opnieuw
het is daarom
dat ik niet meer glimlach, geen vogel geef
of lente
aan de…
het spoor van de meeuw
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
620 het zwijgen van het strand
draagt een ander gezicht, vreemd
toegevouwen
alsof haar stilte is zwartgemaakt
op wimpers en wenkbrauwen
vele dagen lang
uren waarin het reizen
steeds kleiner werd door het twijfelend tasten
aan torenklokken
die zonder reliëf
de wijzers vastmaakten, noordwaarts
tegen voorbijgaande duinen
en het geraamte…
Dreiging
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
513 verdronken in jouw woorden
die er nu al niet meer toe doen
zoeken vele ogen lichter
weent de hemel tranen
die waren blijven liggen
in onverschilligheid
wat het geheel niet opklaart
al maakt het wel
ruimte voor nieuw…
kliekjesdag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
500 (tanka)
rondom de kookpot
vergaren hongerigen
zich zwaar vergapend
de lust naar zichzelf ontwijkt
opgelepelde waarden…
Genoeg
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
467 toen ik het zat was
dat iedere weg
tot de hel leidde
groef ik diep in mezelf
totdat ik de kracht vond
om hem te omhelzen
ging hij in rook op…
het oog
netgedicht
3.0 met 23 stemmen
630 but I turned to the left and walked to the river
(Henk van Dijk)
en zag boven het water
het oog
van twintig lentes, wagenwijd
open
het dreef schuin door het gordijn
naar mijn vingers
alsof de ondergrondse gangen
geen bestaan kenden, ik altijd al geweten…
Nog onbevangen
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
494 nu de waarheid aan de waslijn hangt
zijn de kleuren zichtbaar vervlogen
de wind heeft een oor te luister gelegd
al het vangt zijn dromen uit 'n grijs
verleden waar de oudroze harten
nog altijd memoreren aan toen
liefde nog onbevangen was
zij als 'n regenboog kon ontluiken
geurden bloemen mooier met
hun fragiele verschijning
deed 't menig…
Noorderzon ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
496 Ik wil niet lijden aan
een verwachting, die
de geest verwart,
vermijd de pijn,
schenk je zuurstof
uit de beide boezem -
kamers van het hart,
de ene kamer net gewit,
de ander zwart, die de
nachtrust tart, om de
rouw maar te verbijten.
Streel je wakker in het
morgenlicht ,onderzoek
wat je hebt beslist,ik
vervloek de gisting tussen…
Gedelete
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
493 Je hoeft mensen niet te kwetsen,
je hoeft mensen niet op de ziel te trappen,
maar je hoeft mensen ook niet
over je te laten lopen,
echter:
wanneer je zegt, dat iets je raakt,
wanneer je oppert, ik wil dit niet,
kijk dan uit wanneer je dat doet,
want voor je ’t weet, wordt je gedelete!…
Deceptie
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
459 voorzichtig zette zij haar hart
op een kier in de hoop dat men
er zorgvuldig mee om zou gaan
niet iedereen is zo, of toch
groeide verlangen traag
naar wat komen ging
tot ze op het moment
van ontluiken werd geplukt…
Kluwen?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
455 Haar wereld geprojecteerd in
het prisma van een druppel dauw,
balancerend aan een wilgentak,
trouw bleef aan een voorbestemde
sprong die ze afwoog tot haar horizon.
Een vlinder die ik wilde vangen in
een gesponnen web van woorden
en verlangens, die ze begreep maar
ontweek, voordat ik sprak.
Een kleine vlieger, rustend op de
frêle…
Wantoestanden
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
492 Ik doe mijn huid uit
en hang mijn frustraties
op aan de kapstok
psychologische antwoorden
heb ik allang in de
wind geslagen
die ze onlangs weer terug kopte
waardoor het dubbel
zo zwaar op de maag ligt
spoel ik zonlicht
door het gootsteenputje
waar vreemde bloemen
ontpoppen en zich
meester maken van de ruimte
die al even de mijne…
Renaissance
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
585 bewust breek ik de avond
bang dat het zwijgen van de merels
de tijd vertraagt
in onbewogen ogen
en kou doet kruipen in huiverhaar
van de schoonste scherven
lijm ik mijzelf merels en meer
dicht de nacht
wanneer de maan de torenhaan raakt
en stap naakt uit dit stilleven…
intake
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
759 het was de stoel die meteen al
tegenstond, veel te blij in rood
en zitten deed hij ook niet echt
op het puntje, breekbaar bijna,
balanceerden gedachten die zij
strak naar buiten keek terwijl
de muren zich wachtten en 'n
klok haar in de gaten hield,
er zelfs even bij stil stond
zo zwegen ze alle tijd verleden
en slikte ook daar de wanhoop…
Lot
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
485 wegen zoeken hun bestemming
slingerend door het landschap
ontspoorden zij even gelee
stuitend op een molshoop
die nooit te berde was gebracht
viel de gebaande weg
uiteen in ontelbare puzzelstukjes
de maan fronst en verdwijnt
schijnheilig achter de wolken…
wandeling
netgedicht
2.9 met 28 stemmen
746 wind zwerft
door de stilte, door de dorst
naar een eerlijk inzicht
bomen wuiven, zeggen
even gedag tegen de lijster
in de lucht
het water bouwt een eilandje
aan de oeverkant, luistert tussen het riet
naar de avond die zo graag zingen wil
ik word schaduw, een maan
onder alle manen
een hond blaft de verte toe
in grote dromen
daartussen…
Lege ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
525 lege ogen zijn zoekende
vliegen door de donk're nacht
zien hoe de maan in beek sijpelt
scheren vliegende honden
onhoorbaar door lucht
vertroebelen zo het beeld
dansen hoge bomen als
wangestaltes langs
de slingerende weg
die alsnog dood loopt…
sluit de stenen
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
682 in het woord
van de avond woont
een donkere schaduw
waanzinnig broos
hij draait zich om en om
in mijn hoofd, verscheurt gelaatstrekken
tot groteske vogels, nog lelijker
dan de as waarin ze hun vleugels zoeken
ik breek de stilte tot bestemming
verzwijg mijn zinnen voor ieder
die mij draagt
ergens vallen stenen, eenzelvig
in hun vlucht…
ad ab
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
422 je denkt wel eens
dat had ik anders
moeten doen
maar
dan had ik dit
niet kunnen schrijven
het is daarom beter
niet te denken
denk ik…
Verveloos?
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
494 Muren als krantenpapier, verdroogd
en blootgesteld aan noorder winden,
het kind gespeend van een tastbaar
evenwicht, vergroeid met het grint
en de vrije distels op het speelkwartier
taant de toekomst in zijn overlevering .
Het daglicht in de duisternis maant
tot willekeur en schemering,de schaduw
valt over het ontmantelde huis, waarvan…
familie
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
772 en zie
daar zijn we weer tezamen
om de afstand af te leggen
met een steeds zwijgzamere verbeelding
misschien zullen we weer vertrekken
en verder leven
achter het gebarsten raam
van de stamboom
het schateren hebben we immers
achtergelaten in kinderlijven, geen kus meer
die nog vruchten schudt
uit het koele water dat tussen ogen…
op ooghoogte
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
672 op de dijk
ligt een perspectief
dat enkele dagen later
zou gestraald hebben in het zonlicht
met precisie omkadert hij
de lijnen die hem voor zijn gegaan
en wendt zich dan af van wat meer
en meer op een droom begint te lijken
regen vult de diepte
reist langs een bedrieglijke branding
langs het vluchtpunt dat op de horizon ligt
als een…
Erfgoed
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
466 Ongehinderd ongehavend
mezelf
van geslacht tot geslacht
bekleed en ongekleed
zaaiende
het permanent karakter
voer voor psychologen
kwetsbaar erfgoed
alleen
ik zelf weet waarom.…
Indammen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
436 de ruimte die je mij gaf
om me in te laten groeien
lijkt kleiner dan tevoren
daar er grenzen zijn opgeworpen
hoge muren stagneren de ontwikkeling
langzamerhand word ik opgeslokt
door de schaduw die geduldig lacht
mijn dagen die almaar korter worden
ik wacht tevergeefs…
Ruis
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
774 Wij zijn nu niet meer
dan dat wat verdween
een laatste kus
van zout op steen
Mijn voeten vinden
weer vaste grond
toch hoor ik soms
het heimwee ruisen
in het hart van een schelp
die jij voor mij vond
dan spreekt de tijd
zo licht als vlinders
keren woorden terug
naar hun fluistertaal
vertel mij nog één keer
een oud verhaal
van…
clair-obscur
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
597 hoe hij naar hen keek
gezichten
als getuigen van ingelijste leegte
nog leger dan haar gesloten mond
van leugens
hij zag haar zitten
bij de lindeboom, naast
een ongeboren zoon, zag het scharrelen
rond haar lijf
hoe ze
handen vulde
telkens in nieuwe verhalen
die de wind door zijn hoofd joeg
gespleten tongen markeerden
het zaaigoed…
Vragen aan de wind
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
562 Misschien heb je ogen
verder dan het ogenblik op aarde
dieper dan de oceaan.
Zie je gezichten
geef je die een naam
in het schijnsel van de maan?
Besta je alleen uit verhalen en
gedichten, net als ik?
Heb je beelden die roepen,
schreef je uit mijn naam?
Kunnen je handen
voelen, wind, waarom?
Misschien
stel ik vragen
aan de stilte…
Broedplaats ?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
478 Berusting zucht
uit de geur van
verse grond,
houdt het
verstilde hart
omhoog,
onophoudelijk
stroomt bloed
door de navelstreng
van tijd, niet
vergeten het verdriet
dat ik als
kinderbrand ontstak,
blijft vonken in
de as, wind en regen,
een broedplaats vind,
lang verzwegen.…
nood breekt elke leeftijd
netgedicht
2.8 met 21 stemmen
751 dat het goed aanvoelt
zei ze
hij keek in de poppenwagen
waar een wereld
nog in het dunste kleedje
wachtte
ook een kinderhart
vraagt om geruststelling, dacht hij
zij broedde verder op liefde
langs opgewreven schaduwen, groette mensen
in een nog veilig lichaam
hij zong haar in slaap
het kind
werd teruggegeven, weerloos
onder…