Alle inzendingen over Karina Wolkers

Karina Wolkers grapte wat en ze liet haar volop opgemaakte gezicht koninklijk in de plooi. Ze sprak een uur lang op de televisie, want de biografie van haar overleden man Jan Wolkers was eindelijk klaar. Zowaar.…

Heel Nederland verdrong zich in de rij Van mensen die zich vriend van Wolkers noemden En trots zijn inzet en gastvrijheid roemden Waarvan hij vast doodmoe werd volgens mij. Dat Wolkers stierf, heeft dus een goede reden: Hij is aan al die vrienden overleden.…

Soms voelde ik Henrik Ibsen keihard op mijn schouders tikken om mij bij de les te houden, wanneer ik afdwaalde naar de sexy benen van Karina en haar suggestieve orgasme-gekreun.…

van Jan Wolkers bevatte veel meer "gewone" woorden dan voorheen.…

Elsevier betaalt aan Wolkers zo weinig dat Jan, blijkens een kleurige naaktfoto buiten op zijn laatste boek, niet eens een broek heeft om zijn communistische plasser in te verstoppen.…

Hij die als een gedreven boei Wars door de schimmige ondergroei Van ons bliksemschichtig bestaan Zijn pantergang is gegaan Wiens dwarse vlerken zich ontvouwden Tot een zinslijpend gevaarte Van vliesvleugelig aangrijpende Verlichtheid en klaarte Hij de introspectieve extravert Eigenhandig, gevoelig en ad rem Die krachtens zijn bronstig…

De Nederlandse maagd, nou die wordt door de grote concerns op de grond gegooid, de rok omhoog en dan wordt ze genaaid door het Amerikaanse kapitaal.…

Soms, als ik in de wolkerige dromen blik, de massa zijn grenzen kent, voel ik deze vraag pregnant aanwezig onder de oppervlakte van de hemel altijd en voor eeuwig: ‘Waarom?’…

de schrijver jan wolkers opent de deuren van de Keukenhof doopt een nieuwe tulp onder de naam rembrandt professor tulp draait zich in zijn graf om wat doet de schepper van een Roos van Vlees in de bollentuin…

De nieuwe Wolkers voelt als een bevrijding. Die zit ik nu te lezen in de trein. Wat kan het leven soms toch heerlijk zijn.…

TOT SPIEGELAAR De wolken zijn nomaden Gaand boven land en zee Ik reis nu met ze mee Begrijp waarom ze baden En hielden hun tiraden Mijn ouders, dominee Zo boven, zo benee Geen wraak, enkel genade Ik kan Karina zien Ze tuurt over het water Leeft tussen toen en later Ik zie de kleinste kever Ik ben de grootste wever Van voorgedrukt…

Couperus, Hermans, Mulisch, Wolkers, Reve, Nabókov, Kafka, Hesse, Hölderlin, De Russen, Plato, Shakespeare en Celine, Ik heb wat afgelezen in m’n leven. Dat was wel fijn, maar nu betreur ik het; Ik las ze vóórdat ik werd vastgezet.…

Pas als het kunst is, is het echt.…

Drukte in de gangen Klassen overvol Gesprekken over het weekend Over uitgaan Over lol Zij kijkt toe van een afstand Maar niemand die haar ziet Onopvallend in haar eenzaamheid Het hoofd gebogen Veel dieper dan verdriet Nooit gevraagd voor feestjes Regelmatig vergeten Nooit onderwerp van gesprek Slechts een enkeling kent haar naam De…

Dag lief kleintje Dat dit gebeuren kon Je leventje geëindigd voor het begon Ook al zal de grond nooit jouw voetjes voelen En zal de zon nooit je hoofdje beschijnen Toch zul je nimmer meer verdwijnen Je bent voor altijd in herinnering Als een wezentje, teer en klein Onwetend van wat had kunnen zijn Je bent nu op een plek Waar geen verdriet…

Dan weet ik zeker dat er ineens een oude baas naar voren zal stappen die zegt: "Het spijt me voor de anderen, maar is hier ook ene Jan Wolkers? Want die is uitverkoren."…

in schoonheid stierf de schrijver zijn zinnen kleuren rood en hoe ik ook naar woorden zoek het rijm loopt telkens dood een leven lang geletterd geliefd en onbemind en hoe ik ook zijn woorden lees naast hem ben ik nog kind met woordeloos genieten begraaf ik mij in tekst maar hoe ik ook mijn woorden kies zijn woorden zijn behekst…

Wolkers' wereld: niets te duchten dan de vrijheid en de rust.…

soms wordt de dichter hard geraakt door lelijkheid de nicotinevlekken op een long een botbreuk na een bokkensprong valse noten in een simpele song de hond van Wolkers met de blauwe tong soms stuit de dichter op hardnekkig vet terwijl het dichten daardoor nauwelijks wordt belet…

De wervelkolom van een uitgestorven dier: scheepstrap op het strand.…

een appel betekende eens verbod terwijl een vrucht later schreef van onsterfelijkheid bedenk maar kunstzinnige vruchten vochten zich knap binnen anatomie…

‘Vreemd om te zien dat mijn karakter toen al zo gevormd was, hè. Als ik die ietwat naïeve brieven teruglees, treft me het enthousiasme en de intensiteit waarmee ik met dichters leefde, tot op het dweepzieke af. Hölderlin, Rilke, Roland Holst, Gilliams. En Achterberg! Ken je het verhaal hoe ik in 1946 werd afgekeurd voor militaire dienst? Ik kwam bij…

‘Vreemd om te zien dat mijn karakter toen al zo gevormd was, hè. Als ik die ietwat naïeve brieven teruglees, treft me het enthousiasme en de intensiteit waarmee ik met dichters leefde, tot op het dweepzieke af. Hölderlin, Rilke, Roland Holst, Gilliams. En Achterberg! Ken je het verhaal hoe ik in 1946 werd afgekeurd voor militaire dienst? Ik kwam bij…

Schilderen is fysiek heel anders dan schrijven. Als ik zo’n schilderij maak, dan is dat gewoon een soort drift. Het lijkt een beetje op schermen. Je schermt met je penseel op dat doek. Daardoor reiken je gedachten tot in de verf. Voor schrijven moet je een ander soort geduld hebben. Je probeert een staat op te roepen waarbij de woorden gaan stromen.…

Als schrijver vraag je je vaak af, wat is er gebeurd in het verleden, in die bruisende jeugdjaren. Hoe zijn die oefeningen in letters, woordjes en op den duur hele zinnen schrijven ineens op een geheimzinnige manier overgegaan in zelf schrijven, wat niets te maken leek te hebben met de grammatica die je geleerd had en de dictees die je uitentreuren…

De zomer kan me gestolen worden. Fris groen verschrompelt zinderend tot as. Mijn vader die vurig gelooft Dat God zijn goudreinetten stooft In zonlicht van miljarden jaren oud. De larf vreet zich tot worm des verderfs, Begeerlijk vruchtvlees roest tot op het bot, Het klokhuis wordt een tongewelf van smet. De ledigheid van liggen in het gras,…

. ----------------------------------------------------- uit: Verzamelde gedichten van Jan Wolkers, 2008.…

De zomer kan me gestolen worden. De ramen open op het gekkenhuis Der wereld. Het knarsend etsgeluid Van het geschreven woord. Een nagel krast Het marmer tot wit stof. Het gouden kalf Verdrinkt in schuimend biest van de profeet. 'Gij zult geen andere goden!' Kalm nou maar De sleet zit in de baard van kemelhaar. Een korte broek geeft brandnetels…

De zomer kan me gestolen worden. De ramen open op het gekkenhuis Der wereld. Het knarsend etsgeluid Van het geschreven woord. Een nagel krast Het marmer tot wit stof. Het gouden kalf Verdrinkt in schuimend biest van de profeet. 'Gij zult geen andere goden!' kalm nou maar, De sleet zit in de baard van kemelhaar. Een korte broek geeft brandnetels…

Witte reuzen begeleiden zijn laatste reis De Wolkerse wolken fluffig en pedant Hij was groot, groter dan zijn zijn Warrig en onduidelijk zijn praatgrage mond Ieders ogen gekleefd aan de barstige lippen Mierenheuvels, wespennesten in rouw gedompeld Pissebedden, spuugbeestjes, grijsgrauw duingras Vogels, bunzingverdriet......overrompeld.....…