Alle inzendingen over 1985. Oostende.

Tweemaal schreef ik je over mijn dood. Hoe kon ik toen weten dat waarheid zo zegbaar was en zo zou razen in mijn verzen. Op de muur, waar geen enkel woord meer crepeerde of terug kroop naar de leugen en mijn buik, het spreken verwaarloosd na het vloeken. Misschien bracht rouw jou naar deze kamer. Alleen. Naar het drijvende bed…

Oostende- tanka De laagwaterlijn scheidt scherp water, lucht van zand op Oostende-Strand. De stapsporen tonen kracht, die al spoedig zal vervloeien.…

Een dame in Oostende Die laatst haar man verwende Bekende onomwonden Dat zij hem opgewonden Haast echt niet meer herkende…

Kussentjes van zand waaromheen stille plasjes op Oostende-Strand. Op de kimlijn twee stippen. Geen water. Toch zeker, zee.…

tegemoet bij een zomerse zefier roept de verbeelding ahoi, schip ahoi op de pier meeuwentirannie in de straten spraakgebrek sans gêne geld vervloeit in held ruimschoots wolkendraken in beton in overvloed maskers van verkrotting ensor verliest het licht op zijn blazoen vloekt vernieuwend op het bal ‘du rat mort’ er zitten pissers…

Lucht, water, zand. Het water verdwijnt in de lucht. Amper verschil tussen tinten van blauw in het achterplan. Beige en bruin nemen voor- en middenplan in. Prominent twee lege bekers Coffee Latte Mocka Americana. Fotograaf languit buiten beeld. That's happiness ?…

Een West-Vlaamse gaai uit Oostende Bijziende met twee linkerhände Dacht ik dicht er niet één Maar wel honderd-en-één Uit hetzelfde hout: Niets dan ellende...…

Een vrucht die valt... - Waar ‘k wijle in ‘t onontwijde zwijgen, buigt statiglijk de nacht zijn boog om mijn gestalt. De tijd is dood, omhoog, omlaag. Geen sterren rijgen haar paarlen aan ‘t stramien der roereloze twijgen. En geen gerucht, dan deze vrucht, die valt. Een vrucht. - En waar ik sta, ten zatte levens-zome, vol als de…

Gelijk een hond die drentlend draalt en druilt om eigen vuil, beruikt met schroom'ge teugen... - Waarom uw avondlijke vreê bevuild met slijk van derf verleden, o Geheugen? Gelijk de vogel die zijn woonst beslecht met peerlen bloeds, door de eigen pluim te plukken... - Waarom, waarom uw beeltenis…

Ik ben dus in slaap gevallen, ongetwijfeld – want ik word wakker.…

Oostende. Barcelona. Boekarest. Praag. Er werd gedanst van vroeg in de morgen tot vandaag. We zien kleuren in foto’s. Slecht geprint. Waar we misschien eens of nooit meer onszelf zijn.…

Ik draag mijn baard met waarde Maar wie heeft water op mijn baard gedaan Wie heeft mijn haar gekamd Wie heeft mijn hemd gestreken Wie heeft het kant van mijn kussen gesteven --------------------------------------------------- uit: 'Oefening voor de zondagmorgen', 1985.…

zilver praten in parken de gele knapenzon toont zijn gespannen lijf aan de meisjes op de kiezelpaden zij draaien hun zinnen als parasollen om en om --------------------------------------- uit: 'Dingen die niet vergaan', 1985.…

Vandaag ben ik naar Vlaanderen gegaan, Ik dronk een kopje koffie in Oostende, De streek die vele voorouders goed kenden, Ook heb ik op de Brugse Markt gestaan. Maar dankzij 'Aernout' lang gelee - vier eeuwen - Is ons geslacht er één van échte Zeeuwen.…

Valavond aan zee. Kleurlagen stapelen zich op, veranderen, vervagen, verdwijnen in volmaakte harmonie.…

zoals twee zusjes de één wat ouder dan de ander elkaar vertrouwen en nog zonder zorgen kunnen genieten behoudens al te veel besef... zo zal het nooit meer zijn helaas langzaam dreef de tijd een wig tussen onafscheidelijk en houdbaarheid…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Verzamelde Gedichten, Amsterdam 1985…

. ------------------------------------------- uit 'Verzamelde gedichten' (1985)…

. ------------------------------- uit: Tirade, nr. 300, 1985.…

zoals jij kwam aangewaaid zwervend door Oostende vond je mij zoals jij in het leven gelooft zoals jij in mij gelooft zomaar een vrouw zoals jij steeds completer mijn hart bewoont onbeschroomd zoas jij steeds alles licht en lichter maakt voor mij zo schrijf ik zo bloei ik voor jou…

Hondsdagen in Oostende. Een kind hurkt op de vloedlijn tussen zwetende badgasten, te laat ingesmeerd, met kreeftrode schouders. Surfers voorbij de tamme branding. Worstelend met het zeil dat nauwelijks wind vangt. Een vrouw staat tot de knieën in zee. Blik op een gebroken horizon. Een olietanker sleept zich naar de overkant.…

het leven is niet meer dan af en toe wat rook op straat, zo snel vervlogen dat het al niet meer bestaat bij de volgende ademtocht een fluitje van een cent nog minder dan de prijs van een winkelwagentje voor de doortocht te betalen met een stukje rond metaal de jaren die nodig waren alle liefde en elke ruzie tevergeefs, je kind is soms…

Amerikaanse droom trok ook zijn vader mee Geen succes geen lid van de burgerij Weinig compassie voor private averij Als artiest taalde hij levenslang naar erkenning en vond die alsnog laat mondjesmaat Wie zijn tijd overstijgt beroert eerst lachspieren Voor vernieuwers lonkt roem voorbij de einder De zee bruist immer golvende levenslust In Oostende…

. ----------------------------------------------------- uit: 'Bezoek aan een vrachtschip', 1985.…

. ------------------------------------------------------------------------------------------- uit: 'klacht van een grootgrondbezitter & 20 andere gedichten' (1985)…

. ----------------------------------- uit: 'Letters van een naam', 1985.…

. ---------------------------------- uit: 'Salamanders vangen', 1985.…

. --------------------------------- uit: 'Geen beter leven', 1985.…

--------------------------- uit: Tirade 1985, 300.…

welvende vleugels tussen bloesemend groen dwarrelend tweelingblad in een vroege storm kom van doorschijnend porselein stof nog of niets dan in kleur gebracht lijnenspel waarmee volmaakte leegte haar signatuur zet op het tekenvel (bij een houtsnede van hokusai) --------------------------------- uit: 'Verteerde windsels', 1985…