6828 resultaten.
Jouw bevrijding
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Je bent donker uitgedrukt.
Met fijne contouren van je gezicht.
Het gezicht is jouw bevrijding.
Zacht van aandachtige aanraking
Zoals een vlinder haar bloem bestuift.
Het gezicht van jouw bevrijding.
In een zuurstofrijk groene omgeving.
Als spreeuwenkolonie die naar de nacht wuift.…
Ver(lost)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
863 al rennend en vliegend
kleurt mijn leven
in alle snelheid
dezelfde donkere cirkels
na iedere hoek komt
weer die identieke straat
als net tevoren
het zweet verdwaast
in de verte kleurt het groen
waaraan ik me vastklamp
doch blijkt het 'n doolhof
van dorre bladeren
waardoor mij niets anders rest
dan mijn eigen lot in handen te nemen…
Het sterven te zien doven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.090 ik weet
dat ik de kogel
niet meer kan ontlopen
ben gewikt en gewogen
goed bevonden voor het kerstdiner
heb alleen de bruine ogen van een ree
ik kijk ze aan
zie ze staan in twijfeling
weet mezelf een dartel ding
zal onschuldig
naar de bosrand wijken
ze lijken doelloos weg te kijken
maar komen in het donker terug
om niet het sterven…
Ik zal er steeds zijn...
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
1.351 Mocht je weggaan,
en je sterrenhemel wordt donker
herinner dan mijn gedicht
dan zal ik er steeds zijn
in zuiver licht.…
Spelenderwijs
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
462 ze kent
het verschil tussen
donker en licht
maar wat
zij echt wil
staat in de schaduw
heeft met lichtende
vingers getracht dat
leven zacht te bewegen
maar het zwart
bleef ijs en gaf geen
enkele emotie prijs
waar actie faalde
konden zonnestralen hun
warmte en koestering kwijt
spelenderwijs dansen
nu schaduw en licht als
eenheid…
Opent deuren in verschil
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
468 in een machtig waaien
jagen witte wolken
vol mystiek voorbij
de zwarte zijn
veel aardser en brengen
de magie nabij
het is de oude strijd
tussen goed en kwaad die nu
naar licht en donker overslaat
heksen en het hellevuur
tegen roependen in de woestijn
zal dit elixer ooit de hemel zijn
zelfs het verscheiden
opent deuren in verschil…
Wit, knipperend neonlicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Memorabel
ronken de feiten
achter donker en licht.
Sorry dat de eenzaamheid
door je ooghoek
binnenvalt.
Verlatenheid zet je bestaan
op scherp:
niemand interesseert het
of jouw verzonnen essentie
ons naar de keel grijpt...
Wij blijven dus weg.
Ach joh,
neem de dingen met een knipoog.…
Kogel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
624 Zo mooi koper
glinsterend als het licht
met voor mij uit een rode loper
mijn eigen doel al in het zicht
Zo bewonderd
wereldwijd verworven
en nooit van mensen afgezonderd
of ooit eenzaam rondgezworven
Zoveel verdriet
donker en in het nauw
er is bijna niemand die mij ziet
wat eigenlijk wel moeten zou
Zo geschrokken
een ieder was verstoord…
Mijn wonderlijk uitzicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
583 Met jouw omarming in het donker
leven mijn gedachtes over het land
terwijl je schaduw over mij waakt
in het maanlicht tegen de wand.
Met jouw streling langs mijn hals
meet ik de intentie van de realiteit
gedurende jouw glimlach naar mij
beleef ik hoe je mij altijd hebt verleid.…
Verbolgen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
643 De weerman zat er weer eens naast
had vast -en zeker weer haast:
om voor 't donker thuis te zijn!
Verbolgen zit 'k nu dus hier,
mist heel de dag, terwijl 'k wenste:
da'k de zon, voelde en zag!…
De pastelletjes
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
539 de eerste kou
trekt langs je huid
met vocht
uit barre streken
de overgang
is groot van
zomerbloot naar een
wat herfstiger leven
het speelse is voorbij
maar toch liggen
de pastelletjes nog
warm licht te geuren
donker is wat
zwaarder op de hand
waar dagen korten
door lage zonnestand
de oogst is rijp
in warme kleuren
knusheid…
Een geboorte
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
912 helder glanst
en schittert glas
in donkere dagen
veel glinsters
dragen kleuren
die om uitleg vragen
streekjes verf uit
de tijd dat beelden
antwoord gaven
een lief verhaal
dat al generaties lang
wordt uitgedragen
in het zich overgeven
aan de sfeer van
samen en verwachten
met buiten kou
en binnen een zo
warm familieleven…
De zonnebloem
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
652 Eenjarige plant met een hart van diep donkerbruin
Bekleed met franjes gelijk een fonkelend bladgoud
Helderblauwe hemelen rondom zijn bloeiende kruin
Als de menselijke geest die vrij is van gedachten
Warme winden hebben donkere wolken weggeblazen
Diezelfde wolken zullen nooit meer wederkeren
Aan de Zonnegod behoort al deze roem
Want hij schiep…
Locked
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
652 De dagen worden lichter
maar ik word zwart
het is hier donker
koud en bar
Ik werd
gekatapulteerd
naar het verleden
het is terug dof
hier in het heden
Ik wil er uit
maar zit zo vast
het zit op slot
het is een last
Ik wil wel huilen
maar het komt er niet uit
alles is locked
het zit onder mijn huid
Het zijn emoties
die het daglicht…
Het vrije circuit
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
411 ik heb eindelijk
de kleuren weer
in hun subtielste
weerkaatsing gehoord
na jaren vervlakking
lang heb ik gespeeld
met contrasten in
donkere tonen en
ijle uitschieters in
de hoogste regionen
maar het samenspel
in elkaar versterken heb
ik al tijden gemist omdat
die tonen in het gewone
niet hoorbaar zijn
er was even schrik
over…
Stilte vijver
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
402 ik heb
het gemist
handjeklap
in geheime
verbondenheid
als uiterste teken
van samen in
zaken zonder licht
wist de afstand
als stilte vijver
zonder rimpeling
onpeilbaar diep
en donker met
nog meer kou in het
voorlopig verboden
te betreden gebied
voelde me
opgesloten met
mensen die
woordloos spreken
waarvan ogen
geen reactie…
Winternacht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
495 Winternacht is als bevroren sneeuwpop
eenzaam in het intieme alleen zijn
van het donker en het duister
verdwaalt in de witte wintertuin
tussen weelde van intense liefde
onder het maanblad op een steen
de nacht is als sterren voor het kerstfeest
nieuw kaarslicht voor een verliefde vrouw
de adem van een droomwereld
eindelijk op weg naar…
Als een ander mens verdriet heeft
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
493 Want juist in die donkere tijden
pleegt de mens de meeste ontrouw
door onnadenkend te zeggen
'ik vergeet je niet, ik kom weer gauw'.…
Niet zichtbaar
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
521 ik voel dat
je tegen beter
weten in de
tijd bent vergeten
dat zijn sporen
zich even niet
zichtbaar in je huid
hebben vastgebeten
dat je gewoon
degene bent die
uit de spiegel zijn
glimlach herkent
nog steeds
bevrijd van de
donkere schaduwen
uit de laatste tijd
toch heeft de
onrust van de nacht
je niet echt uit
balans gebracht…
Trouw
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
540 In voelen, denken, dromen
ben ik tot jouw hart gekomen
daarom ben ik de vijver
die in de winter bevriest
om met je ijver na te denken
in de lente ben ik een vlinder
die voor je danst in het zonlicht
de bloesem van een fruitboom
het maanlicht in de donkere nacht
en je wordt lichter dan mijn gedachten
klimt in de dromen van het droomlandschap…
winterdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 roerloos
op de zandvlakte
zijn lijf bekleed met
met wier en mossen
piepschuim en
schelpen bedekten
de onbehaarde
weerloze kruin
de armen als lange
takken gespreid
de handen ontvouwt
als vingervormig blad
benen als twee
stammen vergroeid
verbonden
met elkaar
de gekromde tenen
in het zand gedrukt
wortels zoekend
naar donkere…
Depersonalisatie
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
475 ik zag je gaan
een witte vlek
tegen het
donker zwart
wolkendek en
keek je aan
de bui ontlaadde
met alles van
zijn gade nog
bleef je staan
er was geen afstand
in depersonalisatie
waar dimensies
normaal waren
vervloeiden wij
in een gebeuren
de buitenwereld
spaakte in eigen wiel
meteen vervielen
de specialistische
zintuigen tot…
hypnotiserend
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
431 ik wist ze had
geen gezicht
en toch was
ik gek op
op haar ogen
met de in donker
blauw oplichtend
witte cirkels
die mij altijd
hypnotiserend
fixeerden
weg van haar
scherp profiel
met de toch zo
curieuze rondingen
bij neus
lippen en kin
verliefd op de
klassieke hoogte
van voorhoofd
en de markante
jukbeenderen
toch spande
haar…
Waterval
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
621 En je kwam pas tot leven in haar dromenland
altijd opmerkzaam voor de uitzinnige liefde
wakker en oprecht op zoek naar een doel
samen in het leven, zingeving en gevoelens
Het was het geluid van een waterval
gevangen genomen in een elektrisch apparaat
onder de donkere januariwolken.…
niets dan dit
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
486 is het de rode inkt
die aan je vingers kleeft
het verzonken turen
binnen klamme muren
zijn het de bloedende handen
met tranen gewassen
de wisselende tekens
aan de lucht
is het de blinkende vogel
die verblindt
de nachtelijke uil met
uitgeslagen vleugels
zijn het zwervende schaduwen
in licht en donker
de parelmoeren wolken
van…
Eenzaam
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
573 niets anders om van te houden
dan de donkere regenwolken
de natte grijze luchtkastelen
die over zijn heimwee hangen
hij proeft voorzichtige genegenheid
bij vreemden die op vrienden lijken
hij voelt berekende afstandelijkheid
bij verre familie die ooit dichtbij was
en schrijvers, ze roepen hem toe
blijf jezelf in wat je bent
hoe je ook…
Herfstblues
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Daar ga je
los van het leven
je valt
vlak voor mijn voeten
Je kleuren verraden
je verhaal
Licht en donker
had ik je eerder kunnen ontmoeten?…
Wandeling
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
422 Slenteren over het rulle zandpad
langs de opgedroogde bedding
van wat ooit in andere tijden
het bruisend blonde beekje was
slingerend richting zandheuvels
waar een enkele knoestige boom
de stoere groeikunst der natuur
door echte eenzaamheid verstaat
laat in de zwoele zomeravond
bij een ondergaande zon
wandelen tot het donker is
silhouet…
Tijd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
407 De nacht was te kort
Tijd ging te snel
Volledig ontspannen
Lekker in mijn vel
Draai de wijzers
Terug naar elven
Normaal zo onrustig
Vannacht de rust zelve
Genoten, maar voorbij
De dag is weer begonnen
Het geluid dat we straks weer horen
Wie heeft de tijd verzonnen
Stilstaan bij dit moment
Is alles wat ik wil
Het is nog even donker…
waar vuur begint
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
256 een vonk valt in het donker
niet groter dan een gedachte
maar ze ademt
ze zoekt
tussen hout en stilte
sluimert een belofte
een fluistering van hitte
die nog geen naam heeft
dan—
een scheur van licht
een likkende tong van vuur
die honger leert
het knettert
het grijpt
het groeit zonder te vragen
tot de nacht zelf begint te gloeien…