Alle inzendingen over koude grond

8933 resultaten.

Sorteren op:

Ongeloof

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 735
Het was.....slechts een lichaam; Gescheiden van me Door het koude glas......…
eternity3 februari 2014Lees meer >

Met mijn ogen dicht

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 822
Daar sta ik dan, jij niet Daar hou ik me vast, jij niet Daar zijn mijn benen van rubber, die van jou niet Daar ben ik koud van binnen, jij van buiten Ik kan mijn ogen niet open doen Bang voor wat ze zien Want wat ik zal zien Wil ik buitensluiten Omdat het niet mag Daar sta ik dan, jij ligt Hou ik me vast, met gesloten ogen Waar tranen tussendoor…
An Terlouw5 september 2014Lees meer >

bevroren

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 576
in deze koude, donkere nacht ontwaakt niemand uit de winterslaap slaat niemand de vleugels uit in het schimmige lamplicht zit niemand de verloren tijd op de hielen in deze bevroren nacht…
J.Bakx15 januari 2015Lees meer >

negen december

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 416
vandaag dacht ik aan een kind ze draagt de namen van een bloem en laat de winter bloeien ik denk dat ze ook mooi is, ergens daar waar ik niet meer kan komen vandaag dacht ik aan een kind ze was mooi en zong van hemelsblauwe vogels, van de bomen en het gras haar graf ligt onder koude aarde vol verlangen opgewarmd door wie ze was…
switi lobi17 december 2015Lees meer >

Aan mijne Eegade.

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.151
't Waar' vergeefs dit koude blad Met nog kouder zwart beklad, Om te melden, welk een gloed Ge me in 't harte blaken doet; Zulks vereiste ene englenhand, Met een stift van diamant, En een inkt van vloeiend vuur Op des hemels reinst azuur! 1839…

Sneeuw

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 504
was het omdat de sneeuw was gevallen of omdat ze was gesmolten dat een koude hand zich op mijn borst legde en hier zo lang bleef liggen tot ik gevoelloos werd gewichtloos tot ik zwevend boven mijn lichaam dit roerloos kon zien liggen in een rode rok een zwarte trui een glimlach om mijn bleke lippen dromend over Sneeuwwitje het zusje dat…
Serval8 januari 2017Lees meer >

ingehaald

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 488
in de kamer werd niets gezegd het was daar koud hij hoorde alleen het tikken van de klok een zware steen lag op zijn maag hoeveel regels kent de liefde als hij de straat uit rent doet het licht pijn aan zijn ogen de witte lucht is zo licht hij kan er niet tegenin kijken hij zou de anderen niet meer…
J.Bakx20 augustus 2017Lees meer >

Stilt de hemel

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 521
als licht kraakhelder blijft verstijft de zon is de matrijs kapot waarin warmte en wondertjes wonen het soepele dat danst en zingt verstart in gaan stilt de hemel in een koud en kil onaangedaan kom maar wind vlaag een lieve eerste lentebries nog is het wat vroeg maar kraakhelder wordt geen troef…
wil melker23 januari 2018Lees meer >

mijn geluk

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 569
ik liet je gaan zomaar alleen je liet begaan wist niet waarheen geen woorden meer alleen maar spijt mijn kop doet zeer een hart dat lijdt ik voel je nog maar zie je nooit een koude oorlog een zon die dooit waarom nog klagen ik ben berooid in rare dagen mijn geluk verklooid!…

Met lentelicht

netgedicht
4.1 met 20 stemmen aantal keer bekeken 438
zal ik je haren al met lentelicht laten stralen of wat lieve schemer voor je halen als de zon zijn warmte heeft gebracht want de avonden zijn nog guur en koud jouw jaren tellen niet want jij leeft zonder oud in een perspectief waarin jij liefdevolle vrijheid geniet nog altijd speelt er licht op jouw tijdloze gezicht…
wil melker1 februari 2020Lees meer >

Buurtgenoot

netgedicht
4.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 441
Je twijfelt over jouw identiteit geen masker momenteel voor handen en ook jouw schoenen deugen niet te vaak belopen verre stranden de straat is grijs, de lucht voelt koud is er nog iemand die van jou houdt je slentert maar door waar doe je het voor lente laat nog op zich wachten niets kan op dit moment jouw leed verzachten.…
mobar15 februari 2020Lees meer >

Volle oogsten

netgedicht
4.5 met 73 stemmen aantal keer bekeken 453
ik wil dat de zon gaat schijnen maar zij breekt haar stralen tot een zielig kwijnen verlang naar een strelend plagen door de wind die als warmtedrager met verrassend koude vlaagjes een frisse balans hervindt geef mij maar de zomer met stukjes prille lentebloei groei die nog seizoenen mee gaat en ons volle oogsten laat…
wil melker13 augustus 2020Lees meer >

Zomer en winter

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 580
Wit het land, blank mijn hart Alles begraven onder sneeuw Bomen kreunen onder druk De vorst slaat tegen ramen Die laat hen koud; ‘t glijdt eraf Binnen heerst warmte Buiten rilt een sneeuwtapijt De kilte brengt ons dichter: wij zomeren onder de dons…

Toversmid

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 559
Vuur verwarmt, vervormt koud ijzer, wringt staal om staal, hamerkabaal, al smedend schept de smid, ambacht, schept smedend schoonheid, kwaliteit, spades, hekken en hakbijlen, hoefijzers…

Fata Morgana

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 726
Ik ren door het dorre land En de wind staat stil De hitte schroeit het zand De lucht trilt Voor mijn ogen daagt de horizon Een vruchtbaar dal; een heuvelkom Een glinsterend meer ligt in bereik En de wind strijkt door mijn haar De grond is echter uitgedroogd Geen enkele palm wordt hier gedoogd Geen koelte en geen frisse bries Ik sta stil…

Hunebed

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.170
Een oeroude grafkamer Waar het skelet verteert in zompige grond? De vorsers tasten in het rond…
Wim Veen9 augustus 2005Lees meer >

De kracht van vrijheid

hartenkreet
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 866
Met beide handen Op het gras Met beide benen Op de grond Ik grijp de kans Van vrijheid De zon der verlossing Binnen handbereik In hevige drukte Op het gras In diepe rust In het zand Ik kus het water Van vrijheid De zon der verlossing Binnen handbereik De zwoele momenten In de winter De koele momenten In de zomer Ik voel…
Risse10 mei 2003Lees meer >

verloren ziel

hartenkreet
3.8 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.621
een kille stilte nadert de dam ik proef de droefheid die mijn oog vernam verloren grond zwevend in de hel lucht is een gevoel van armoe het voelt zich onwel een stem in de geesten in de ziel verniel vergaan niet meer bestaan verlaten en verloren niet voor geluk geboren de ziel nadert de dam en springt de diepte in het leven nooit…

Oorlog Op Tafel

hartenkreet
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.717
De helft van het eten ligt reeds op de grond, het kind zit te gillen, ze houdt nooit haar mond. Geraspte kaas ligt naast de pannen en borden, hoe moet dat in Godsnaam ooit opgeruimd worden?! Sausvlekken zitten op handen en mouwen, die hadden we misschien beter om kunnen vouwen.…
Echo Borgir29 januari 2003Lees meer >

Nachtspoor

netgedicht
4.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.008
Nu spoor ik tussen grind en grond waar weg de nacht inboort en luister langs het talud de glooiing van de einderstond, zo verkennen we het verstomde leven als een lange reis richting horizon verdwijn in het gras, klaprozen verstilde klokjes in de verte en soms een veertje eenzaam dwalend langs het silhouet van de statige wachters.…

Stilzwijgend vermoeden

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 498
Hoe stil kan een landschap ademen zonder het seizoen te verraden dat licht weerkaatst op zijn roestige grond.…

MIJN ZOON, GEEF MIJ UW HART

poëzie
4.1 met 22 stemmen aantal keer bekeken 5.236
Ik wrong mij op de grond, Tot ik de woorden vond: Heer, ‘t moet door U genomen! En nog eens overviel Die stille stem mijn ziel: Daartoe ben Ik gekomen.…

klapwiekende muizen

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 648
maan vervleert door klapwiekende muizen stralen verkorten schaduwen naar ontkleurend duister de grond is nog warm als het licht zich spiegelend aan de hemel de aarde een laatste veeg geeft maan versijpelt in een vallende schemering de ongebroken roos domineert wittend zicht maan en roos roekeloos in hun spel met stralen van licht…
wil melker11 oktober 2005Lees meer >

hoe dood het witte was

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.161
we liepen in het wit spraken zonder woorden schreven zonder inkt de tijd stond stil ik raakte je er viel een schaduw uit je antwoord in stilte op de grond opeens is er die lach die op minuten jaagt de uren vraagt wat langer te gaan duren dan stroomt het bloed en tintelt weer het leven vergeten we voor even hoe dood het witte…
wil melker22 december 2005Lees meer >

jonge rozen

hartenkreet
2.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.086
in de schaduw van je wimpers rust je blik op mij vroege vlinders boven onze hoofden door de pergola heen giet een blauwe hemel de dag in repen een teder spel van zon en schaduw valt uit onze handen op de grond uiteen langs okergele zuilen nippen jonge rozen met gave lippen aan het prille licht…
delius17 maart 2007Lees meer >

Het postuum gezelschap

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 770
hoor de pilaren verhalen murmelen in voorbij gaan aan luister naar het stenen fluister van daar eeuwen staan zij vestten rijk op roomse grond torenden hemel aarderond wij zochten crypt en catacomb het postuum gezelschap sloot eerbiedig onze mond in stilte van de geest zijn wij met hen voor even dicht bij god geweest…

Even, voor een eeuw

netgedicht
3.9 met 16 stemmen aantal keer bekeken 753
rusteloos beweegt mijn adem ergens laag boven de grond of is het mijn stem die niet meer bestaat omdat ik zwijg onder natte rouwkransen van gras en water te vroeg komt elk geluid, als hagel op getelde uren alsof duizend nachten drukken op het landschap van één dag ingezwachteld onafgebroken stil draag ik de transparante…

Onvoorspelbare zee

netgedicht
3.8 met 17 stemmen aantal keer bekeken 826
zoals zij lieflijk een rotskust wast met schuimwitte wanten zijn weerbarstige groeven betast onverhoeds vaste grond verwoest wanneer zij grimmig en bulderend haar gal ophoest zich verheft in haar bruidsgewaad en als een withete furie gestroomlijnde duinen wegslaat verslingerd aan haar witte kant trekt zij zich drachtig terug haar adem…
Hanny6 september 2008Lees meer >