Alle inzendingen over die berg komt er

in de stem van Nafiss het accent van Ispahan tussen de stijlen van het balkon het gezicht van Amir het gemekker van schapen dat van het dorpsplein klinkt de geur die van de bergen komt ik dagdroom voort maak me ongerust drijf mee met de stroom val over de rand kijk om me heen zie hoe breekbaarheid vleugels krijgt met op de rug twee op…

Wanneer aan zee de kuilen op gaan raken Dan graven we er simpel eentje bij ‘Dat kan ook vice versa volgens mij’ Dacht Zonneveld, ‘want alles kun je maken’ Een denktank tilt de heuvel naar de top In werkelijkheid zien zij er tegenop…

berg die uitzicht geeft dubbele blijdschap en andere kant ik ben jouw weldadige bad samen aan tafel bed om in te slapen liefde tot in je tenen…

een berg is gestolde wijsheid van een millennium en meer inspiratie van eeuwen de berg draagt de kunstenaar in zich met onverzettelijke kracht rijst hij waardig boven ons uit met al wat wij nastreven en zouden willen bezitten daarom beklimmen wij hem trachten wij hem te bedwingen daagt hij ons uit om zijn top te bereiken om daar te…

Schrijf op wat in je op komt maakt niet uit wat of hoe schrijf het maar op, toe beklim de berg je komt vanzelf bij de top. Schrijf op wat in je op komt er komt altijd wel wat wat eens leeg en kaal was wordt vanzelf een beschreven blad.…

Donkere wolken in de Balkannacht Boven op de grote Zwarte Berg Speelt Sinaasappel met een voetbaldwerg Het veld is hard, de focus boterzacht De smaak van sinas wil niet overtuigen En citrus valt, loodzwaar en zonder kracht Voortijdig door de mand; wie 't laatste lacht Kan dinsdag na het eindsignaal pas juichen…

Zware ballen tegen een wand gooien Dikke verenstokken plooien Halters met veel schijven drukken Aan kabels met gewichten rukken Dikke touwen zwiepen Nooit over spierpijn miepen Springen, hurken, liggen en omhoog Aan de rekstok met een boog 50 keer met halter in je nek diep door de knieën zakken Bij opdrukken in je handen klappen 50 keer…

Eens komt er een dag Dat het leven naar je lacht Zoveel op je pad gekomen Waar zijn die mooie dromen Alles uit het leven gewist Laat de teksten maar zwerven na je dood Je hebt Geleefd als een malle Ooit was je klein en nu ben je groot Tijden komen en tijden gaan Maar geluk blijft bestaan…

De krekel: hij slaat een zilver cimbeltje in het kerkhofgras. De wolken drijven hoog, ook de wind en de vogelen. Zij horen de krekel niet... Maar in de kerk - waarin het stil is - het fijne cimbeltje klinkt. De Heer in het tabernakel: Hij hoort hoe de krekel nederig zijn lof uitzingt.…

Heer, als ik sterf op een december-dag; in het ziek laken dat ruikt, en mijn gezicht: geel als een raap, mijn baard verwoest door het zweet, terwijl mijn hand vol angst in het kussen plukt, Heer, houd dan voor mij, arm schaap, houd uw barmhartigheid gereed. Want gedurig was ik lui en dom, onkuis, hovaardig en zot, ik was gulzig aan bier-…

Voor de priesters is het helder Ze hebben het goddelijke antwoord gegoten in hexameters en herhaald tot ze het feilloos konden opzeggen als vertaling van de wanklanken uit de mond van hun gevangene die ze dienen voor het oog van boeren, burgers en gezanten aan een voet van het huis van de goden, de witte berg van zwakke kalksteen op…

Op zijn laatste plaat zal hij het antwoord nooit kennen op zijn glorieuze vraag! Hij heeft daar ongetwijfeld vrede mee. In zijn leven was hij ongrijpbaar. Excentriek en onvoorspelbaar. In zijn metamorfoses liep je verloren, bij zijn teksten raakte je de weg kwijt. Bowie mikte op het hoofd. Met let’s dance op de benen, maar nooit op het…

De goden in Maleisie zijn kwaad Je kunt daar als toerist wel naakt poseren En op een berg die mensen daar vereren Maar dan gaat Moeder Aarde uit haar plaat In Groningen kan men hier wat van leren; Voorlopig even niemand uit de kleren.…

Zullen we nu eens het accent leggen op aardig en eigen en niet op Naar narigheid genoeg in de wereld maar voor mij is de mens vooral eigen en aardig, uniek en positiviteit kent geen tijd echtheid is een heelheid van lichaam en geest aardig  zijn en aaien tijdens het leven en niet na de dood: 'VERBODEN TE AAIEN AAN DE LIJKBAAR'…

Als trots agent mag ik Afghanen leren Hoe je de burger pakken kan, echt fun Mijn bonnenboekje mee en lasergun Maar wijkproblemen, net als hier, negeren En oh ja, kom ik huiswaarts in een kissie Weet dan: het was geen militaire missie…

Ik leende jou mijn luisterend oor, zodat je over je verdriet kon praten. Legde mijn hand voorzichtig op je schouder, voordat jij tranen zou gaan laten. Mijn stem sprak zacht, de troostende woorden. En in jouw bedroefde ogen, zag ik weer een begin van hoop gloren. Ik kwam die dag, zomaar toevallig langsgelopen. Eigenlijk was ik zelf, op…

Wij kennen hem met name van de Brexit Maar ook van VrijMiBo’s op Number Ten Ooit schreef hij columns met zijn scherpe pen Die man wiens kapsel doorgaans wel wat gek zit Opvallend in haast alles wat hij deed Nu toch gestruikeld over Partygate…

Stiekem komt hij om het hoekje gluren maar hij krijgt nog niet echt grip toch zal het niet lang meer duren dan weet je, daar heb je hem, verhip! Dan zal hij stormen laten razen en takken rukken van de bomen nee, de tijd is niet ver weg dan zal de herfst zeker komen.…

in vloeiende bewegingen het ritme van een liefdesdans staart blind op penetratie de lozing van ultiem genot schreeuwt kelen rauw en schor laat doden zelfs ontwaken ik ben klaar als jij komt…

De sterren glijden weg op de eerste dronken stralen van het speelse morgenlicht. De zon gaat waarheen ze wil, op zoek naar een kier vindt ze jouw slaperig gezicht. Loom liefkoost ze jouw gapende huid wanneer jouw ogen verward de aarde raken. Kwetterende vogels bezingen het ontwaken van de dag, geeuwend boven de bemoste…

geselen kale bomen met naakte takken weerstaan ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast als wachters al die winterse boosheid op gepaste wijze zij ruisen slechts en breken de wind transformeren al die schijnbaar ontembare koude boosheid in geluid en kondigen zo op onverklaarbare wijze het voorjaar aan bomen weten nog even en dan komt…

geselen kale bomen met naakte takken weerstaan ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast als wachters al die winterse boosheid op gepaste wijze zij ruisen slechts en breken de wind transformeren al die schijnbaar ontembare koude boosheid in geluid en kondigen zo op onverklaarbare wijze het voorjaar aan bomen weten nog even en dan komt…

op de fiets was mijn lichaam verrekte uit elkaar de benen draaiden nog wel rond op de pedalen los van de rest mijn gedachten moesten er bij gesleept om te verklaren aannemelijk was ze waren losgehoest ze moeten erg woest geweest zijn om aan te horen zo kwam mijn hoofd toch indirect nog bij mijn voeten er kwam kramp in…

Maar het maakt allemaal niks uit de woorden vallen rechtvooruit op vol vertrouwen kunnen wij zeggen niks te verliezen gewoon door gaan met rennen en dan lief komt het goed.…

Iedere zucht wordt breed uitgemeten in een te nauwe context Peinzend schrijf ik “ zelfbezinning “ in ledige hoofden Hun woorden schreeuwen op de blinde muur die zij steen voor steen bouwen, liefdeloos Zij donderen als jaloezie hen messcherp souffleert en zij zachtmoedigheid verwoesten Als kleinzerige dwazen verbranden zij…

Soms lijkt het leven niet eerlijk verdeeld een stap naar voor en dan twee achteruit denk je net ik heb alles in beeld komt het oneerlijke op een dag eruit Je omgeving lijkt met je mee te leven ieder doet z'n uiterste best ze willen allemaal goed bedoelde raad geven het is vaak alleen maar een test Woorden van meeleven wil je niet meer horen…

We kunnen er niet omheen. de wereld verdient een nieuwere uitgave, ook voor voor het vluchtigste met een niet ervaren camouflage, van het aardse overmoed, taboe een kus of omarming waarvan we als vanzelfsprekend hebben afgestemd. Geen macht meer over dit proces, al in een simpele omhelzing wordt het ademhalen gestuit niet meer kan…

Er komt een man die zijn luie stoel verlaat, zich kalm verheft, zich naar believen kleedt, z’n baard herschikt en zich verdiept naar eigen traktaat en met zijn hand de uitstoot van het jaar behoedzaam van de rode mantel slaat, hij maakt zich even vrij om een nieuwe gesp aan zijn broekriem te maken, elk jaar komt er een gaatje…

Het mooiste komt nog! Dat zeg ik tegen mezelf Als ik door de donkere nacht ga Of als ik worstel met een zware last Het mooiste komt nog! Dat geloof ik met heel mijn hart Als ik zie hoe de zon opkomt Of als ik hoor hoe de vogels zingen Het mooiste komt nog!…

verloren je ziet het even allemaal niet Een deel van een groot geheel maar o zo klein en nietig het liefst zou je er even niet zijn je voelt je te verdrietig Maar binnenkort wordt het weer licht zullen wolken verdwijnen en zullen liefdevolle armen jouw hartje weer verwarmen Dus neem je tijd zolang het moet en vertrouw erop het komt…