Alle inzendingen over dichteres nederlands

(voor Lieke Marsman) Lieve Lieke, het is dus echt gebeurd, wat dreigde is te vroeg gekomen, jij hebt als God naar de reden gespeurd, maar ook die is jou ontnomen. De ziel, zo noemt men dat wat overblijft en wat nauwelijks wordt gekend, het is mysterie wat ons drijft, het lichaam is slechts een nomadentent. In ieder lichaam huist een sterfproces…

Sterven is het begin van het eind en een eind als een oneindig begin zonder eind de eeuwigheid…

het Koninkrijk der Nederlanden sloeg menig 'goalletje' en spatte van het scherm af ze is verlaten, gelaten van wat haar het dierbaarst was ‘t voelt als ‘t dood bij kanonnetje valt ten prooi aan neerslachtigheid maar de dichteres Anne Vegter is een aantrekkelijke vechter pakt haar mooiste japonnetje liet voelen wat haar pijn, wat dumpen…

en de dichteres zei met kinderen om je heen kan je haast nooit een pen vinden en de man zei dan gaan er veel gedichten verloren daarop zei ze niets ze dacht dat hij gelijk had anders kon ze niet ze was eerst moeder .…

Henk Dit gedicht draag ik op aan de dichteres. Ik geniet elk moment van haar verhaal...…

Ze trouwt niet meer in ´t wit ervaart veel meer dan één seizoen Met dit veld voor ogen als het levenspad geen spruiten, boerenkool met vorst Haar akker ligt er onbebouwd het weer masseert haar huid De wind kan er alleen naar fluiten al omarmt hij haar natuurlijke schoonheid Bij haar groeit er iets van binnen nog veel mooier dan fysiek…

stuk voor stuk op met gemak Plaatst ze met het gevoel van jouw hart zij aan zij a la carte Jij serveert maaltijden keer op keer om heerlijk van te smullen Elke dag kom ik hier weer nieuwsgierig naar wat jij zult onthullen Voorafje, toetje of hoofdgerecht drie of vijf is om het even Ik kom hier om het pure van het land de dichteres…

die woorden gevangen Westerwolde is wijs met zijn Groninger dichters meester Neuteboom Geert Teis maar dit is Nederlands import zoals ik is er een kans waarom in dit dorp waar je iedereen ziet ken ik uitgerekend haar niet ?…

Nee, een dichteres ben ik niet maar je moet toch op je hoede zijn, want eenzaamheid leidt tot de raarste dingen, zelfbevlekking, drankmisbruik, kopkrabben, uitzinnig neuspeuteren, en misschien ook wel dichten.…

Als ik een dichteres was, dichtte ik dagen over jou hoe ik van je houd en ik bleef je trouw in al die gedichten dag na dag jij, met zovele bescheiden gezichten, met een schitterende lach.…

Als ik geen dichteres was, dan zou ik niet naar jou verlangen als ik geen gedichten schrijven zou, zou ik niet verlangen om jou te kennen van een afstand als ik niet van jou houden zou, zouden er helemaal geen gedichten zijn ontsprongen uit de Bron, die ons herwon.…

De tekst “Ontwaakt, verworpenen der aarde”, die ieder jaar gezongen wordt in mei, bepleit gelijkheid in de maatschappij. En Henriette schatte dat op waarde. De woorden gelden niet alleen voor werk; ze maken zich voor alle recht-strijd sterk.…

Toen de appelboom bloesemde vruchten ging dragen viel er eentje vanuit de boom een talentvolle dichteres werd appeltje haar naam is Hazen proficiat en alle geluk van de wereld…

Sinds enkele maanden worden wij op Nederlands en zelfs Gedichten punt en el - of wij willen of niet - dagelijks geconfronteerd met de vlijmscherpe pen van een zich auteur noemende poëtes, respectievelijk een zich dichteres wanende multiscribent waarmede zij dag in dag uit maatschappelijke ontwrichtingen haars ondanks genadeloos aan de kaak…

Dus mail mij en kom naar Amsterdam als je een dichteres bent…

Lucas Rijneveld Is dichter, maar ik zag de dichteres Als Nacht der Poëzie performeres Ik heb haar nu meteen maar eens gebeld "Wat was was, eer was was was, honingbij?" "Bekijk me dan, 'k ben nu een man!" zei zhij…

poëzie is ook de vader van een bekende dichteres aantreffen in diep stilzwijgen en aan lichaamstaal lezen dat het zoveel beter is hem niet aan te spreken soms ontmoet je poëzie zelfs in de verzwegen woorden...…

geboren op Valentijn maakt je heel bijzonder er was vast en zeker gerekend op een heerlijk wonder zeg Martine kind van de liefde vrouw van de warmte plus de heel bijzondere gedichten mag ik je feliciteren en je met een mooie ode hier zo eren ik deed het al vaker maar jou gelukwensen met elke nieuwe morgen dat kan vast geen kwaad alle…

als bomen konden spreken liepen er statige heren zij aan zij met jou al babbelend zouden ze je omarmen hun stam zou jou dragen de bladeren zouden jouw tranen drogen en knapperige twijgjes zouden je zacht in je zij porren tot er een glimlach verscheen jouw troostbomen zo statig als heren hun kruin fier in de lucht met nestelende vogels…

verdriet kit al mijn krachten samen zodat ik roerloos word als steen mijn hele wezen wordt materie een ondoordringbaar star mysterie o sla de rots, opdat ik ween…

het haardvuur hongert ik geef het stuk voor stuk, ‘t gekapte hout van de eik, waarin wij samen, zo dikwijls klommen, na schooltijd terwijl het vuur eet, genieten wij van een op eik gelagerde Saint-Amour en vult warmte en speels vlammenlicht onze nu volledig eiken living alzo, versmelten wij samen in de gloeiing en de herinneringen…

De nieuwe dichteres van ‘t vaderland Kreeg hier een 6.1 in het verleden Het leesvolk toonde zich zeer ontevreden Ze werd tot op de grond toe afgebrand Vóór haar benoeming kwam ze reeds ten val Hendrik te Paske wist dit echter al…

Zo velen van ons Heeft de verliefdheid Al in bezit genomen Alle redelijkheid Aan de kant geschoven Voor kinderlijke kalverliefde Van broos, ondeugdelijk geluk - Alle stukjes van Onze liefdesmozaiek Waaraan het cement Ontbrak vielen als Los zand uit elkaar Boden geen enkele Structuur meer waarop De liefde zich vestigen kan…

'k Heb mijn stekels wel Maar ik zet ze maar Zelden op - Liever treed ik Degenen die mij Naar behandelen, Zoals zo vaak Al gebeurd is, Tegemoet in mijn Favoriete egeltjeshouding: Opgerold, stekeltjes naar Binnen gekeerd, weinig Weerstand oproepend, Het leven doorrollend Zonder er echt Aan deel te nemen…

pas nu kort voor tijd ontdek ik met verbazing het charisma van poëzie een dichteres die ik hoogacht en bewonder opende mijn ogen die ik eerdaags net als zij onlangs voorgoed sluit daarom benut ik nu zoveel mogelijk de mij nog gegunde tijd er is opeens nog veel te doen…

en als je dan windloos de donkere haven binnenvaart zal hij staan waar jij voor anker gaat hij zal je gehavend van het schip zien komen en ontroerd naar jou toe gaan maar haar zal hij missen meer dan ooit de dichteres van tere wolkenluchten over zijn azuren zee…

Ik ben verdrietig want om mij heen verwatert de taal, men klatert en schatert mijn moerstaal naar z'n (haar?) mallenmoer. Als en/of dan, het ziet er naar uit, dat niemand meer onderscheiden kan wat goed is, een slecht voorteken. Ik beticht de redactie van dit tabblad dan ook van onkunde, men zou alleen tot plaatsing overgaan als een inzending inhoudelijk…

al mijn streven, over al de levens heen, ik legde het vast, zo een dichteres betaamt. Mijn vele gezichten in velerlei gedichten!…

Op een regendag zeiden zij gedag hun laatste woorden druipende akkoorden ze zouden elkaar nadien niet vaker meer zien Eens de zee altijd de zee sprak de zeeman en op zijn laatste reis stapte hij resoluut van de boordtree Eens een gedicht altijd een gedicht sprak de dichteres en bij haar laatste vers sprong zij verstomd in de Woordzee…

Woorden verraden onnodig. De woorden hadden, hebben nooit 'zin' gehad... zij schoten ernstig tekort: emotie voor leugen der eerlijkheid. Emotie in het opperen van listig verraad van intern verwarde geesten. Het komt echter door schijn der scheiding van privé en werk, in onze 'samen'leving. Het was de tweestrijd van elk mens: in vertrouwen…