Alle inzendingen over Hier

Hoe kan ik je nu missen terwijl je hier naast me ligt. Gevangen in gedachten terwijl ik blindeloos voor jouw charmes zwicht. Zonder spijt en zonder enig berouw volg ik je naar een nieuwe dag terwijl ik me afvraag of jij mij net zo mist als ik jou. Met elke stap vooruit doen mijn gedachten er een paar terug. Loslaten is een mooi gebaar, maar…

Gisteren zag ik hetzelfde als vandaag, althans ik zag haar naam in de kranten staan en op het zelfde platform van de trein van Poltava vertrok het zondige beest in de mens uit de belville de lumière met een gouden lint over haar heupen maar onder haar jurk naar veiliger oorden zoals ik al zei naar hier naar mij naar…

Ze staan in de sociale ruimte dat wil zeggen in het onvrije veld gelimiteerd in vrijheid voor gekken en halve dwazen die bewegen en klimmen door mazen maar altijd ongezien door quasi opvallend de regels in hun hoofd net bijtijds te repeteren de demons de dieven de pumps en de shrinks de halve malloten en hele debielen ook gij, ja daar…

Wie zit er 's nachts in de toren mens sana de kroontjeskruisspin? op de kale berg rust a godinne In het veld dat mij draagt zijn demonen de kinderen der rekening als bloemen verwelkt in de goot voor de echokamer waar ieders lot doorweegt als reality soap in het derde persoonsperspectief zijn dwaze moeders in een niemandsland bloesemdrift…

Wij nono's op het wereldwijde web Wij onbezoldigde bevlogen profs Wij trucendozensociobabbelaars Wij scheppen uit het niets bedachte woorden die leiden om de tuin naar buitenboorden waar ik meer dichter ben dan wat ik heb Geïnspireerd door lappen aan de laars die afwijkt van de standaarddeviatie van doorsnee nono's op het world wide…

Toch huist er achter het struikrovershelmgras een vreselijk oorlog-en- vredelievende mooie stad achter Indische duinen waarachter bezuiden de grote rivieren tompoucen in moppendozen met pisangtaarten zich vermommen als reuzen in monumentale kathedralen gelijk de nazaten van djenghis khan waar el kader atollah benali zich king…

Een eigentijdse parafrase op Epode 7 van Horatius * Moordenaars, waar ren je heen en waarom grijp je naar je zwaard dat weggeborgen lag? Is over land en zee dan nog te weinig bloed gevloeid? Straks wordt de wens der Meden nog vervuld wanneer de staat door eigen hand en toedoen aan haar einde komt Geen roofdier dat zich zo gedraagt…

Een heel diep tot in elke vezel doorgedrongen gevoel verkleind en verfijnd met penselen in beelden van de eeuwige zee in golvende bogen van kromme verwrongen dichtertaal bracht mij als ware ik elime hillesum op verstorende wijze op sporen die mij in mijn ingehouden woede inteerden krioelend en wroetend in aangezichtspijn…

ik spuug, kots, jeuk en krab, zucht: och ik arme ziel. mijn zenuwen, darmen mijn spieren, de krampen. pijn in mijn rug, buik en voeten, benen en hoofd! ik roep, jammer en kreun, snik: wat is er toch mis? de huismijt, zij bijt mij continu in mijn vel.…

Vandaag heb ik weer krokusjes gezien, ze maken me zo blij, zo opgetogen. Is dit een groet van lente al misschien of heeft de winter ook hen soms bedrogen? Maar hoe dan ook, ik kan wel zingen nu en even ook vergeten al mijn zorgen. ‘k Vertel dit aan mijn vrienden, ook aan u, en ga gerust op weg naar weer een morgen. Vandaag heb ik weer krokusjes…

Mag ik jouw tranen drogen, als je de weg even niet ziet? Mag ik dan jouw handen vasthouden, om je te troosten in het verdriet? Mag ik met je meelopen, naar de zon zomaar op elke nieuwe dag? Mag ik dan in je oor fluisteren, alles wat de toekomst dragen mag? Mag ik je kussen, met op de achtergrond de grote maan? Mag ik dan voor eeuwig…

Vader A houdt van een snoeihard regime. Dat ziet Broer B geramd niet zitten. Dus omhelst Zus C het compromis: ook Oom D wil ongeschonden kunnen vitten. Uitgerekend Kleinzoon E moet op de kleintjes letten... Gelukkig zit Neef F al mijlenver in Het Grote Genieten!…

Het gaat er Vooral niet Koninklijk aan toe Met de royalty’s En zeker niet Met meerdere partijen en belangen Van Duncan, Wouter en Ilse Zo close, compact In het compositie/makingsproces Zo ver af Van eerlijk zaken doen The making of wordt Ik maak je af Zo ver af van het auteursrecht En dus voor de rechter De pijlers onder…

wij neologische tijdfluisteraars wij goedkope kontenbrommers wij goochelspiegologenbrokken wij zeven uit zwarte zwaarte taal wat geurend van bergen daalt naar waar wij weer verdichting zien van alles hier razend als stieren in klotennoodpijn wat niet past bij de spreidingsmaat der basisneologen als fluisteraars van tijd ook plichtplegingsdichters…

bij het ochtendgloren is het getrompetter niet van de lucht, Canadezen voelen zich buitengesloten, zwanen staan erom berucht zodra een nestplaats is gevonden, vecht pa zwaan hen uit de sloot, de kleintjes mogen blijven, maar al dat groter is dan groot zal er om moeten knokken, wie het sterkste is van de twee, vandaar het droevige getrompetter…

Hier, bij Ajax, ligt mijn hart Een club, fascinerend, altijd apart Door velen genoemd naar godenzonen Voor mij de bakermat van voetbaliconen Mijn herinneringen gaan terug naar De Meer Ook daar heerste een bijzondere sfeer Nu ga ik mijn gevoelens weer achterna En treed technisch toe in de Arena In mijn levensfase is dit een nieuwe kans En mijn…

Het hart bloedt van onbegrip Een vader die zijn zoontjes vermoord Zij krijgen hun toekomst nooit meer te zien Hun stenen voor een gezin zijn verpulverd. Lafheid, zijn eigen vlees en bloed Dat zo iemand dat doet Haat heeft zijn hart opgevreten Had die man wel een geweten. Hun mama is voor de rest van haar leven getekend haar kinderen die…

De ergste pijn na een ruzie gaat vaak allang niet meer om de oorzaak of het feit maar dat je niet kunt zeggen dat het je spijt…

Gelijk het gonzend bliksemen van motoren, waaraan een mensen-wil zich-zelve riemt, het ondoorgrondlijk- ijle wil doorboren tot waar de blik van Gods oog doorpriemt; neen, gelijk licht in licht : gelijk een kaarse zo karig, dat de zonne haar doorvreet van 't vroege groenen tot het late paarsen maar die haar kleinheid onverdoofbaar weet;…

't Was net als Raden maar... soms voel ik mij een kraai dan weer een raaf en graai wat deksels bij elkaar Of ik een papegaai met bontgeelblauwe kleuren ben of een Vlaamse gaai ik ruik aan alle geuren En woel ze door elkaar net als mijn krullen, maar met schik en jool en luim zuig ik dan uit mijn duim Zet alles op een rij als een…

die vogel trapt niet hij danst trippeltrappelend wormen boven de grond het meeuwse verdienmodel: de regen lokt de meeuw slokt…

lezen op het strand waar ik niet lees terwijl ik lees waar ik ben luchtschappen driften rustig wind wappert m'n haren en fladdert aan m'n vel golven rollen door m'n oren vogel gekir zonder zin alles is natuur en alles is en alles is weg behalve dat boek, die letters, die ruimte ... alsof lezen zo bedoeld was…

die avond zou het eind'lijk moeten gebeuren hij had zichzelf op snijdend scherp gesteld zijn haren opge-egeld met wax geweld zich afgespoten met Axe oorlogs geuren z'n kleding striemend strak in felle kleuren z'n borsthaar als een krullig stoppelveld z'n tattoo ter versiering opgesteld al opdat een girl hem good zou keuren in de tent…

Ik ben dus in slaap gevallen, ongetwijfeld – want ik word wakker.…

Hoe is het met je innerlijk kind? nou dat kind hindert: dringt zich veelvuldig dwangmatig aan me op dagelijks ja, ja, dat kind van vroeger, ja, ja, dat kind ben ik verwekt zomer 1951, geboren winter 1952 ik werd volwassen en kreeg zelf een kind, een dochter oerverlangen bevredigd, nieuw kind, nieuw leven, nieuwe kans ik wilde niks…

Ik hang spartelend over opa's been, hallo -- glanzende schoenen!…

Het is de weg die tot mij spreekt, in monotonie van witgestreepte morse trekt hij banen in mijn hoofd als eigen stem door velden galmt. Van dat alles herhaling is zonder einde. Reizen zonder bestemming. Bewegen zonder doel. We draaien de klok op maar missen de sleutel…

warme wind vlaagt veranderlijkheid maakt de wereld stil als zonder adem hol schaduwen achterna mijn weg naar binnen om in jou te vergaan tot ik je hart weer hoor slaan zomer ons verder draagt…

'Met je poten in de klei' 'Met je handen aan het bed' laat staan 'Met je handen in het sop' De directeur blijft buiten schot blijft in z'n kamer met de deur op slot Lekker ronddobberen in z'n werkbubbel en ook privé in z'n bubbel met bubbels En hij, zij bijvoorbeeld de schoonma(a)k(st)er met een biertje van de rijkste Mevrouw…

“planeten elders mogelijk vol leven” (gelukkig zijn ze heel ver hier vandaan want anders ging men daar óók naar de maan) voorlopig valt ook hier nog veel te streven misschien zijn ‘hullie’ ook wel dom en braaf en lezen net als ‘hun’ de telegraaf…