Alle inzendingen over Huis ter Duin

ik zie ze vliegen rondom het huis ter duin spreeuwen drones?…

Hij stijgt uit boven de wapperende driekleur op het hoge huis, vliegt hoger en hoger. De verkenner ziet op zandgrond gebouwd het hoge huis…

Daar staat 't verlaten huisje Nog in het distlig duin; Het kruid schiet uit de stenen; De mol wroet in de tuin.…

Ik stond op 't duin onder maanlichte lucht, Rein blauw, dat plechtig rees en teder helde, - Of 't aarde omveilgen wou - ver achter velden, En ijle bomenlaan naar klein gehucht, En stille duinrij, ingeslapen vlucht Van doffe golven naast de lichtdoorwelde Woelgolven van de zee.…

Eiland eindeloze vlakte fiets door de leegte wind tegen de velden, de hemel en de zee speelse glooiing in de duinen het schelpenpad wijst de weg eindeloos open het huis van de wind…

Zorgeloos liep ze over de stenen, Het droge shirt deed haar goed. Haar broekje was dan wel kort, Maar de zon deed zijn werk goed. De palmboom op haar hoofd, Bewoog zachtjes heen en weer. En de kleine steentjes onder haar voeten, Deden haar geen zeer. Haar oranje zwembandjes, Waren inmiddels afgegaan. En al moest ze terug naar het huisje…

toen ik buiten een boekje las lag ik lekker in het gras toen ik later naar de plee moest ging ik met een dondersnelheid naar de wc toe woest kay vr is een spelletje aan het spelen dat is niet de bedoeling vervelend mathijs is een belg hij melkt graag een koe nu moet hij naar bedje toe hij werd wakker en keek in de koelkast maar zijn banaan…

mijn gedachten teer naakt ontkleed breekbaar in behoedzame onschuld waarin mijn moedertaal ligt geborgen ongrijpbaar stort het de woorden in ongebreidelde poëzie ontknopend uit de slapen van mijn denken ontvouwend, ontwikkelend uit mijn hand tastend en gissend zichtbaar op het papier…

jouw schoonheid, sierlijk ontleend aan de broze teerheid van bloesem ontwakend in tijd van het uur van puur pogend te blinken in het spoor van elegantie schoonheid wat simpel speelt op de achtergrond in de transparantie van zachtheid bespeeld met jouw deinende ogen in een lichtval van begeerd geluk, reikend over de horizon…

Hij bloeit weer wit en teer en dat al voor de tweede keer vijf september jarig ben je en ik zie je bloeien wit en teer als een rododendron weer…

Geluk is zo teer houdt het daarom stevig vast zolang het nog mag.…

tot huis ter heide van huis ter heide tot in gilze-rijen van gilze-rijen tot in berg en dal In berg en dal laat men de postkoets rijen de postkoets met de brief van 't vrije woord de laatste, want de koets zal nooit meer rijen de laatste brief wordt afgedaan per mail…

Natuurlijk kom ik terug, zei je en pakt de stoute schoenen ga maar, ga maar en tart mijn tere ziel loop langs de zilveren stranden en waai de wind die zacht je ogen kust en leg je lege lichaam in de duin, die afscheid heet ga maar, ga maar ik zal je later zoeken.…

Veilig achter de duinen heersen rust en ruimte. In het zuidelijkste Zeeuwse land.…

Ooit in bepaalde kringen niet 'bon ton' Omdat hij slechts een zaal wou amuseren Is bijna iedereen hem gaan waarderen Met exposities en een Edison Dan werd hij ook nog 65 jaar Het is zoals men zegt: ' dik voor mekaar!'…

Nog net niet want het paard werkt galoppeert in de binnenvertrekken van mijn, ons kleine appartement in de Jordaan het springt over dozen, kratten, zakken stapels van dit, dat, wat niet al: boeken, tijdschriften, kranten maar vooral veel van mijn verleden anno 1952 tot in de 19e eeuw 't paard springt ook over stapels kleding, beddengoed,…

nooit heb ik later die geur nog geroken de warmte gevoeld m'n dorst zo gelest als van de dennen het door de zon verhitte zand en de koele gepasteuriseerde melk de langhalsfles ingegraven onder de schaduw van de duindoorn…

de schittering van het gebroken schelpenpad dwingt mij af en toe een oogje toe te knijpen maar statige koningskaarsen weten mij tijdens mijn zoektocht naar het vurig slangenkruid feilloos langs de alom aanwezige duindoorn te leiden zonder daarbij te worden afgeleid door de lonkende en zwaar geparfumeerde duinrozen die het tot nu toe moesten…

zachtjes waaien klanken over duinen vang ik woorden in jouw voetsporen kleuren treden donker waar stemmen praten schep ik water in de nacht wijl zee mijn enkels drinkt huilen vissen het verdriet in het rode licht van de toren schaduwen flessen op 't zand rond mijn middel kiemen algen laatste stukjes huid reizen af de ochtend vecht…

door duinen omschorst; Wat u belaag' op de vloed of op 't land, Zwichte als de golven voor 't schuttende zand. ------------------------- uit: De Gids (1839)…

Zwerver ben ik in Gods handen - Al heb ik geen huis, Geen woning of wat Daar op lijkt, Overal ter wereld Ben ik in Zijn handen En ben ik per slot van Rekening altijd thuis…

De dijk, de duinen en de zee, rustig deinend water, kabbelend in avondlicht van ondergaande zon. De dijk, de duinen en de zee. De dijk, de duinen en de zee, aan de horizon een schip, silhouet in avondlicht van ondergaande zon. De dijk, de duinen en de zee.…

Zie de kerk het huis van god die ook niet meer weet waar het allemaal over gaat het ter beschikking stelt van makelaars en geestelijkheid in nauwe samenhang…

Talud is versteviging in kunstmatig aangelegde duinen - zoals bij Ter Heijde. In herfst en winter komen zij nu al jaarlijks bloot te liggen. Hetgeen wil zeggen dat de zee er bijna door heen zit. Het dure alternatief: opschuiven van de strandlijn.…

tussen strand en duin en vlakke polders staat mijn huis tussen regen en wind man, kinderen en dieren heerst familiale sfeer tussen willen en weten en nog niet kunnen aanvaarden regeert pijn tussen dag en nacht en lichamelijke aftakkeling triomfeert een creatieve geest…

ze volgt rivieren in haar dromenuniversum tot aan blonde duinen en blauwe oceanen buiten waait de woeste wind om het huis in haar dromenland is het knus en veilig haar liefste teddybeer is voor haar heilig het is voor altijd herfst in haar hart gebleven.…

Zwaar is uw last, maar schoon ter schouder; eerst mijn kroost, dan mijn kruis. Jaren gaan snel, doch geen hart wordt ouder, liefde, in uw heerlijk huis.…

Decemberwind blies onze wangen rood We vierden dit jaar kerstfeest in Ter Heijde Met luchtruim-engelkens aan onze zijde De golven bruisten, gaven vreugde bloot De honden voelden alles feilloos aan De stemming en de blijdschap van hun bazen Bij het hotel konden je houten klazen Ter ere van Tsjaikovsky niet ontgaan En in de kribbe spartelde…

moe van het zwemmen het spikkeltje in zee waar drijft het heen terug in de tijd naar het huis van geboorte van zee en duinen lassche la cafee lachende cacao bloesem een vertrouwd raadsel gewoon doen alsof ze er nog is de keuken of boodschappen doet zeker onzeker buitengesloten luchten op het grasveldje…

En zo lopen wij door de dalen heen waarachter toekomst is, te weten aan de stappen in het heden…