Alle inzendingen over Andreas Schelfhout

Andreas Schelfhout schilderde in de achttiende eeuw een bijzonder wintertafereel, waarop twee mannen hun armzalige bezittingen op het ijs verschepen naar meer barmhartige oorden terwijl een moeder met haar kind ploetert om de weg naar huis te vinden, nadat ze met hem enkele worsten in het dorp heeft gekocht, waar de kerk als een baken torent…

Elisa was echt Lou Andreas-Salomé en ik was Rilke.…

Heerenveen - FC Twente een momentopname Kyle Ebecillio en Andreas Bjelland zitten Bilal Basacikoglu op de huid... inderdaad het vaderlandse voetbal anno 2014 ten voeten uit…

U kent hem van zijn roze microfoon Zijn handelsmerk is treiteren en zuigen Maar bij Naema viel ‘geen stijl’ in duigen Andreas bleek een potig manspersoon Dus Rutger gaf zich smadelijk gewonnen En heeft als wraak een wurgpoging verzonnen…

Kennis wordt begrensd door een afgrond, pas dus op – of je valt erin.…

De condensstrepen van reizigers passeren – nooit hun horizon.…

Je leert te leven met zwarte engelen, soms – is er een van goud.…

Veldslagen, helden van vroeger, een eerbetoon – aan moord, schaamteloos.…

Hoe je sprong op je fiets van Peugeot, voor de laatste keer, wetende: hierna is ''ons'' niet meer. "Misschien is het beter zo, ook al doet het duizendmaal zeer." De gedachte aan jou keert steeds maar weer, al was het niets, en niet meer. En ergens, ook al mag het niet, hoop ik dat je me weer ziet, en ons niet vergeet in het…

Ik hoor het hem nog zeggen, mijn grootvader, de oude wijze: jullie mogen niet klagen, elke dag zie je de zee. Ja, riepen we dan, de zee maar wat hebben we nog meer? Nou zei hij en stak de brand in zijn pijp, jullie hebben het zand en daar zit heel wat in en jullie hebben de wind. Dat is genoeg, praat er verder maar niet meer over.…

Wij waren vrienden in een ver verleden van nachtfilms, zangersfeesten, parken, dromen. Wij waren minnaars op de hoge treden van lustpaleizen tussen bonte bomen. De maan bescheen de vijvers van Granada, de zon bescheen de zuilen van ons Thebe. Je arm was broedplaats voor de vogels van Messina, mijn dieren trokken jou per winterslede. In welk…

Wat is een mens? Een stip op een stip voorbij de zon, die zelf is zoekgeraakt in het heelal van melkwegstelsels achter melkwegstelsels. De mens: waar praat zij van in al die tijd, aeonen ruimte, zevenmijlen licht en zeventig maal zeven mijlen niks. De grote duisternis waarin de dode schimmen zich dringen naar het schemerachtig licht, waarin…

------------------------------------------------------------------------------------ uit: Na de laatste keer (Amsterdam, 1961) van Andreas Burnier, pseudoniem van Catharina Irma Dessaur (1931-2002)…

Ik behoor tot de mensen voor wie het één geheel is. Wij zitten nu even in dit bestaan. Het lijkt me zoiets als een droom. In een droom kan ontzettend veel gebeuren: enorme drama's en angsten en vreugden en weet ik wat. En als ze dat objectief meten, dan blijkt dat je een minuut of zo gedroomd hebt. Zo lijkt het leven mij ook iets dat een heel klein…

HET HEEFT IETS verbazingwekkends: zo woedend en polemisch als Andreas Burnier kan uithalen op papier, zo zorgvuldig en omzichtig formuleert zij nu. Geduldig luistert zij naar de vragen, zij denkt even na, buigt voorover en antwoordt weloverwogen, genuanceerd, relativerend zelfs.…

Een vrijdenker denkt aan vragen, de antwoorden -- wil hij niet horen.…

zoals een woord dat in het beloofde bergland naar beneden stort daar de illusie bemerkt; de mythe van het honinghart naïef bij elke boom en elke aalmoes van hoop gewuifd tot vaarwel tot niets in dat heel klein beetje leven rondom het water ------------------------------- foto: beeldentuin Dehullu 2008 kunstenaar: Andreas…

we zijn het ons niet bewust maar de wind leeft als je maar goed luistert hij brult hij fluistert hij kan zo zachtjes waaien dat het soms lijkt alsof hij ons liefdevol wil aaien daarentegen zwiept hij en knalt en buldert zodat het in onze oren schalt en hij heeft van die dagen nadat hij weer eens is uitgeluld dat er wordt gehoest met…

ik moet gauw opstaan om de hond uit te laten het ontbijt ook te maken voor de rest van het gezin om daarna weg te snellen naar de baas die wacht zo gaat het elke dag weer geen tijd voor de kapper wat doe ik met mijn haar eerst de kinderen nu nog naar school toe brengen kan ik straks nog parkeren of wordt het lopen weer te laat dan…

Het lukt me niet Wie niet ziet Geen mooie dood maar een rijnvis Observeerde m'n bron en Meanderende lang voordat Woorden überhaupt kropen Meeuwen brengen eb en vloed Zodat het ruis en licht zo niet Prijs geeft zo zoet En het Andreas kruisingedicht Maakt alles zo spannend en smoel Vergeef me dit versje zonder doel Het ruis schuimt…

Op zekere dag kwamen Andreas, Anne en Alice aan de deur en de kleinste vroeg: Mogen we bij jou in de tuin spelen? En ja dat mocht, na een tijdje ging juf Ina kijken of ze daar nog speelden. Alleen de meisjes waren er en Ina vroeg: Moeten jullie nog niet naar huis? Nee, antwoordde Anne, Andreas komt ons halen!…

OP een morgen reed juf Ina op de fiets naar school en reed achter Anne, Alice en Andreas. De drie kinderen babbelden vrolijk en opgewekt en ook Anne liet zich horen. Dichtbij school riep Andreas nog iets naar Anne die voor hem reed, maar Anne antwoordde niet meer! 'Hee Anne!', riep Andreas nog eens, maar nee... hij kreeg geen antwoord.…

De stad weerspiegelt mijn droom van liefde: verweerd -- van al het wachten.…

. ------------------------------- foto: beeldentuin Dehullu kunstenaar: Andreas Hinder…

belijder Ignatius, op d'eerst der tweede maand Faustinus en Jovita, Simeon Eleutheríus die de vrijheid minde Ildephonsus, Conradus Placentius Die voor de vrede wegen had gebaand Wat maagd Scholastica, martelares Bij leven en bij welzijn had doorstaan Daarin zal ik in dit bestek niet gaan Noch Apollonia of Romualdus Of Blasius, Andreas…

robot van barabas of met een spider geen game met een crawler die nergens toe leidt geen reis om de wereld in tachtig minuten per dag op een vlot in de pool van een cruiseschip op drift naar de kust van zuid-amerika waar het vuurland van tierra del fuego in duivelse krochten en diepblauwe troggen sint pancreas gorgias andreas…

De eerste schooldag werd ze door haar vader en broertje Andreas gebracht en ze maakte kennis met kleuterjuf Marleen. Die zei dat ze blij was, dat Anne bij hen in de klas kwam. "Zeg maar, dag juf!", stelde vader voor. Maar Anne lachte lief en sprak geen woord.…

Johan Andreas dèr Mouw ís zijn poëzie. Hij heeft die niet alleen geschreven, en hoe, maar ook geleefd. Alles wat hij van kind af aan heeft gevoeld, gedacht, geleerd, gedaan, weerspiegelt zich in de gedichten die hij rond zijn vijftigste levensjaar begint te schrijven. 'Nu bloedt hij verzen', schrijft hij zelf.…

Kellendonk was dood, Hermans was er weggepest, en Andreas Burnier had gemaakt dat ze wegkwam voordat het creatieve vuur in haar kloten geheel gedoofd was. Want dat gebeurde op de universiteit, ook als je er slechts als student was.…