Alle inzendingen over Dappere

en met trillende handen ruk je de sluiers af dappere vrouw!…

In vreemde bossen groen en schemerig Valt stilte als de zon verdwijnt Het gevecht is nog in volle gang Dan sluit de dag het bosgeluid En grijpt de duisternis haar kans Tot niets meer is of schijnt Dan wordt hij bang Hij is verdwaald en helemaal alleen Ontspringt hij nog de dans? Zijn voeten lood Zijn kop van steen Heeft hij nog wel een kans…

En de koude zwaartekracht volgen waar hij mijn schaduw tekent op het levensloze asfalt maar niet kan vangen zolang wankele gedachten niet vallen en mijn ochtendwanhoop dapper ontdooien.…

de hand op zijn rug duwt zachtjes naar voren zijn ogen zien schoenen glimmend lakleer een stem uit de hoogte bevriest rode oren hij stamelt excuses ontvangt nog een sneer de hand op zijn kin duwt zachtjes naar boven gloeiende wangen hoofd vol met storm de glimlach van moeder doet dromen beloven weerspiegelt zijn tranen en raakt mij…

Ik aarzel lang, rechtop in bed, bedenk dat net als ja of het het woordje bang vaak in mijn dagboek staat, maar dapper is mijn broer en zelf ben ik een held. Dat helpt. Opstaan is de kunst. Meer dan een paar ochtendzoenen heb ik nood aan stoute schoenen. ----------------------------------------- uit: 'Verzamel de liefde', 2006.…

Wat ik niet meer aanraak is wat ik met woorden verander in de ketting en de ring die je draagt en weer leidt naar het verhaal waar we woorden verzamelen en het einde steeds weer laten verdwijnen in een stilte die ons altijd dapper maakt…

je zit voorover in je stoel op wielen hangt zwaar naar voren in je slaap de nek valknakt haast los van boven de rug daaronder als van een bultenaar het grijze haar nog deftig in de krul de handen rustend de polsen zwaar zo zit je lijdzaam al de uren vol en telt heel stil de grijze dagen rond wacht dapper met geduld op ons en rijgen zich de…

Vaak leggen dagen vrede op je bord. Je hoort de vogelkelen rondom zingen, ervaart de schoonheid van gewone dingen en je beseft: de taal schiet hier tekort. Soms heb je om een dierbare verdriet – ook daarvoor heeft de taal de diepte niet.…

TV staat aan, een week lang, SR voor het Rode Kruis, reden is op te komen voor vrouwen en kinderen die sexueel worden misbruikt, dan komt er een vrouwtje in de uitzending met haar eigen verhaal. Stomverbaasd zit ik te luisteren, elf jaar lang misbruikt, nooit iets duven zeggen, niemand die iets merkte, maar dan denk ik, hoe…

Een heel mooi en dapper tropisch vogeltje, haar gekleurde veertjes parmantig en fijn. zij kon de hele grote wereld aan, want zij moest en zou de sterkste zijn... Niets bedreigde haar onbezorgd bestaan. Kwinkelerend zong ze, jolig en blij. overdag voor de zon, 's nachts voor de maan en 's middags voor haar mooie bruine ei.…

Zij, dreigend met een zwakke poot blies naar de naderende dood en ging haar laatste brug boos, met een hoge rug. Gootkat, dievegge, tijgerin die nooit vergeefs iets vroeg had aan zichzelf genoeg. Haar snauw bevroor, haar oog besloeg, haar zijden pels werd hard en droog - een lieflijke vriendin keert tot de wormen in. Maar ik vergis…

wordt het niet eens tijd voor de "dag van de dapperen" die durven met je mee het donker in te gaan met net zoveel vrees voor 't miese nieuws of de rampspoed maar ongeacht je ongeluk oog in oog met je angst willen staan…

zonder wegen waarop de kans van overleven zo drastisch laag was en maar een mogelijkheid gaf de operatie was een gok en toch hebben deze mensen als leeuwen in een kooi zo emotioneel en diep gestreden dat we deze mensen nooit meer vergeten en ook de mensen die gestorven zijn een plekje geven in ons hart en ze de titel geven van de dappere…

Waarheid die Ik geef, en dat is wél waar, mens, wees dapper en leef.....…

Ik ben jouw grote held Groot en sterk En zelfs dapper Werpen je ogen me toe Maar als ik je daar zo Zie lopen Je schrille levenslust In haast te grote sprongen gegoten Hou ik m’n pas in Weet ik wat moed is Een sluwe poging Om het leven bij te benen…

Voor je sterft Laat ik je nog even In woorden herleven Zoals jij bergen hoog Opnieuw wou beginnen De kanker overwinnen Maar de eindmeet wenkt Terwijl je ogen breken En kinderhanden smeken Laten we elkanders dromen bevrijden van alle pijn En over de dood tezamen zijn…

(Spinnetje zo dapper Spinnetje zo dapper Spinnetje zo dapper Spinnetje zo dapper) Nooit alleen Nooit alleen Nooit alleen…

Een leventje later hing de dappere jager aan een haakje bij de slager.…

Kikkergekwaak klinkt dapper in de zoele nacht: vér van die eenden!…

rond het licht van een campinglamp spelen perkament gevleugelden hun dapper vlinderspel…

Papaver bloeit op ruw terrein Langs spoorbanen en duinen Ook vind je haar in tuinen Breekbaar als porselein Haar rode vlaggetjes, ragfijn Willen steeds rondbazuinen De oorlog kost fortuinen Kleurt velden karmozijn Hier spreekt een pronte pionier Staand op verstoorde gronden Schenkt ze aan honingbijen vocht Pluk je die kleine krijgsbanier…

Met een lantaarn zonder licht en voeding de koude duisternis van de wereld doorvorsen vol wachtend vertrouwen steeds de onaardse witte kapel zien wier kleine fonkelramen een straal van Goddelijke glans zenden naar je lege vragende handlamp die dit geschenk nooit kan bezitten maar altijd in zich houdt en verder geeft.…

Kom je bij me vraag je voor wat gelukzaligheid en plezier in sobere nuchterheid koester je het donkerblauw je hebt in een droombestaan voor mij betekend wat een man nodig heeft om door te gaan dappere dolfijn diep in blauwe zee blijf voor altijd in die vrijheid en doe de groeten aan de meeuwen.…

het paasmaal zegt nee en voelt zijn bloed koken bij het aangezicht van al die aal die ze vingen om voor ons te roken We hebben met zijn allen schier maling aan het laatste restant van onze paling Ga maar tellen nu in de Saragossazee De volgende generatie zal ze moeten missen als we gelegenheid geven tot doorvissen krijgen ze straks Dappere…

Dapper? Zij is eerder onoverwinnelijk, zelfs deze koning kan niets zonder haar.…

Zonder twijfel is er geen onrust geen dapper moment om de droom te verkennen jouw avonturen woekeren als onkruid ze vergaan niet, blijven dapper zonder kerk, of economie, bestaan daarom plak ik je vast aan de nagelmaan, mooie vrouw in schemerjurk van ochtenddauw ik vertaal het fladderen van jouw ziel met mijn eenvoudige lichaamsbeweging…

Stilte en mijn verdriet vloeien ineen als je in de spiegel van de avond wenst wat ik niet kan zijn zonder scherven en gebroken dromen van een dappere liefde…

Als daders verstoppen ze hun gedachten in de stilte die ze stelen omdat ze het leven niets meer vragen en alleen een bombastische dood ze nog dapper maakt…

Dit zijn beslissende dagen: groeien naar meer vertrouwen, vergeving en stilte of opstandig worden, oog om oog of meer. Je hebt steeds weer de keuze. Dit zijn beslissende dagen: groeien naar licht, al is dit nog verborgen of toch de duisternis omarmen, alsof die heil brengt. Je hebt steeds weer de keuze. Loslaten is zo gauw gezegd, maar kijk…

Er is zielsveel geluk nodig in deze jurk met vertedering naar buren te kijken die rond middernacht hun afvalzak in een container doen. Er is zielsveel geluk nodig in deze jurk een taxi aan te houden die onwillig is je tot buiten de stad te rijden waar loofwoud staat dat zich voortplant. Er is zielsveel geluk nodig deze jurk dronken en klaarwakker…