Alle inzendingen over Lydia

Christien waarschuwt haar soms, zegt iets als anoreksieaaa… dat klinkt eng, daar luistert Lydia liever niet naar. Christien loopt naar het huisje van Lydia. Ze is eindeloos moe. Van haar man, haar kinderen, haar baan en… van Lydia!…

Lydia deed mannen stoppen met haar blik en de manier waarop ze ze voorbij liep. De tijd vliegt, maar toen zag ik dat niet. Mijn leven was een achtbaan, met speed, drank en wiet. Wat een wereldvrouw, maar nu is ze getrouwd, met een ander, een andere man van wie ze houdt. Ik studeerde SPH, En ben geeindigd in de bouw.…

Met wie jij ook bent, ik blijf je trouw Maar waarom gaf jij jouw liefde weg Aan die sukkel, met zijn achterlijke maten Mij achterlatend in lege straten Om mij te kwellen Lydia, val van de trap of sterf in een heg…

- voor lydia (lepidoptera) de vlinder zich ontpoppend in ultieme pracht uit haar broos brekend huis is er het weten onvermijdelijk - maar te vroeg toch - gekomen is zij de tijd van gaan ons latend een bloemenlezing van herinnering de energie tot voortgaand leven geworteld in jouw stralende blijdschap jouw vlindereigen fladderende onrust…

Lydia lacht vrijuit nu, begint dan onverwacht te huilen. Klapt voorover, de handen voor het gezicht. Zacht wordt Lydia overeind getrokken. Armen omvatten haar liefderijk. Een troostrijke stem aan haar oor… ‘Lydia… Lydeke toch…’ Al even zacht pakt Lydia het mes van onder haar hoofdkussen vandaan.…

Die andere jongen, Joris uit een kleine stad in het noorden van het land, kon geen idee hebben wat hij had gedaan toen hij mijn Lydia zoende. Lydia was verliefd en ze wilde niet meer bij me zijn. Ik bleef bedrogen achter. Die liefde, waar ik jaren in geloofd had, bleek niets anders dan een illusie. Dit was geen liefde. Het was nu duidelijk.…

Mijn benen willen niet meer mee en mijn handen beven. Heb geduld met mij, jullie wereld is zo snel. Mijn oren zijn verzwakt en doof van het lawaai. Spreek niet te zacht als je met mij praat. Mijn ogen zijn niet meer zo helder, ik zie niet alles meer. Wees niet boos als ik mors, of ergens iets omgooi. Ik heb nooit de kans gehad om te studeren…

rode lichten vervagen, rode lichten vervagen in de verte, regelrecht uit mijn vergezicht verdwijn jij weer, in het donker het maanlicht in.…

Ik neem plaats na een korte stadsreis Waar wat stoplichten tegenwerkten De regen striemde, ik nog even moest zoeken Maar neem ik plaats in ‘Huize Lydia’ Ik kijk en ik voel, ik voel me: ‘Voor de poorten van de hemel’ In een halve cirkel De beslissers, de makers Hun hoofden veroorzaken Knikkende bewegingen Die me gerust stellen Omdat ik daarin…

Lydia. Altijd in voor mensen die ondergesneeuwd worden. Zoals dit barmeisje. Achter mij hoorde ik Anne, Peter en zelfs mijn eigen Ger roepen. Zoiets als Lydia houd je erbuiten… Het donderde me niet. ‘Ha, wijffie,’ zei de man, ‘niet voordringen, hoor.’ ‘Jij gaat die barvrouw jouw excuses aanbieden, en wel ogenblikkelijk,’ zei ik resoluut.…

Diezelfde week ging Lydia naar haar stamkroeg. ‘Waar blééf je zolang, meid. Leuk je weer te zien.’ In geen kring terecht kunnen? Ik? Lydia? – Ze voelde zich warm verwelkomd. Het gekissebis over wie het eerste rondje zou geven, begon. Er werd een glas naar Lydia toegeschoven.…

de Clivia ging naar Lydia mijn Asters naar Annie Jaspers. De Gentiaan is naar Joke gegaan, het Vergeet mij nietje staat bij Rietje. De Gouden regen heeft Toos gekregen de Ridderspoor staat bij Floor. Onze Lavatera staat nu bij Vera en de Anemonen heeft Astrid meegenomen. De Angelier is aan de zwier de Akelei heeft averij.…

‘Durf niet,’ klinkt het gedempt naast mij, ‘Lydia is zo trots dat…’ Lydia. Lydia-propje. Ik versteen.…

Over wie mijn beste vriend is kan ik, Lydia, kort zijn: dat is de Inspecteur der Directe Belastingen! Steeds als ik uitgeput ben van bijvoorbeeld het schrijven van verhaaltjes voor jullie en een heerlijk rustig weekeinde tegemoet wil gaan, schrijft hij mij een liefdesbrief, gestoken in een paarse envelop.…

Ik zal een poging wagen tot het schrijven van een simpel voorbeeld hoe het anders kan: Mijn liefste Lydia, Ik las tot mijn genoegen dat jij niet wilt betalen. En tot mijn leedwezen dat jij niet kunt betalen.…

Je hebt veel mensen nodig om te juichen Atleten om voor het applaus te buigen Je hebt regels nodig om je aan te houden Een goede jury wars van elke fraude Maar de groep die 't allerhoogst presteert Is de Thuisgroep die 't allerzwaarst ontbeert!…

Schoonheid gestold in diepe lijnen De huid gegroefd als regengeulen in woestijnen Onder de grijze wenkbrauwbogen de ogen, twee poorten naar landkaartloze onvermoede oorden Waarin het weten - tot wijsheid geworden pijn - de glans verandert in patina met matter schijn…

Op dit moment aarzelt de dag of zij zal buigen voor de nacht Die heimelijk vermomd als schemer haar weerloosheid heeft afgewacht Gewichtloos is de lege stilte Nog onbestemd dit dood moment Ik kan het vangen in mijn hand de vijand weren Door medelijden overmand zal ik haar vragen of ik haar laatste licht mag dragen…

Haar lichaam sterk en stoer geheel zichzelf in oergezonde staat en spotlachend om wie er niet als zij totaal geen kwalen kent maar last en leed verdraagt de neergang van een lijf dat het wél af laat weten Haar ironie zweeft uitvergroot boven de klachten van de lijders die na bekentenis over hun feilen en het vertonen van hun wonden in…

Een gang in het Concertgebouw en jij daar, met een andere vrouw Ik maak mij haastig uit de voeten bevreesd voor dit mislukt ontmoeten Mijn adem stokt - mijn oren suizen Dat schaamteloos jij kunt verguizen de liefde die nog gisteren stond voor al wat onze harten bond! Een gang in het Concertgebouw en jij daar, met een andere vrouw Ik vlucht…

Ze kijkt me aan en zegt: "Het is mijn eigen leven, jij hebt het me gegeven." "Maar roken is zó slecht voor je. Hoe eerder je begint, hoe sneller de gevolgen!" "Hou op! roept ze verbolgen. Ze weet dat ze dit wint, dit schijngevecht om rook Ik wil het haar besparen de shit en de gevaren, maar ach, dat weet zij óók Dit is de basis van de…

Het leven staat mij aan de lippen Ik ben de allereerste mens Geen medemens om aan te vragen: Wil met mij deze avond waken... Ze slapen allen in 't veld Slechts één ligt radeloos geknield: Laat deze beker mij voorbij gaan Doch als U 't werkelijk zo wilt... zal deze mens zich niet verzetten Maar niemand hoort de bange klacht daar vrienden…

Zijn ogen waren niet te zien De zwarte klep diep naar omlaag gaf schaduw en bracht afstand aan Een kloof die niet meer viel te peilen en onbekendheid liet bestaan Zijn ziel was langzaam rauwgeschuurd Elk woord etste een nieuwe groef Was als azijn in open wond Na lange jaren van miskenning kwam geen klank meer uit zijn mond De drukte in…

Achter de slingerende dijk - elke bocht een openbaring - het glanzende water waarin de groengepruikte wilgen zich als ijdele freules spiegelen Terrassen vol mensen en mensjes tussen voorzichtig groenende bomen Kleurige kleding, exotische honden met hun verliefde eigenaars tussen de auto's van alle tijden Borden vol bio-verantwoord voedsel…

In tegenlicht stond ik daar In weer en wind In sneeuw en kou voor 't schoolplein motor draaiend wachtend tot zij jas half aan door de deur naarbuiten zwaaiend: Haast je! Vlug!We moeten gaan! Net tussen twee vrije uren naar muziekles in de stad Stond ik daar verregend, nat.. warmte of kou motor (fout!) bleef draaien Niets of niemand…

Boven Maasbommel staat de zon zich aan het einde van de dag ontzettend uit te sloven zo rood, zo goudomkranst, om te geloven moet je 't zien en dan nog niet, misschien. Is het de laatste keer en wil zij het niet meer, dit gloeiend hangen in de lucht verterend van verlangen? Een zilverreiger op de weg verblind door 't gouden licht slaat…

Ik doe aangifte van een gestolen zomer Mijn ogen, bedoeld om te kijken naar de voorjaarsmode van zachtgroene bomen, de architectuur van vogelnesten, de productie van gras en graan werden gegijseld om terug te blikken in het museum van mijn bestaan.…

De avondschemering weeft schaduw over jou, mijn oude huis; de bomen zorgzaam om je heen als trouwe vrienden Verstolen sta ik even stil vaste burcht uit vroeger tijd schuilplaats, centrum van 't heelal, bakermat en brandhaard van verderf Gestolde dromen van een andere tijd, lichtjaren ver; geuren van vervlogen hoop hangen als verschaald…

De wankeling van dingen ligt als scheuren in het ijs vlak voor de voeten dicht onder het oppervlak van hoe het eigenlijk zou moeten zijn: een baan van gloeiend wit en schittering van licht solide woorden bloeiend als jasmijn die witte geur van trouw en hoop en droom en nooit teleur.…

De moeder bindt het logge kind met de wezenloze blik een satijnen roze lint tot een elegante strik in het vlassig-bleke haar dat zich nauwelijks laat kappen. Als het kind met bruusk gebaar in haar borst probeert te happen zoent zij het op beide wangen; speeksel druppelt op de kraag van haar bloes en blijft daar hangen. "Weet je dat je jarig…