Alle inzendingen over berend botje

Berend Botje ging uit varen, ik kan het ook niet echt verklaren, met zijn scheepje naar Zuidlaren, misschien om van ongein te bedaren, de weg was recht, de weg was krom, echt belabberd, wat ik je brom, nooit kwam Berend Botje weerom, maar hij was echt niet navigatiedom.…

Voor wie het lied niet kunnen dromen volgt hier de tekst: Berend Botje ging uit varen Met zijn scheepje naar Zuid Laren De weg was recht, de weg was krom Nooit kwam Berend Botje weerom Een twee drie vier vijf zes zeven Waar is Berend Botje gebleven?…

Eens in mijn studententijd Moest ik door mos* gedwongen Een rede aan mijn collega’s kwijt Dat was door mijn dispuut bedongen Ik heb mij toen altijd bereid Hartgrondig voorbereid En Berend Botje uitgebeend Dat recht werd mij verleend Berend Botje ging uitvaren Waar ging die tocht naar toe En waarom moest hij varen Waarde dispuutsgenoten…

Hij was al honderdduizend jaar vermist, Maar nu is er dan toch een botje van Een oeroude Neanderthalerman Vanaf de Noordzeebodem opgevist. Men noemt hem Krijn, maar dat heeft men mooi mis, Want ik denk dat het Berends botje is.…

'Berend Botje ging uit varen Met zijn scheepje naar Zuidlaren. De weg was recht, de weg was krom, Nooit kwam Berend Botje weerom.' Er komen soms van die verhalen tot je Waar je maar liever geen geloof aan hecht En toch is de historie levensecht Van de mislukte zeeheld Berend Botje.…

Nee, ondanks zijn behulpzame TomTom Kwam Berend Botje ook nu niet weerom.…

Waar bovenbazen bonusbellen blazen Voer Berend Botje met vriend Pietje Bell Naar de B.V. van Nederland en Shell Het land van dikkoppen en Goudse kazen Berooid, belazerd en te krap bij kas Bedot door dotcoms - dat was wat het was…

Toen Berend Botje van die oproep hoorde, zich reeds door Deense meisjes zag omgeven (hij telde ze, twee... drie... vier, vijf, zes, zeven !), toen wendde hij zijn steven naar het noorden. “Zelfs professoren zijn er oliedom. Mij wacht een taak daar, nooit kom ik weerom”.…

Ik ben ik, woon niet in Zuid Laren Daar waar Berend Botje huisde Maar ik snap nu beter dan voorheen Dat zijn ouders wel verhuisden.…

Maar goed, nu alle gekheid op een stokje, wie ben je nu, jij kleine berend botje, niemand vraagt je toch zeg bert, wat mot je met make up, hoge hakken en een rokje? Vooruit, jij berend klaas, doe uit die troep weg met die asse-poes, doe niet zo dwaas wees nou een man en wees niet zo naïef en laat die poppen staan, zeg, asjeblief!…

Zo kwijnde Berend Botje weg van jaar tot jaar al aan de bruine toog van een Zuidlaarder kroeg. Zijn leven, slechts gedomineerd door kwel en leed, zo bovenmatig dat het haast niet was te dragen, viel hem het zwaarst op zonbeschenen zomerdagen als oostenwind met vlagen over 't water gleed.…

botje is gekomen Die kwam ook nooit meer weerom…

Zelfs van achteruit de auto kwamen opmerkingen als: "'Berend Botje', meer is het niet". Nou ja, ik bepaal altijd nog zelf wat ik wel of niet van iets vind, dus een week of wat later googlede ik toch eens de naam van de man in.…

Netwerksamenleving; Uitgangspunt (maatschappelijke) Organisaties bestaan niet in isolement Maar in een (complex) netwerk van organisaties die op de één of andere manier in meer of mindere mate met elkander verbonden zijn…

Ooit is die Berend (naar men althans aannam) in plaats van met z’n scheepje naar Zuidlaren heel sneaky naar Amerika gevaren al werd nooit aangetoond dat hij daar aankwam. Naar Berend’s lot wordt thans niet meer gegist: tien stukjes Bot, dat is ‘m zeer beslist !…

Botje Heeft naar 't schijnt alhier een tweede kotje…

die gaat met zijn bootje naar Zuidlaren de dieren leggen botje bij botje omdat ze met hem mee willen varen In deze dierenwereld is van alles te beleven de dieren vinden het er fijn ze hebben hier een prima leven…

guitige lach op jouw loopfiets draai je vrolijk in de rondte wist je nog van niets dat er een ziekte in jou zou groeien kon je op dat moment helemaal niet vermoeden als leeuwen hebben we gevochten, vanaf dag één wiegend in mijn armen. en in een zee van tranen gleed jij zachtjes van ons heen dag klein mannetje dag lieve kleine Berend…

Naast mij woont een vrouw, van schoonheid en duizend gedachten, bij een van de mooiste grachten, waar we vochten, huilden en lachten, honderdvijftig keer overnachtten, het vooruitzicht opschortten en opnieuw bedachten. Naast mij woont een vrouw, die men verheven moet achten, die sluipend leed kan verzachten, en noodzakelijk inzicht kan…

Al jarenlang staat in Zuidlaren een vrouw in de verte te staren en dan komt Ayaan er óók al weer aan… ‘O Berend, hoe ben je gevaren?’…

'Prrroeven...ziennn...horen...' Berend denkt aan eerder die avond. Zijn buurman. Adem stokt. Hij had raar gekeken. Schrik in zijn ogen. Zijn hoofd maakt langzaam een beweging van links naar rechts. Hij haalt zijn schouders op en draait zich om. Berend kijkt naar Gijs. Gijs naar Berend. Tussen hun beiden is tien meter.…

dood als ik ben doolt daar in toekomstig onbestemd verleden die dame die mij met haar oog moordde mij woordloos doorboorde en dovend spoorloos wegsloot in verdoken oorden: geen botje bloot geen smsje geen flesje meer geen troost…

Je liet me vallen van een 1000 verdiepingen hoge toren Nu ben ik gebroken Nu zal ik rondspoken Voor altijd tussen twee werelden bevroren…

Wat dwars zit in de keel (een botje, vissengraat) zij alle eer. Wil wat niet rijmt in dit verband en maak het werkelijk nieuw. ----------------------- uit: 'Raster', 2002.…

Met Bommen Berend voor de poort Beleefde Stad haar schoonste uur Het wél-gerichte contra-vuur Werd ver in 't Ommeland gehoord Nu vecht tégen 't provincieschorem Frank Rabenhaupt vóór het nieuwe Forum…

De aarde gromt, de scheuren door het boren Schieten in boerenschuur en akkerland ’t Is Bommen Berend uit het Drentsche Land De noodklok roept van de Martinitoren Gij volk verlaat terstond uw woningen Weldra gaat alles boven Groningen…

In de schaduw van woorden die niemand verstaat, dwaalt hij langs lijnen waar het licht langzaam gaat. De nacht hangt als dood in het ritselend riet, hij dicht over liefde, maar bezingt het verdriet. Elke kus is een asrest, een breekbaar verbond, een bloedende herinnering, gekust op de mond. De regen wist namen van de ramen vandaan, alsof hij…

De leden streden fel om de grootste Terwijl Hun aller handen bloedden van onschuld Met het geduld nu ongelijk verdeeld Over de handig ingehamerde kamer Waar zij gezamenlijk nooit uit zullen komen Door een wirwar aan verzegelde stokpaardjes Geitenpaadjes van niet eens zo lang geleden Beelden van inmiddels afgezwakte ideeën Dichtgesmeten…

Als tegenwind van alle kanten komt Je handen geen houvast meer vinden De woorden verwaaien als je spreken wilt Als niemand meer ziet wie je was En jij dus steeds verder de grond in zakt Waar het je aan nog meer helderheid ontbreekt Als het echt niet lukt om het tij te keren Want de golven overspoelen elke mogelijkheid Ieder greintje kracht…

Berend Zuiverland Functionaris van beroep Altijd tussen het snoepgoed te vinden Mocht als kind nooit hoger klimmen Niet verder lopen dan zijn moeder aankon Daarom presenteert hij zich nog steeds als de kleine Onder andere mensen Waar hij met kop en schouders bovenuit steekt Zowel fysiek als geestelijk Breekt hij record na record Waarvoor…